ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำ ที่มีต่อความสามารถในการอ่านออกเสียงคำและการเขียนสื่อสารภาษาไทยของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาแค จังหวัดสุราษฎร์ธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านออกเสียงคำของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 2) เปรียบเทียบการเขียนสื่อสารภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำกับเกณฑ์ร้อยละ 70 รูปแบบการวิจัย เป็นการวิจัยแบบกลุ่มเดียวมีการวัดหลังเรียน ศึกษากับประชากร คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านนาแค สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สุราษฎร์ธานี เขต 2 จำนวน 1 ห้องเรียน มีนักเรียนจำนวน 5 คน ที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำ (2) แบบทดสอบวัดความสามารถในการอ่านออกเสียงคำภาษาไทย และ (3) แบบทดสอบวัดการเขียนสื่อสารภาษาไทย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย
1) เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านออกเสียงคำของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำกับเกณฑ์ร้อยละ 70 พบว่า หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำ มีคะแนนเฉลี่ย เท่ากับ 17.20 คะแนน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.64 คะแนน และร้อยละของคะแนนเฉลี่ย เท่ากับ 86 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70
2) เปรียบเทียบการเขียนสื่อสารภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบอุปนัยจากภาพสู่คำกับเกณฑ์ร้อยละ 70 พบว่า มีคะแนนเฉลี่ย เท่ากับ 17.80 คะแนน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.30 คะแนน และร้อยละของคะแนนเฉลี่ย เท่ากับ 89 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์, & อัมพร ทองใบ. (2556). การอ่านและการเขียนทางวิชาการ (Academic Reading And Writing). พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปิลันธนา ศุภดล, และคณะ. ( 2557) . ผลการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้ Picture Word Inductive Model ที่มี ผลต่อการอ่าน การเขียน และการแต่งประโยคของนักเรียนชั้น ประถมศึกษาปีที่ 1 ด้วยกระบวนการ ศึกษาชั้นเรียน. รายงานผลการวิจัยกลุ่มสาระการ เรียนรู้ภาษาไทย. โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายประถมศึกษา (ศึกษาศาสตร์).
พีริยา หาญบำรุงธรรม.(2564). การพัฒนาหนังสือการ์ตูนเออาร์ด้วยเทคนิค PWIM เพื่อพัฒนา
ความสามารถในการอ่านสำหรับนักเรียนประถมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ล้วน สายยศ, & อังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้ศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาสน์.
วรรณี โสมประยูร. (2542). การสอนภาษาไทยระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
วัชรา เล่าเรียนดี.(2555). รูปแบบและกลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิด. นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
สง่า วงค์ไชย. (2564, กรกฎาคม-กันยายน). ผลของการใช้รูปแบบการเรียนการสอนพิกเจอร์เวิร์ดที่มีต่อความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์และการเขียนเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 18 (82), 1-11.
สุมาลี จันทร์ชลอ. (2542). การวัดและประเมินผล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศูนย์สื่อเสริม.
Calhoun, E.F. (1999). Teaching beginning reading and writing with the picture word inductive model. Virginia : ASCD.
