จริยศาสตร์เหนือความขัดแย้งในสังคมยุคใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะอธิบายทฤษฎีจริยศาสตร์และหลักการของจริยธรรมในการจัดการความขัดแย้งในสังคมยุคใหม่ เพื่อให้เข้าใจทฤษฎีจริยศาสตร์ในหลายมุมมอง ทำความเข้าใจลักษณะของความขัดแย้ง และการประยุกต์ใช้แนวทางปฏิบัติทางจริยธรรมเพื่อการจัดการความขัดแย้ง นอกจากนี้ยังนำเสนอมุมมองทางพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับจริยธรรมและการจัดการความขัดแย้ง จริยศาสตร์เป็นสาขาหนึ่งของปรัชญาที่ศึกษาเกี่ยวกับความดีและความชั่ว หลักการทางจริยธรรม และการตัดสินใจในประเด็นทางจริยธรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในสังคมยุคใหม่ ซึ่งปัจจุบันมีหลายด้าน เช่น ความขัดแย้งทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และเทคโนโลยี การจัดการความขัดแย้งอย่างมีจริยธรรมสามารถสร้างความไว้วางใจ ความเคารพ และความร่วมมือระหว่างบุคคลหรือกลุ่มได้ ซึ่งมีผลต่อความสำเร็จในการแก้ไขความขัดแย้ง หลักจริยธรรมในการจัดการความขัดแย้งที่สำคัญ 5 ประการ ได้แก่ หลักความยุติธรรม ความซื่อสัตย์ ความมีเหตุผล ความรับผิดชอบ และความเมตตากรุณา ส่วนหลักพุทธธรรมที่นำมาใช้ในการจัดการความขัดแย้ง นอกจากศีลซึ่งเป็นสิ่งสำคัญแล้ว ยังประกอบด้วยหลักพรหมวิหาร 4 หลักสาราณียธรรม 6 หลักอริยสัจ 4 หลักไตรสิกขา หลักอปริหานิยธรรม บทความวิชาการนี้สรุปได้ว่า การปฏิบัติตามหลักจริยธรรมและหลักพุทธธรรมเป็นการจัดการความขัดแย้งที่มุ่งเน้นการสร้างสันติและความเข้าใจร่วมกันในสังคมยุคใหม่ที่หลากหลาย สามารถนำมาประยุกต์ใช้เพื่อการเจริญเติบโตของสังคมอย่างยั่งยืนและสันติสุข
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณฐา แย้มสรวล. (2559). การประยุกต์หลักสาราณียธรรมเพื่อเสริมสร้างความปรองดองในการปฏิบัติงานวิชาชีพพยาบาลในโรงพยาบาลบางไทย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์. 1(1). (มกราคม-เมษายน) : 49-58.
ธนภณ ฐิตาภากิตติรัต. (2540). ความคิดทางจริยศาสตร์และการประยุกต์ใช้กับการศึกษาไทยในทรรศนะของพระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตโต). วารสารศรีปทุมปริทัศน์. 1(2). (กรกฎาคม-ธันวาคม) : 69-83.
พระมหาบวรวิทย์ รตนโชโต (อายุมั่น). (2564). สันติวิธีเชิงพทุธ: แนวคิด และวิถีแห่งการปฎิบัติในสังคมร่วมสมัย. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. 10(3). (กันยายน-ธันวาคม) : 198-209.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส รศ.ดร. (13 ธ.ค. 2556). “สันติวิธีวิถีพุทธ: หยุดรุนแรงแต่งเติมรัก”. คมชัดลึก. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล: http://www.komchadluek.net/mobile/detail/ 20131213/174801.html [25 กรกฎาคม 2567].
พระศตวรรษ กิตฺติปาโล (บุญกมล). (2564). ศึกษาวิเคราะห์การปกครองตามหลักอปริหานิยธรรมกับการสร้างความสามัคคีปรองดอง. วารสารพุทธมัคค์. 6(2). (กรกฎาคม-ธันวาคม) : 229-236.
พระศรณรินทร์ สนฺติกโร. (2561). ศึกษาวิเคราะห์เรื่องคุณธรรมจริยธรรม ในแนวคิดและทฤษฎีตะวันตกและตะวันออก. วารสารวิจัยธรรมศึกษา. 1(1). (มกราคม-มิถุนายน) : 1-8.
ราชบัณฑิตยสถาน (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://dictionary.orst.go.th/ [25 กรกฎาคม 2567]
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 31. กรุงเทพมหานคร : บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
สำเนียง ยอดคีรี. (2560). จริยศาสตร์. จริยธรรม และคุณธรรม ตามแนวความคิดของนักปรัชญา. วารสารปรัชญาปริทรรศน์. 22 (2). (กรกฎาคม-ธันวาคม) : 37-53.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2534). ความขัดแย้ง : การบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ต้นอ้อ.
Blackburn. S. (2008). The Oxford Dictionary of Philosophy (2 ed.). Oxford University Press : 58
Kant. I. (1785). Thomas Kingsmill Abbott (ed.). Fundamental Principles of the Metaphysic of Morals (10 ed.). Project Gutenberg. 60–62.
Kohlberg. L. (1976). Moral stages and moralization: The cognitive-developmental approach. In Lickona. T. (ed.). Moral Development and Behavior: Theory. Research and Social Issues. Holt. NY: Rinehart and Winston.
Papouli. E. (2019). Aristotle’s virtue ethics as a conceptual framework for the study and practice of social work in modern times. European Journal of Social Work. 22(6). 921-934.
