ตัวชี้วัดพฤติกรรมเสี่ยงของเด็กและเยาวชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อรวบรวมและจัดทำดัชนีชี้วัดพฤติกรรมเสี่ยงต่อการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนไทยและเพื่อกำหนดระดับความรุนแรงของพฤติกรรมเสี่ยงต่อการกรำทผิดของเด็กและเยาวชนไทยโดยใช้เทคนิคเดลฟายในการจัดทำดัชนีชี้วัดซึ่งมีการเก็บแบบสอบถาม จำนวน 3 รอบ จากผู้เชี่ยวชาญและผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด 27 ท่าน ประกอบด้วยอาจารย์ประจำหาวิทยาลัย ครูแนะแนว ครูปกครอง เจ้าหน้าที่สถานพินิจผู้พิพากษาประจำศาลเยาวชนและครอบครัว/ผู้พิพากษาสมทบ เจ้าหน้าที่ กองบังคับการปราบปรามการกระทำผิดต่อเด็ก เยาวชน และสตรี (ปดส.)และเด็กและเยาวชนทั่วไป สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ประกอบด้วย ค่ามัธยฐาน ค่าฐานนิยม ค่าความแตกต่างระหว่างค่ามัธยฐานและฐานนิยม และค่าความแตกต่างระหว่างพิสัยควอไทล์และนำเสนอข้อมูลในรูปแบบ Scoring Rubric เพื่อแสดงให้เห็นถึงระดับความรุนแรงของพฤติกรรมเสี่ยงในการกระทำผิดของเด็กและเยาวชน
จากการศึกษาพบว่า พฤติกรรมเสี่ยงต่อการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนด้านตนเอง เด็กและเยาวชนที่มีพฤติกรรมร่วมกันโดยมีพฤติกรรมหยาบคาย ก้าวร้าว มีการใช้สารเสพตจิด ดื่มสุราหรือเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มีทัศนคติต่อต้านสังคมและมีการควบคุมตนเองต่ำ เป็นเด็กและเยาวชนที่มีพฤติกรรมเสี่ยงมากที่สุด ด้านครอบครัว เด็กอยู๋ในครอบครัวที่มีพฤติกรรมที่มีลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกอยู่ในสภาพย่ำแย่ พ่อแม่มีอารมณ์เกรี้ยวกราดหรือไร้ระเบียบขาดวินัย ปล่อยปละละเลย ขาดการอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่ และพ่อแม่ใช้สารเสพติดเป็นเด้กที่มีพฤติกรรมเสี่ยงมากที่สุด ด้านกลุ่มเพื่อน/โรงเรียน เด็กและเยาวชนที่มีพฤติกรรมคบเพื่อนเกเร เป็นมาชิกในกลุ่มแก๊งค์ ชอบหลบหนีเรียน กลุ่มเพื่อนใช้สารเสพติดและถูกให้ออกจากโรงเรียนกลางคันเป็นเด็กที่มีพฤติกรรมเสี่ยงมากที่สุดและด้านสังคมาิ่งแวดล้อมที่อยู่อาศัย เด็กที่อาศัยอยู๋ในชุมชนไร้ระเบียบ สถาพชุมชนที่มีอาชญากรรม ยาเสพติด ติดเกมส์ ติดอินเตอร์เน็ต สิ่งแวดล้อมที่อยู่อาศัยเป็นแหล่งมั่วสุมและการเลียนแบบสื่อ เป็นเด้กที่มีพฤติกรรมเสี่ยงมากที่สุด
ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้ คือการแก้ปัญหาพฤติกรรมเสี่ยงต่อการกระทำผิดด้านตนเองต้องมีการดูแลอย่างใกล้ชิดกรณีเด็กที่มีพฤติกรรมเสี่ยง ด้านครอบครัวควรมีพัฒนาความสัมพันธ์ในครอบครัว ด้านกลุ่ม เพื่อน/โรงเรียนโดยอาจารย์ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องที่มีความใกล้ชิดกับเด็กและเยาวชนร่วมมือกันในการเฝ้าระวังและคอยสังเกตุพฤติกรรมของเด็กและเยาวชน นอกจากนี้ด้านสังคมสิ่งแวดล้อมที่อยู่อาศัยผู้นำชุมชน คนที่อาศัยในชุมชนร่วมมือกันเฝ้าระวังและคอยสอดส่องเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เด็กและเยาวชนกระทำความผิดขึ้น โดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถนำดัชนีชี้วัดที่ผู้วิจัยได้จากการทำวิจัยในครั้งนี้ไปใช้ในการเฝ้าระวังและสังเกตพฤติกรรมของเด็กและเยาวชนได้เป็นอย่างดี
Article Details
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารกระบวนการยุติธรรม แต่ความคิดเห็นที่ปรากฏในเนื้อหาของบทความในวารสารกระบวนการยุติธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
คัคนัมพร พูลสวัสดิ์ (2544). ปัจจัยทางสังคมและความสัมพันธ์ในครอบครัวกับการกระทำความผิดของเยาวชนชาย : ศึกษาเฉพาะกรณีสถานพินิจและคุ้มครองเด็กบ้านกรุณาวิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.
