ปัญหาและความท้าทายในการแก้ไขการกระทำความผิดซ้ำในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุถึงปัญหาจากการแก้ไขการกระทำความผิดซ้ำในกระบวนการยุติธรรมไทย วิเคราะห์ข้อเสนอที่เป็นแนวทางการแก้ไขและป้องกันการกระทำความผิดซ้ำจากงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งเสนอแนะแนวทางที่สามารถลดความท้าทายในการแก้ไขปัญหาการกระทำความผิดซ้ำในกระบวนการยุติธรรม โดยใช้การศึกษาจากเอกสารตีพิมพ์ และการปริทรรศน์งานวิจัย ที่เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า การกระทำผิดซ้ำมีปัญหาตั้งแต่การนิยามความหมายของการกระทำความผิดซ้ำ การจัดเก็บข้อมูลและสถิติ การปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิดซ้ำแต่ละประเภท ตลอดจนการระบุสาเหตุและปัจจัยการกระทำความผิดซ้ำ ซึ่งเป็นหนึ่งในความท้าทายในการแก้ไขการกระทำความผิดซ้ำ นอกจากนี้ บทความชิ้นนี้ยังวิเคราะห์และเสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาการกระทำผิดซ้ำที่ต้องมีการเชื่อมต่อองค์ความรู้เชิงประจักษ์ในภาพรวม และขยายผลให้ได้รับการตอบสนองจากภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง ตั้งแต่การพัฒนาระบบและการปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิดซ้ำในกระบวนการยุติธรรม การพัฒนามาตรการทางสังคมและเศรษฐกิจ การพัฒนามาตรการทางกฎหมาย และการนำข้อมูลจากการวิจัยไปสู่การใช้ประโยชน์ที่ส่งผลต่อการแก้ไขการกระทำความผิดซ้ำ บทความนี้ได้เสนอแนวทางในการแก้ไขปัญหาการกระทำความผิดซ้ำอย่างองค์รวมให้มีความสอดคล้องกับบริบทและข้อค้นพบจากงานวิจัย ตลอดจนเสนอแนะแนวทางที่เหมาะสมให้กับหน่วยงานในกระบวนการยุติธรรมสามารถนำไปใช้ในการสนับสนุนในเชิงนโยบายเพื่อลดปัญหาการกระทำความผิดซ้ำต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารกระบวนการยุติธรรม แต่ความคิดเห็นที่ปรากฏในเนื้อหาของบทความในวารสารกระบวนการยุติธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กรมราชทัณฑ์. (2564ก). รายงานสถิติผู้ต้องราชทัณฑ์. ค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2564, จาก http://www.correct.go.th/stathomepage/
กรมราชทัณฑ์. (2564ข). สถิติการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขัง. ค้นเมื่อ14 พฤศจิกายน 2564, จาก http://www.correct.go.th/recstats/index.php
ชญาณ์นันท์ บวรสมสฤษดิ์ และศรีสุพร ปิยรัตนวงศ์. (2553). ปัจจัยในการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในทัณฑสถานบำบัดพิเศษสงขลา. วารสารกระบวนการยุติธรรม, 3(4), 79-83.
ชวลิต กลิ่นแข, เกชา ใจดี, ณฐวรรธน์ เสมียนเพชร, สุพัตรา สมวงศ์ และทิพวรรณ์ สุวรรณโน. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการ กระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจำของจังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(3), 253-261.
ฐิติวรรณ สุกใส, เชิดศักดิ์ โฆวาสินธุ์, วันเพ็ญ วอกลาง และธวัชชัย ไทยเขียว. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนในสังคมไทย. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 2(3), 8-19.
ทรรศพล ขุนรัง. (2556). สาเหตุการกระทำผิดซ้ำคดีเกี่ยวกับทรัพย์: ศึกษาเฉพาะกรณีความผิด ฐานลักทรัพย์ นักโทษเด็ดขาดฝ่ายควบคุมแดน 8 เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกริก.
ธีระ สินเดชารักษ์, จตุรพิธ เกราะแก้ว, นัจชลี ศรีมณีกาญจน์, ปองพล นิลพฤกษ์, วิเชษฐ์ พลายมาศ, พิเชฐ คุณากรวงศ์, ธนบูรณ์ จันทรมาลัย, พงษ์กฤษณ์ มงคลสินธุ์,เกษมศานต์ โชติชาครพันธุ์, เปรมฤดี เพ็ชรกูล, ธิติ มหาเจริญ, ปวริศร เลิศธรรมเทวี และสุณีย์ กัลยจิตร. (2564). โครงการวิจัยเพื่อแก้ไขปัญหาการกระทำผิดซ้ำ: รายงานการวิจัย. ค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2564, จาก https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:179217
นัทธี จิตสว่าง. (ม.ป.ป.). สถิติการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังในประเทศไทย แหล่งรวบรวมความรู้ด้านอาชญาวิทยาและการบริหารงานยุติธรรม. ค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2564, จาก http://www.nathee-chitsawang.com/สถิติการกระทำผิดซ้ำของ
ปิรัชญาภรณ์ บุญชู. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังเรือนจำพิเศษธนบุรี. วารสารสหวิทยาการ, 12(2), 102-129.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2564). กฎหมายที่ไม่เอื้อต่อการกลับไปใช้ชีวิตในสังคมของผู้กระทำความผิด. วารสารรามคําแหง ฉบับนิติศาสตร์, 10(1), 261-306.
