การบริหารหลักสูตรสถานศึกษายุคศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษจังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

รุ่งนภา เจริญสุข
ธีระภัทร ประสมสุข
เสกชัย ชมภูนุช
จันทรฉาย ยมสูงเนิน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบริหารงานแนะแนวในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษจังหวัดเชียงใหม่ 2) ศึกษาแนวทางพัฒนาการบริหารงานแนะแนวในศตวรรษที่ 21 รูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจ ผู้บริหาร จำนวน 38 คน ครูผู้สอน จำนวน 562 คน ในโรงเรียน 9 โรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จังหวัดเชียงใหม่  


         ผลการวิจัยพบว่า


          1) สภาพการบริหารงานแนะแนวในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษจังหวัดเชียงใหม่ โดยรวมอยู่ในระดับมาก คือ งานบริการเก็บรวบรวมข้อมูลรายบุคคล งานบริการจัดวางตัวรายบุคคล งานบริการสารสนเทศ งานบริการให้คำปรึกษา และงานบริการติดตามและประเมินผล


          2) บริหารงานการศึกษาพิเศษจังหวัดเชียงใหม่ จากการสัมภาษณ์ พบว่า ผู้บริหารและหัวหน้างานแนะแนวของโรงเรียนโดยการใช้ประเด็นคำถามจากผลการวิเคราะห์มาเป็นประเด็นในการสัมภาษณ์โดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา การบริการให้คำปรึกษา ควรสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างครูและนักเรียนเพื่อลดความตึงเครียดและเพิ่มความไว้วางใจ การให้คำปรึกษาจะมีประสิทธิภาพเมื่อมีความร่วมมือจากบุคลากรทุกฝ่ายและนักเรียนต้องมาด้วยความเต็มใจ การติดตามและประเมินผล ควรใช้เครื่องมือที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพในการติดตามผล การติดตามผลงานควรดำเนินการในรูปแบบของคณะกรรมการ โดยอาจใช้แบบสอบถามและวิธีทางสถิติ หรือการวิจัยเพื่อให้การติดตามเป็นไปอย่างครอบคลุมและมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เจริญสุข ร., ประสมสุข ธ., ชมภูนุช เ., & ยมสูงเนิน จ. (2024). การบริหารหลักสูตรสถานศึกษายุคศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษจังหวัดเชียงใหม่. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(3), 232–243. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/b-017
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). ระบบการแนะแนวในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.

_______________. (2550). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พุทธศักราช 2562. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.

______________. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

เกรียงไกร นครพงศ์. (2564). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานแนะแนวของโรงเรียนรัตนราษฎร์บำรุง. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

นิรันดร์ จุลทรัพย์. (2558). การแนะแนวเพื่อพัฒนาผู้เรียน. สงขลา: สาขาจิตวิทยา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. พิมพ์ครั้งที่10. กรุงเทพมหานคร : บริษัท สุวีริยาสาส์น จำกัด.

ปราณี ตันติตระกูล. (2556). ปัจจัยการควบคุมงานแนะแนวในโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.

วนัญญา แก้วแก้วปาน. (2563). การศึกษาการจัดบริการแนะแนวเพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สุนิสา วงศ์อารีย์. (2559). “การแนะแนวเบื้องต้น” (เอกสารประกอบการสอนรายวิชา จิตวิทยาการแนะแนวสำหรับครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.