ปัญหาการรับฟังถ้อยคำรับสารภาพในชั้นจับกุมอันเกิดจากการบันทึกเสียงและภาพด้วย อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

Main Article Content

สุภิดา ดวงไสว

บทคัดย่อ

ถ้อยคำรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นพยานหลักฐานที่มีคุณค่าในเชิงพิสูจน์สูง หากแต่ในประเทศไทย ต้องห้ามมิให้รับฟังไม่ว่าจะเกิดจากความสมัครใจหรือไม่ก็ตาม ซึ่งถูกกำหนดเป็นบทตัดพยานหลักฐานในคดีอาญาโดยเด็ดขาดดังที่ปรากฏในมาตรา 84 วรรคท้ายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาโดยส่งผลกระทบให้ไม่อาจนำผู้ที่กระทำผิดมาลงโทษได้เพราะพยานหลักฐานมีไม่เพียงพอในการพิสูจน์ความผิด ซึ่งจากการศึกษานั้นพบว่า หลักกฎหมายของประเทศต่างๆกำหนดให้รับฟังเป็นพยานหลักฐานได้หากเป็นถ้อยคำที่ได้มาด้วยความสมัครใจของผู้ให้ถ้อยคำ ดังนั้น หลักกฎหมายปัจจุบันของประเทศไทยย่อมไม่สอดคล้องกับหลักการของประเทศต่างๆ โดยที่เหตุผลเบื้องหลังของการกำหนดให้เป็นบทตัดพยานหลักฐานนั้นมีสาเหตุหลักคือ เพื่อป้องกันการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบด้วยกฎหมายของเจ้าหน้าที่และไม่ให้เกิดการละเมิดสิทธิเสรีภาพของผู้ถูกจับ อย่างไรก็ดี ปัจจุบันได้มีการนำกล้องประจำตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจมาใช้ปฏิบัติงานเพื่อสร้างเสริมประสิทธิภาพกระบวนการยุติธรรมและช่วยคุ้มครองทั้งเจ้าหน้าที่และผู้ถูกจับเอง แต่ถ้อยคำรับสารภาพชั้นจับกุมอันเกิดจากการบันทึกเสียงและภาพก็ยังไม่อาจรับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ บทความนี้จึงจัดทำขึ้นเพื่อศึกษาแนวทางการรับฟังถ้อยคำรับสารภาพชั้นจับกุมโดยมีการบันทึกเสียงและภาพด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในกฎหมายของต่างประเทศและเสนอแนวทางการรับฟังถ้อยคำรับสารภาพชั้นจับกุมอันเกิดจากการบันทึกเสียงและภาพในประเทศไทย จากการศึกษาผู้เขียนจึงเสนอแก้ไขบทบัญญัติในมาตรา 84 วรรคท้ายให้สามารถรับฟังถ้อยคำรับสารภาพชั้นจับกุมเมื่อมีการบันทึกเสียงและภาพไว้เป็นพยานหลักฐานได้ หากว่าถ้อยคำนั้นได้มาโดยความสมัครใจและผู้ให้ถ้อยคำได้รับการแจ้งสิทธิต่างๆแล้วรวมไปถึงบันทึกนั้นต้องไม่ถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดวงไสว ส. . . (2020). ปัญหาการรับฟังถ้อยคำรับสารภาพในชั้นจับกุมอันเกิดจากการบันทึกเสียงและภาพด้วย อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์. วารสารกระบวนการยุติธรรม, 12(3), 93–111. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JTJS/article/view/200427
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2553). คำอธิบายหลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ว่าด้วยการดำเนินคดีในขั้นตอนก่อนการพิจารณา (พิมพ์ครั้งที่ 7 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ: พลสยามพริ้นติ้ง.

จรัญ ภักดีธนากุล. (2560). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

ไทยรัฐออนไลน์. (2561). สถิติฟ้องตำรวจ คดีทุจริตพุ่งสูงสุด. ค้นจาก https://www.thairath.co.th/news/local/bangkok/1262221

ธานี สิงหนาท. (2562). คำอธิบายพยานหลักฐานคดีแพ่งและคดีอาญา (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: กรุงสยาม.