จิตรภรณ์ จิตรธร (2551). การกระทำผิอซ้ำของเด็กและเยาวชนในฐานความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ ศึกษาเชิงทฤษฎีการควบคุมตนเองการควบคุมทางสังคมและการคบหาสมาคมที่แตกต่าง วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
จิรพัฒน์ พรหมสิทธิการ (2543). ปัจจัยที่มีผลต่อการทะเลาะวิวาทของนักเรียนอาชีวศึกษา: ศึกษากรณีเฉพาะในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์)ฉ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐภัทร์ เพ็ชรแก้ว (2549). การพัฒนาดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์มหาบัณฑิตสาขาสุขศึกษา ภาควิชาหลักสูตร การสอนและเทคโนโลยีการศึกษา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทศพร ศิริสัมพันธ์ (2551). เทคนิควิธีการวิเคราะห์นโยบาย. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนัตภณ ตะพังพินิจการ (2549). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยงต่อการมีเพศสัมพันธ์ของนักเรียยนวัยรุ่นชายในอำเภอไทรโยคจังหวัดกาญจนบุรี วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จิตวิทยาและการแนวแนวมหาวิทยาลัยศิลปากร.
นวลจันทร์ ทัศนชัยกุล (2540). อาชญากรรมการป้องกัน: ควบคุม. กรุงเทพมหานคร:พรทิพย์การพิมพ์
บุญเพราะ แสงเทียน (2542). กฎหมายเกี่ยวกับการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พนม เกตุมาน (2550). บทความเรื่องพฤติกรรมเสี่ยงในวัยรุ่. http://www.psyclin.co.th เข้าถึงเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551.
พัฒนา เผือกอ่ำ (2541). ปัจจัยทางด้านภูมิหลังทางสังคม/ปัจจัยทางด้านสภาพแวดล้ามทางสังคม/ปัจจัยทางด้านบุคลิกภาพและอารมณ์/การกระทำความผิดเกี่ยวกับทรัพย์/เด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยมหิดล.
พรชัย ขันตีและคณะ. (2543). "ทฤษฎีและงานวิจัยาทงอาชญาวิทยา". กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์ บริษัท บุ๊คเน็ต จำกัด.
มานิต มณีนิตย์ (2543). ปัจจัยทางสังคมกับการกระทำผิดคดียาเสพติดของผู้ต้องขังหญิง. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (สังคมวิทยาประยุกต์) บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วราพรรณ วงษ์จันทร์ (2547). การพัฒนาดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาสุขศึกษา ภาควิชาหลักสูตร การสอนและเทคโนโลยีการศึกษา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย รูปขำดี และคณะ, งานวิจัยเรื่องวิเคราะห์จากพฤติกรรมเสี่ยงของเด็กไทย.วารสารรวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสี่ยงของเด็กและเยาวชน.
ศศพร งามสกุลรุ่งโรจน์ (2550). เกมคอมพิวเตอร์กับความรุนแรงในเยาวชน ศึกษาในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6. วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมศาสตรมหาบัณฑิต (จริยศาสตร์ศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศิริพร จำปาทอง (2550). ปัจจัยในการกระทำผิดของเยาวชนหญิง: ศึกษาเฉพาะกรณีสถานแรกรับและศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนหญิงบ้านปราณี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมาน ศรีโกศล (2545). การกระทำความผิดของเยาวชน:ศึกษาเฉพาะคดีอุกฉกรรจ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุพรรณี ประเสริฐทองกร (2546). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการหลบหนีของเด็กและเยาวชนจาก. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุภา โพธิ์ศรี (2547). ปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยด้านครอบครัวที่มีผลต่อพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนิสิตมหาวิทยาลลัยศรีนครินทรวิโรฒ.วิทยานิพนธ์คหกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (การพัฒนาครอบครัวและสังคม) สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุรีย์ กาญจนวงศ์ และคณะ (2549). การศึกษาปัญหาที่เป็นสาเหตุการกระทำความผิดของเด็กและเยาชน คณะสังคมศาสตร์. รายงารการศึกษาวิจัย ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางมหาวิทยาลัยมหิดล.
