Non-Japanese Major Students’ Expectations and Motivations Regarding Japanese Learning: A Case Study of the Elementary Japanese I Course at Kasetsart University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this study was to examine the Japanese learning expectations and motivations of Thai students enrolled in the Elementary Japanese I Course at Kasetsart University. Data were collected using a structured questionnaire. The analysis involved calculating frequencies, percentages, means, and standard deviations, as well as conducting factor analysis and regression analysis.
The results are as follows: 1) Prior to attending university, more than half of the participants had learned Japanese and could read and write Hiragana fairly well. 2) Most of the students expected their teachers to use Japanese at least half of the time in class and to provide opportunities for practice with grammar, sentence patterns, vocabulary, and conversation. Moreover, they desired additional enjoyable activities such as watching video clips or playing games in class. 3) The participants’ motivations for Japanese learning fell into seven categories: popular culture, future expectations, utilization, importance of foreign languages, compulsion, Japanese charm, and interest in Japanese language and learning. Only the last category had predictive power in terms of learning achievements.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
คุณัชญ์ สมชนะกิจ. (2558). การศึกษาความวิตกกังวลในการเรียนภาษาญี่ปุ่นของนิสิตวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยทักษิณ. ใน เอกสารหลังการประชุมวิชาการระดับชาติญี่ปุ่นศึกษาในประเทศไทย ครั้งที่ 8 ภาษาและวรรณคดี (น. 75-91). สมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย.
คุมิโกะ มิชิมะ, และโคจิ มาซากิ. (2566). การศึกษาแรงจูงใจและความวิตกกังวลที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ด้านภาษาของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษานักศึกษาหลักสูตรภาษาญี่ปุ่นและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(3), 295-311.
ภรณีย์ พินันโสตติกุล, และ Yumiko Yamamoto. (2562). ทัศนคติของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนการสอนร่วมระหว่างผู้สอนชาวไทยและชาวญี่ปุ่นในรายวิชาการฟัง-พูดภาษาญี่ปุ่นชั้นต้น. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(2), 26-40.
ยุพกา ฟูกุชิม่า. (2562). ทัศนคติของผู้เรียนต่อการบรรยายด้วยภาษาญี่ปุ่นของผู้สอนชาวไทยในรายวิชาการอ่านภาษาญี่ปุ่นขั้นสูง. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(1), 25-48.
ยุพกา ฟูกุชิม่า. (2563). ความพึงพอใจของผู้เรียนต่อการทดลองใช้ภาษาเป้าหมายในการจัดการเรียนการสอนรายวิชาการออกเสียงภาษาญี่ปุ่น. วารสารศิลปศาสตร์, 21(1), 59-89.
ยุพกา ฟูกุชิม่า, และริกะ อินะงะขิ. (2562). ความเชื่อและความคาดหวังของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยต่อชั้นเรียนภาษาญี่ปุ่น ครูภาษาญี่ปุ่นและบทบาทของผู้สอน. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(2), 1-25.
ยุพกา ฟูกุชิม่า, กนกพร นุ่มทอง, และสร้อยสุดา ณ ระนอง. (2556). ความนิยมในการเรียนภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนของนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์: แรงจูงใจแตกต่างกันอย่างไร. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 30(1), 27-40.
สมพร โกมารทัต. (2548). รายงานผลการวิจัยเรื่องการศึกษาเปรียบเทียบวัฒนธรรมการสอนภาษาญี่ปุ่นในฐานะภาษาที่สองระหว่างมหาวิทยาลัยในประเทศไทยกับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อมรรัตน์ มะโนบาล, และเตวิช เสวตไอยาราม. (2560). การศึกษาความวิตกกังวลในการเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียนระดับต้นที่มีพื้นฐานภาษาญี่ปุ่นแตกต่างกัน. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 7(1), 33-50.
อัจฉรา อึ้งตระกูล. (2564). ปัญหาการเรียนภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียนวิชาเอกที่ไม่มีพื้นฐานความรู้ภาษาญี่ปุ่น. ใน นันท์ชญา มหาขันธ์ (บ.ก.), เอกสารหลังการประชุมวิชาการระดับชาติสมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 15 “ความหวัง พลังและวิถีตะวันออก การสร้างทุนมนุษย์ที่ยั่งยืน” (น. 142-155). สมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย.
George, D., & Mallery, P. (2003). SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference. 11.0 update (4th ed.). Allyn & Bacon.
Klinkesorn, P. (2017). Japanese learning motivation of major and non-major students. International Journal of Management and Applied Science, 3(10), 78-82.
大西由美. (2010). 「ウクライナにおける大学生の日本語学習動機」『日本語教育』 147, 82-96.
郭俊海・大北葉子. (2001). 「シンガポール華人大学生の日本語学習の動機づけについて」『日本語教育』 110, 130-139.
郭俊海・全京姫. (2006). 「中国人大学生の日本語学習の動機づけについて」『新潟大学国際センター紀要』 2, 118-128.
久保田美子. (2005). 「ノンネイティブ日本語教師のビリーフ調査―指導内容、指導方法を中心とした分析―」『応用言語学研究』 7, 163-176.
久保田美子. (2017). 「ノンネイティブ日本語教師のビリーフと学習経験―2004・2005年度と2014・2015 年度の量的調査結果の比較―」『国際交流基金日本語教育紀要』 13, 7-22.
スニーラット・ニャンジャローンスック. (2021). 協働実践研究会 池田玲子(編), 『アジアに広がる日本語教育ピア・ラーニング』 (pp. 117-128). ひつじ書房.
高嶋幸太・大橋洸太郎. (2016). 「日本で教える母語話者教師がよいと考える外国語教育―自由記述データと捕獲率を用いた分析から―」『日本語教育実践研究』 3, 42-56.
水本篤・竹内理. (2008). 「研究論文における効果量の報告のために―基礎的概念と注意点―」『英語教育研究』 31, 57-66.
縫部義憲・狩野不二夫・伊藤克浩. (1995). 「大学生の日本語学習動機に関する国際調査ーニュージーランドの場合ー」『日本語教育』 86, 162-172.
成田高宏. (1998). 「日本語学習動機と成績との関係―タイの大学生の場合―」『世界の日本語教育』 8, 1-11.
パッチャラポーン・ケーオキッサダン. (2017). 「Can-doをベースとしたコミュニカティブ日本語教育―タイの高等教育機関における日本語教科書作成への応用の可能性―」『日本語・日本学研究』 7, 111-128.
顔幸月. (2003). 「日本語の会話授業における教師の母語使用に対する意識―台湾7大学の質問紙調査から―」『日本教科教育学会誌』 25(4), 59-68.
楊孟勲. (2011). 「台湾における日本語学習者の動機づけと継続ストラテジー : 日本語主専攻・非専攻学習者の比較」『日本語教育』 150, 116-130.
吉川景子. (2010). 「タイ中等教育における日本語学習動機と学習行動との関係ー積極的に学習行動を行う上位群と下位群の比較ー」『国際交流基金バンコク日本文化センター日本語教育紀要』 7, 41-50.
山下順子. (2020). 「日本語学習における動機づけ尺度の開発―インドネシア人大学生を対象に―」『広島大学大学院人間社会科学研究科紀要 「教育学研究」』 1, 531-539.
