ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการพิจารณาสินค้าที่ไม่ปลอดภัยตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ.๒๕๕๑

บทคัดย่อ

ประเทศไทยได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2552 โดยวัตถุประสงค์ที่สำคัญในการบัญญัติกฎหมายฉบับนี้ก็เพื่อที่คุ้มครองผู้บริโภคที่ได้รับอันตรายหรือความเสียหายจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยโดยเฉพาะ และหัวใจสำคัญของพระราชบัญญัติฉบับนี้ได้มีการนำเอาหลักความรับผิดโดยเด็ดขาดมาบังคับใช้บังคับใช้กับผู้ประกอบการไม่ว่าจะเป็นผู้ออกแบบ ผู้ผลิต ผู้นำเข้า หรือผู้ขาย ทำให้ผู้บริโภคที่ได้รับความเสียหายความเสียหายไม่จำเป็นพิสูจน์ถึงความไม่ปลอดภัยของสินค้าไม่ว่าจากการผลิตการออกแบบ หรือการให้คำแนะนำ คำเตือนหรือข้อมูลที่สำคัญต่อการบริโภคสินค้าอย่างปลอดภัย

หลักเกณฑ์การพิจารณา "สินค้าที่ไม่ปลอดภัย" ถือเป็นสิ่งสำคัญในพระราชบัญญัติฉบับนี้ เพราะหากพิจารณาสินค้าที่ก่อนให้เกิดอนัตรายไม่ได้เป็น "สินค้าที่ไม่ปลอดภัย" ผู้ประกอบการจะพันจากความรับผิดเยียวยาความเสียหายแต่ผู้บริโภค โดยในต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศสหรัฐอเมริกา กลุ่มประเทศสหภาพสุโรป อังกฤษ เยอรมัน หรือญี่ปุ่น ใช้หลักการพิจารณา "สินค้าที่ไม่ปลอดภัย" แบ่งออกเป็น 4 หลักเกณฑ์ คือ หลักความคาดหมายของผู้บริโภค หลักความเสี่ยงและประโยชน์ หลักความประมาทเลินเล่อ และหลักการพิจารณา กรณีอื่นๆ

จากการศึกษาหลักเกณฑ์การพิจารณา"สินค้าที่ไม่ปลอดภัย" ตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยของประเทศไทย พ.ศ. 2551 พบว่า ประเทศไทยนำเอาหลักความคาดหมายของผุ้บริโภคตามแบบอย่างของกลุ่มสหภาพยุโรปที่เป็นต้นแบบของกฎหมายความรับผิดต่อผลิตภัณฑ์ของไทย มาเป็นหลักเกณฑ์การพิจารณาสินค้าไม่ปลอดภยัที่มุงพิจารณาจากพความพึงคาดหมายได้ว่าเป็น "สินค้าที่ไม่ปลอดภัย" ซึ่งการพิจารณาสินค้าที่ไม่ปลอดภัยโดยอาศัยเพียงหลักความคาดหมายของผู้บริโภคเท่านั้นอาจจะก่อให้เกิดปัญหาในการอำนวยความยุติธรรมต่อผู้บริโภคได้ ดังนั้น การพิจารณาสินค้าที่ไม่ปลอดภัยของประเทศไทยควรนำเอาหชลักความเสี่ยงและประโยชน์มาพิจารณาความเป็นสินค้าที่ไม่ปลอดภัยร่วมด้วย ถายใต้เงื่อนไขของกฎหมาย คำว่า "สภาพของสินค้า" เพื่อตรวจสอบการใช้ความระมัดระวังของฝ่ายผู้ประกอบการในการออกแบบ ผลิต และการให้คำแนะนำ โดยให้คำนึงถึงวิธีการนำเสนอลักษณะการใช้งานและช่วงเวลาที่นำสินค้าออกสู่ท้องตลาดของผู้ประกอบการด้วย