การพัฒนารูปแบบการบริหารสมรรถนะของครูโดยการใช้สื่อเทคโนโลยีดิจิทัลโรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบริหารของโรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ 2) พัฒนารูปแบบการบริหารสมรรถนะของครูโดยการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ 3) ทดลองและประเมินการใช้รูปแบบการบริหารสมรรถนะของครูโดยการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยเชิงปฏิบัติการ ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 8 รูปหรือคน เครื่องมือ ได้แก่ กรอบการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง กรอบการสังเกต กรอบการบันทึกความคิดเห็น และประเมินผล และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพการบริหารของโรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ยังขาดระบบการบริหารด้านเทคโนโลยี ขาดแผนร่วมและสนับสนุนอย่างเป็นระบบ รวมถึงขาดกลไกพี่เลี้ยงต่อการเรียนรู้
2) ผลของการพัฒนารูปแบบการบริหารสมรรถนะของครูโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การวางแผนร่วมกัน การอบรมเชิงปฏิบัติการ การจัดทำแผนการสอนร่วมกัน การสังเกตชั้นเรียน การแลกเปลี่ยนข้อเสนอแนะ และการสะท้อนผลร่วมกัน โดยเน้นกิจกรรมการใช้เทคโนโลยี เช่น Canva, Quizizz, Google Forms และ YouTube โดยมีครูพี่เลี้ยง จนเกิดสมรรถนะใน 3 ด้าน ได้แก่ ความรู้ ทักษะ และเจตคติ
3) ผลการทดลองและประเมินการใช้รูปแบบการบริหารสมรรถนะของครู พบว่า (1) ความเข้าใจต่อการใช้เทคโนโลยี (2) ความมั่นใจในการเลือกใช้เครื่องมือเทคโนโลยี และ (3) ทักษะปฏิบัติการในห้องเรียน เกิดชุมชนการเรียนรู้ PLC ได้ส่งเสริมบรรยากาศเรียนรู้ร่วมกัน แลกเปลี่ยนแนวคิดและประสบการณ์ รวมทั้งบทบาท "ครูพี่เลี้ยง" ที่เกิดการเรียนรู้และเปลี่ยนแปลงเจตคติและพฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีในทางที่ดีขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กณิชชา ศิริศักดิ์ และดวงกมล ไตรวิจิตรคุณ. (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับครู. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 15(2), 1–11.
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2561–2580. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). ทิศทางการศึกษาไทยในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
พีรดา ผาคำ, สมเกียรติ อินทสิงห์ และนทัต อัศภาภรณ์. (2564). แนวทางส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในยุคการศึกษา 4.0. วารสารบัณฑิตวิจัย, 12(2), 119–131.
ภควรรณ อยู่เย็น. (2563). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านดิจิทัลของโรงเรียนบ้านห้วยไผ่ อำเภอ
ไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
โรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา. (2564). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2564. เชียงใหม่: โรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา.
_________. (2565). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2565. เชียงใหม่ : โรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา.
_________. (2566). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2566. เชียงใหม่ : โรงเรียนวัดแม่ริมวิทยา.
ศศิวิมล ม่วงกล่ำ. (2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบด้านความสามารถทางดิจิทัลของครูและบุคลากรทางการศึกษา จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
Downes, S. (2007). New Technology Supporting Informal Learning. Journal of Emerging Technologies in Web Intelligence, 2(1), 27–33.
Ramsay, G. (2001). Teaching and Learning with Information and Communication Technology: Success through a Whole School Approach. Paper presented at the National Educational Computing Conference (NECC), Chicago, IL.