ปกป้อง ศรีสนิท. (2561). กฎหมายอาญาชั้นสูง (พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

ปกป้อง ศรีสนิท. (2552). ระบบกล่าวหาและระบบไต่สวนในวิธีพิจารณาความอาญา. ใน ยืนหยัดบนหลักนิติธรรม จัดพิมพ์ในโอกาสครบรอบ 72 ปี ศาสตราจารย์ ดร.คณิต ณ นคร. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.

ยงยุทธ สุเรนทร์รังสิกุล. (2549). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 84 วรรคท้าย (ที่แก้ไขใหม่). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.

แลร์รี อี. แดนเนียล และ ลาร์ส อี.แดนเนียล. (2559). การตรวจพิสูจน์หลักฐานดิจิทัลสำหรับผู้ประกอบวิชาชีพกฎหมาย. บรรณาธิการ โดย อาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล. แปลโดย สุนีย์ สกาวรัตน์. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่ออินเทอร์เน็ตและวัฒนธรรมพลเมือง.

สุพิชฌาย์ ศิริวัฒนา สีตะสิทธิ์. (2558). การบันทึกเสียงและภาพการสอบสวนผู้ต้องหาด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อใช้เป็นพยานหลักฐานในชั้นพิจารณา. บทบัณฑิตย์, 71, 569.

สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2557). หลักสัดส่วนในการกำหนดโทษ. รพี 2557. กรุงเทพฯ: มติชน.

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน). (2559). ข้อเสนอแนะมาตรฐานการจัดการอุปกรณ์ดิจิทัลในงานตรวจพิสูจน์พยานหลักฐาน. ค้นจาก https://www.thaicert.or.th/downloads/files/ข้อเสนอแนะมาตรฐานการจัดการอุปกรณ์ดิจิทัลในงานตรวจพิสูจน์พยานหลักฐาน_version1.0.pdf

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2547). ข้อพิจารณาประกอบพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 22) พ.ศ.2547. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2561). รายงานสถิติคดีศาลยุติธรรมทั่วราชอาณาจักร ประจำปี พ.ศ. 2560. ค้นจาก https://oppb.coj.go.th/th/content/category/detail/id/8/cid/2085/iid/94936

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2562). รายงานสถิติคดีศาลทั่วราชอาณาจักร ประจำปี พ.ศ. 2561. ค้นจาก https://oppb.coj.go.th/th/content/category/detail/id/8/cid/2085/iid/142443

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). สาระสำคัญร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ฉบับที่... พ.ศ. ... การบันทึกเสียงและภาพในชั้นจับกุมและการตรวจค้น มาตรา 13/1. ค้นจาก https://www.nesdb.go.th/download/document/SAC/RF/RF05.pdf

สำนักเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย. (2558). รวมความเห็นและข้อเสนอแนะคณะกรรมการปฏิรูปกฎหมายประจำปี พ.ศ.2558 เล่ม 3. บันทึกความเห็นและข้อเสนอแนะ เรื่อง แนวทางการปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมทางอาญา กม.คปก.(ก) ที่ 48/2558.

แอล ดูปลาตร์ และ วิจิตร์ ลุลิตานนท์. (2561). กฎหมายลักษณะพยานและจิตตวิทยา. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

Community Oriented Policing Services. (2014).Implementing a body worn camera program recommendation and lesson learned. Retrieved from https://www.justice.gov/iso/opa/resources/472014912134715246869.pdf

Craig M. Bradleyhe. (1983). Exclusionary Rule in German. Retrieved from https://www.jstor.org/stable/1340998.

Curt R. Bartol and Anne M. Bartol. (2004). Psychology and law: Theory, research ,and application. California: Thomson/Wadsworth.

Herbert L. Packer. (1964). Two models of the criminal process. University of Pennsylvania Law Review, 1(113), 31-32.

Jay Landa and Mohamed Ramjohn. (2009). Unlocking evidence. London: Hodder education.

Michael Bohlander. (2012). Principles of German Criminal Procedure. Oxford: Hart.

The Florida Senate. (n.d.). Florida Statues, Section 119.071. Retrieved from https://www.flsenate.gov/Session/Bill/2015/248/BillText/er/PDF

Thomas Gardner. (2007). Criminal Evidence Principle and cases. sixth edition. California: Thomson higher education.