พงษ์กฤษณ์ มงคลสินธุ์. (2561). การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติด.วารสารวิชาการแสงอีสาน, 15(1), 47-63.
พรรณวดี คำไชยวงค์. (2564). การแปลงเปลี่ยนพฤติกรรมและความสำเร็จในการกลับคืนสู่สังคม: จากนักโทษสู่นักกีฬาอาชีพ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 535-547.
พัชรินทร์ ซำศิริพงษ์. (2561). การกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนในคดียาเสพติด. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(3), 23-30.
วรกร โอภาสนันท์, (ม.ป.ป.). การวางมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันการกระทำความผิดซ้ำของผู้กระทำความผิดอุกฉกรรจ์ที่ใช้ความรุนแรง (Serious Offenders). สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2564, จาก http://web.krisdika.go.th/data/activity/act13810.pdf
วรปพัฒน์ มั่นยา และศุภกร ปุญญฤทธิ์. (2563). สาเหตุและแนวทางการป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังในคดีลักทรัพย์: กรณีศึกษาเรือนจำจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(3), 74-83.
ศิริวรรณ กมลสุขสถิต. (2563). แนวทางในการป้องกันและแก้ไขการกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนในคดีความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดโดยอาศัยปัจจัยที่เป็นตัวทำนายทางด้านอาชญาวิทยา. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(1), 1-19.
ศิลป์ชัย ลีลิตธรรม และวงศกร เพิ่มผล. (2564). การศึกษาปัจจัยและแนวทางป้องกันตามหลักเบญจศีล เพื่อส่งเสริมการไม่กระทำความผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 4(1), 51-68.
สำนักงานกิจการยุติธรรม. (2562). รายงานสรุปกรอบกฎหมายและมาตรการในการป้องกันการกระทำผิดซ้ำในคดีทางเพศ. ค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2564, จาก https://justicechannel.org/wp-content/uploads/2021/07/รายงาน-การกระทำผิดซ้ำคดีทางเพศ-code.pdf
สำนักวิจัยและพัฒนาระบบงานราชทัณฑ์. (2550). การปรับปรุงและพัฒนาระบบการจัดเก็บข้อมูลผู้ต้องขังกระทำความผิดซ้ำ. ค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2564, จาก https://nctc.oncb.go.th/manage/researchMgt/import/researchFull/20170301_10124950_Database_Development.pdf
สุภัทรา ปกาสิทธิ์ วโรตม์สิกขดิตถ์ และจุฑารัตน์ พรพุทธศรี. (2563). การกระทำผิดซ้ำ: นิยามและสถิติข้อมูลของกระทรวงยุติธรรม. วารสารกระบวนการยุติธรรม,13 (2), 167-182.
Bendlin, M., Sheridan, L., & Johnson, A. (2022). Stalking Recidivism: A Comparison of Operational Definitions. Journal of Interpersonal Violence, 37(9-10), 8138-8160.
Gannon, T., Terriere, R. & Leader, T. (2012). Ward and Siegert's pathways model of child sexual offending: A cluster analysis evaluation.Psychology, Crime & Law, 18(2), 129-153.
Goodley, G. Pearson, D., & Morris, P. (2021). Predictors of recidivism following release from custody: A meta-analysis. Psychology, Crime & law, 28 (7), 703-729.
Molina-Coloma, V., Salaberría, K., & Pérez, J. I. (2022). A Comparative Study between Recidivism Offenders and Non-recidivism Offenders in a Prison Sample. Anuario de Psicología Jurídica. 32(1), 33-39.
Ostermann, M., Salerno, L. M., & Hyatt, J. M. (2015). How different operationalizations of recidivism impact conclusions of effectiveness of parole supervision. Journal of Research in Crime and Delinquency, 52(6), 771-796.
Simons, D. A. (2017). Chapter 3: Sex offender typologies. in office of sex offender sentencing,monitoring, apprehending, registering, and tracking. In Sex Offender Management Assessment and Planning Initiative. New York: Office of Justice Programs, U.S.Department of Justice.
Thailand Institute of Justice and Penal Reform International. (2019). The rehabilitation and social reintegration of women prisoners Implementation of the Bangkok Rules. Retrieved September 26, 2021, from https://knowledge.tijthailand.org/en/publication/detail/bangkok-rules#book/
Thailand Institute of Justice and United Nations Office on Drugs and Crime. (2021). Research on the causes of recidivism in Thailand.Retrieved September 26, 2021, from https://knowledge.tijthailand.org/en/publication/detail/research-on-the-causes-of-recidivism-in-thailand#book/
Thailand Institute of Justice and Griffith Criminology Institute. (2021). Women’s Pathways Into, Through and Out of Prison. Retrieved September 26, 2021, from https://knowledge.tijthailand.org/en/publication/detail/women-s-pathways-into-through-and-out-of-prison#book/
Ward, T., & Gannon, T. A. (2006). Rehabilitation, etiology, and self-regulation: The comprehensive good lives model of treatment for sex offenders. Aggression and Violent Behavior, 11(1), 77-94.
