การรับรู้ภัยทางไซเบอร์ส่งผลต่อการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของ ประชากรในจังหวัดกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การรับรู้ภัยทางไซเบอร์และการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของประชากรในจังหวัดกรุงเทพมหานคร 2) เปรียบเทียบการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ภัยทางไซเบอร์กับการตระหนักรู้ด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของ ประชากรในจังหวัดกรุงเทพมหานคร รูปแบบการวิจัย กลุ่มตัวอย่างจำนวน 403 คน ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เครื่องมือได้แก่ แบบสอบถาม วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน เช่น t-test , One-Way ANOVA ,ทดสอบเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่วิธี LSD และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณเพื่อทดสอบสมมติฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1) การรับรู้ภัยทางไซเบอร์และการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของประชากรในจังหวัดกรุงเทพมหานคร พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง แต่มีการตระหนักด้านความปลอดภัยโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
2) เปรียบเทียบการตระหนักตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า เพศที่แตกต่างกันมีการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ไม่ต่างกัน ขณะที่อายุ, ระดับการศึกษา และอาชีพ ที่แตกต่างมีการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่ต่างกัน
3) ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ภัยทางไซเบอร์กับการตระหนักรู้ด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของ ประชากรในจังหวัดกรุงเทพมหานคร พบว่า การรับรู้ภัยทางไซเบอร์ที่มีอิทธิพลต่อการตระหนักด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ มี 2 ด้านคือ ความรู้เกี่ยวกับภัยคุกคามทางไซเบอร์ และการฝึกอบรมด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ ที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ จันทร์นิเวศน์. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบของปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจในการปฏิบัติตามนโยบายการรักษาความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์ขององค์กรในบริษัทกลุ่มน้ำมันและก๊าซ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
คณัญญา อิ่มอำไพ. (2565). พฤติกรรมการป้องกันตนเองจากภัยคุกคามทางไซเบอร์ของกลุ่มเจเนอ เรชั่นแซด. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เมธาพร ธรรมศิริ. (2565). ความตระหนักรู้ด้านภัยคุกคามทางไซเบอร์ของบุคลากรในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
อภิญญา รัตนาตรานุรักษ์. (2559). ปัจจัยที่ส่งเสริมให้พนักงานในองค์กรแสดงออกถึงพฤติกรรมในการปฏิบัติตามนโยบายการรักษาความมั่นคงปลอดภัยทางด้านสารสนเทศ. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพัตรา ถนอมวงค์. (2551). จิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง. [อ้างถึง Bloom, B. (1971). Taxonomy of Educational Objectives, p. 271].
โรงเรียนบุญจิตต์. (ม.ป.ป.). เรียนรู้ “การใช้คอมพิวเตอร์อย่างปลอดภัย”.[ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.boonjit.ac.th/security/internetsecurity3.pdf [1 เมษายน 2568].
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2565). รู้ เข้าใจ และตระหนัก “อาชญากรรมทางไซเบอร์” (Cybercrime) ป้องกันภัยคุกคามใกล้ตัว. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.chula.ac.th/news/ 138291/ [2 มีนาคม 2568].
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. สืบค้นจาก http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2562/A/069/T_0020.PDF [เข้าถึง เมื่อ 27 เมษายน 2568].
Bangkok Bank Innohub. (2566). อาชญากรรมทางไซเบอร์ (Cyber Crime) ภัยคุกคามตัวร้ายในโลกยุคดิจิทัล. [ออนไลน์].แหล่งข้อมูล : https://www.bangkokbankinnohub.com/th /what-is-cyber- crime/ [7 เมษายน 2568].