สุเอก ฉินธนทรัพย์ (2547). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความรุนแรงในการกระทำผิดกฎหมาย : ศึกษาเฉพาะกรณีเยาวชนที่กระทำผิดด้วยการจำหน่ายยาเสพติด. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุนันทา กาญจนพงศ์ (2540). ทำการศึกษาเปรียบเทียบ ลักษณะการอบรมเลี้ยงดูสภาพครอบครัวและกลุ่มเพื่อน ระหว่างเยาวชนชายที่ได้และไม่ได้กระทำผิด จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญา วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) สาขาวิชาอนามัยครอบครัว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุพรรณี นอบน้อม (2542). พฤติกรรมเบี่ยงเบนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุดสงวน สุธีสงวน (2547). อาชญาวิทยาและงานสังคมสงเคราะห์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เสริน ปุณณะหิตานนท์ (2523), การกระทำผิดในสังคม:สังคมวิทยาอาชญากรรมและพฤติกรรมเบี่ยงเบน. ภาควิชาสังคมวิทยาและมนุษยวิทยา คณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: เดอะบิสซิเนสเพรส จำกัด: 127
อัจฉรา ทองตัน (2536). การกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยมหิดล.
อรรถสิทธิ์ ชื่นสงวน และคณะ ((2544). ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อาญา ฉบับสมบูรณ์และความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม การเช่าอสังหาริมทรัพย์เพื่อพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรม. กรุงเทพ อักษราพิพัฒน์
อภิรเดช อินพูลใจ (2549). ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะเสี่ยงในการออกกลางคันของนักเรียนอาชีวศึกษา จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
อุษา รัตนภาสุร (2542). การกระทำผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนหญิง : ศึกษาเฉพาะกรณีสถานฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนหญิง (บ้านปราณี). วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศษสตร์.
เอมอัชฌา พงศ์พรรณภาณุ (2543). การประยุกต์ใช้เทคนิคเดลฟายในการศึกษารูปแบบการนำเสนอข่าวเยาวชนของสถานีวิทยุโทรทันศน์กองทัพบก (ช่อง 5). วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (เทคโนโลยีการศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภาษาอังกฤษ
Journals
Craig A. Mason, et al. (1999). "INTRODUCTION: Adolescent Risk Behavior: Linking Theory and Action-A Community Psycology Agenda" American Journal of Community Psychology, Vol.27, No. 2, 1999
Gail A. Wassserman, Kate Keenan, Richard E. Tremblay, John D. Coie, Todd I. Herrenkohl, Rolf Loeeber, and David Petechuk, (2003). "Risk and Protective Factors of Child Delinquency" Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention. April 2003
Harith Swadi, (1999). "Individual risk factor adolescent substance use". Drug and Alcohol Dependence 55 (1999) 209-224
Julia V. Overturf, Barbara Downs ,U.S. Census Bureau, (2003). "Adolescent Behavior and Family Relationships." For Present at the Meeting of the Population Association of America, Minneapolis, MN, May 1-3, 2003
Mark Griffins and Richard T.A. Wood, (2000): "Risk Factor in Adolescence: The Case of Gamling, Videogame Playing and the Internet." Journal of Gambling studies Vol. 16, No 2/3, 2000
Michael Shader, (2003) Risk Factor for Delinquency : An Overview. Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention. U.S. Department of Justice
Pernilla Johansson and Kimberly Kempf-Leonard, (2003). Gender and race in juveniles' pathway to serious, violent and chronic offending.
Stephanie Verlinden, et al. (2000) "Risk Factors in school shootings" Clinical Psychology Review, Vol.20, No.1, pp. 3-56, 2000.
