การพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภออมก๋อย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต5
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา และ 2) แนวทางการพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภออมก๋อย สังกัด สพป.เชียงใหม่ เขต 5 ซึ่งเป็นการวิจัยผสานวิธีทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและข้าราชการครู จำนวน 138 คน และผู้ทรงคุณวุฒิในการสัมภาษณ์ โดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นอยู่ที่ 0.98 และแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาของ อำเภออมก๋อย สังกัด สพป.เชียงใหม่ เขต 5 โดยรวม อยู่ในระดับมาก ดังนี้ ด้านความยืดหยุ่นและความสามารถในการปรับตัว ด้านความเป็นผู้นำและความรับผิดชอบ ด้านความคิดริเริ่มและการชี้นำตนเอง ด้านการเพิ่มผลผลิตและความรู้รับผิด และด้านทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรม ตามลำดับ
2) แนวทางพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภออมก๋อย สังกัดสพป.เชียงใหม่ เขต 5 พบว่า 1) ให้นักเรียนยอมรับคำติชมและข้อเสนอแนะส่งเสริมทักษะการฟังอย่างมีสติและการยอมรับความเห็นที่แตกต่าง 2) ให้นักเรียนวางแผนงานใหม่ ๆ โดยการจัดลำดับความสำคัญของงานและประเมินผลงานของตนเอง 3) ให้นักเรียนมีจริยธรรมและคุณธรรม ปลูกฝังจิตสำนึกสาธารณะในยุคดิจิทัล 4) ให้นักเรียนคิดวิเคราะห์เชื่อมโยงข้อมูลจากแหล่งต่าง ๆ ใช้เครื่องมือจัดระเบียบข้อมูลเข้าด้วยกันด้วยระบบดิจิทัล 5) ให้นักเรียนสืบค้นข้อมูลผ่านช่องทางออนไลน์และค้นหาข้อมูลอย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญาณัฐ สีเตา, และคณะ. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพของนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 20 จังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
กีรติ สุวรรณโน. (2562). การสร้างแบบวัดทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
จันทร์เพ็ญ สุวรรณคร. (2558). กระบวนทัศน์การจัดกิจกรรมแนะแนวเพื่อเสริมสร้างการใช้ทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ฉัตรปวีณ์ ธนัตนัคพันธ์, พิจิตรา ธงพานิช และสฤษดิ์ ศรีขาว. (2566). การจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะอาชีพและการคิดอย่างมีวิจารณญาณสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่3. มหาวิทยาลัยนครพนม.
โชติญา เผ่าจินดา, ธนินทร์ รัตนโอฬาร และกฤษณา คิดดี. (2560). การตรวจสอบความตรงของโมเดลทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่6. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์อุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
ธนกฤษตา แจ่มด้วง. (2560). แนวทางพัฒนาทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมของนักศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากรตามนโยบายประเทศไทย 4.0. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปนัดดา นกแก้ว. (2562). ทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
มัญชลี เปี่ยมดี. (2563). สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของทักษะชีวิตของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วัชรสินธุ์ เพ็งบุบผา. (2564). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรวิชาการงานอาชีพในโรงเรียนเพื่อส่งเสริมทักษะการประกอบอาชีพในอนาคต. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.