การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ด้วยหลักอริยสัจ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคปัจจุบันเผชิญกับความท้าทายที่ซับซ้อน ทั้งการปรับตัวกับเทคโนโลยี การแก้ไขความขัดแย้งในองค์การ และการขาดแผนการพัฒนาที่เป็นระบบ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการบูรณาการหลักอริยสัจ 4 จากพุทธธรรมมาประยุกต์ใช้เป็นกรอบการทำงานในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ โดยศึกษาการใช้กระบวนการทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค ในการแก้ไขปัญหาและพัฒนาศักยภาพของบุคลากรอย่างเป็นระบบ เป้าหมายของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในบริบทนี้คือการสร้างบุคลากรที่มีทั้งประสิทธิภาพในการทำงานและคุณภาพชีวิตที่ดี โดยมุ่งสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนในสามมิติ ได้แก่ การพัฒนาบุคคล การพัฒนาสายอาชีพ และการพัฒนาองค์การ การใช้หลักอริยสัจ 4 เป็นเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมายนี้โดยใช้วิธีการที่เป็นขั้นตอน เริ่มจากการระบุปัญหาที่แท้จริง การวิเคราะห์สาเหตุรากเหง้า การกำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน และการกำหนดแนวทางปฏิบัติที่เป็นรูปธรรม ผลการศึกษาพบว่า การบูรณาการหลักอริยสัจ 4 ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สามารถสร้างกระบวนการแก้ปัญหาที่เป็นระบบและมีประสิทธิภาพ ในระดับบุคคลช่วยเพิ่มทักษะและความพึงพอใจในงาน ในระดับสายอาชีพสร้างแผนก้าวหน้าและโอกาสพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และในระดับองค์การช่วยสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้และระบบการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ วิธีการบูรณาการนี้ประกอบด้วยการผสมผสานปัญญาตะวันออกกับแนวคิดการจัดการสมัยใหม่ โดยใช้กระบวนการคล้ายกับวิธีการทางวิทยาศาสตร์แต่เสริมด้วยมิติทางจิตวิญญาณ เป้าหมายสุดท้ายคือการสร้างองค์การที่ยั่งยืน ซึ่งบุคลากรมีทั้งความสามารถในการทำงานและความสุขในชีวิต นำไปสู่การเจริญเติบโตของทั้งบุคคลและองค์การอย่างสมดุลและต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ดวงเดือน เทศวานิช. (2553). การจัดการเรียนรู้แบบอริยสัจสี่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นรชัย ณ วิเชียร และคณะ. (2562). การประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ 4 ในการแก้ปัญหาเพื่อพัฒนาองค์การ. วารสารการพัฒนาองค์การ, 17(2), 45-62.
ณัฏฐิรา เจริญบุญ. (2551). รูปแบบการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสาร.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2541). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
___________. (ป.อ. ปยุตฺโต). (2530). การพัฒนาที่แท้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
___________. (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). อริยสัจสี่ เข้าใจง่าย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหากำพล คุณงฺกโร. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์การแห่งการเรียนรู้. วารสารพุทธศาสตร์, 14(3), 78-95.
พระมหาสมบูรณ์ สุธมฺโม. (2556). การจัดการเรียนรู้แบบอริยสัจสี่: แนวทางใหม่สู่การศึกษาที่มีคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
แสนสุริยา รักเสมอ. (2566). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ด้วยหลักธรรมทางพุทธศาสนา: การเปรียบเทียบกับกระแสหลัก. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 21(1), 123-145.
Dessler, G. (1997). Human resource management (7th ed.). Prentice Hall.
Enable Survey. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคใหม่: แนวคิด ขั้นตอน และเป้าหมาย. สืบค้น 20 สิงหาคม 2568, จาก https://www.enablesurvey.com/article-detail/303925a5-41b5-417f-9664-92b44def0cce/human-resource-management
FDI Group. (2566). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Development: HRD). สืบค้น 20 สิงหาคม 2568, จาก https://fdi.co.th/th/blog/การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์/
Nadler, L. (1980). Corporate human resources development: A management tool. Van Nostrand Reinhold.
Pace, R. W. (1991). Human resource development: The field. Prentice Hall.
