ความคาดหวังต่อการจัดการเรียนการสอน และแรงจูงใจในการเรียนภาษาญี่ปุ่น ของผู้เรียนชาวไทยที่ไม่ได้เรียนภาษาญี่ปุ่นเป็นวิชาเอก: กรณีศึกษาผู้เรียนรายวิชาภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น 1 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการณ์จริงของผู้เรียนในรายวิชาภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น 1 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ความคาดหวังต่อการจัดการเรียนการสอนและแรงจูงใจในการเรียนภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียนกลุ่มดังกล่าว ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ปัจจัยและการวิเคราะห์ถดถอย
ผลการศึกษาพบว่า (1) กว่าร้อยละ 50 ของผู้เรียนในรายวิชาภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น 1 เป็นผู้ที่มีประสบการณ์เรียนภาษาญี่ปุ่นมาก่อนเข้ามหาวิทยาลัย สามารถอ่านและเขียนตัวอักษรฮิรางานะได้ค่อนข้างครบถ้วน (2) ผู้เรียนส่วนใหญ่คาดหวังให้ผู้สอนใช้ภาษาญี่ปุ่นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งในการจัดการเรียนการสอนในชั้นเรียนที่เน้นให้ผู้เรียนมีโอกาสฝึกฝนการใช้ไวยากรณ์ รูปประโยค คำศัพท์และฝึกถามตอบหรือสนทนา รวมถึงต้องการให้มีกิจกรรมที่สร้างความสนุกสนาน เช่น การดูคลิปวิดีโอ หรือการเล่นเกม (3) แรงจูงใจในการเรียนภาษาญี่ปุ่นสามารถจัดกลุ่มได้ 7 ด้าน ได้แก่ “วัฒนธรรมประชานิยม” “ความคาดหวังในอนาคต” “การใช้ประโยชน์” “ความสำคัญของภาษาต่างประเทศ” “ภาวะจำยอม” “เสน่ห์ของภาษาญี่ปุ่น” และ “ความสนใจในตัวภาษาและการเรียนภาษาญี่ปุ่น” โดย “ความสนใจในตัวภาษาและการเรียนภาษาญี่ปุ่น” เป็นแรงจูงใจเพียงด้านเดียวที่มีอำนาจการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ในระดับหนึ่ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คุณัชญ์ สมชนะกิจ. (2558). การศึกษาความวิตกกังวลในการเรียนภาษาญี่ปุ่นของนิสิตวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยทักษิณ. ใน เอกสารหลังการประชุมวิชาการระดับชาติญี่ปุ่นศึกษาในประเทศไทย ครั้งที่ 8 ภาษาและวรรณคดี (น. 75-91). สมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย.
คุมิโกะ มิชิมะ, และโคจิ มาซากิ. (2566). การศึกษาแรงจูงใจและความวิตกกังวลที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ด้านภาษาของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษานักศึกษาหลักสูตรภาษาญี่ปุ่นและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(3), 295-311.
ภรณีย์ พินันโสตติกุล, และ Yumiko Yamamoto. (2562). ทัศนคติของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนการสอนร่วมระหว่างผู้สอนชาวไทยและชาวญี่ปุ่นในรายวิชาการฟัง-พูดภาษาญี่ปุ่นชั้นต้น. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(2), 26-40.
ยุพกา ฟูกุชิม่า. (2562). ทัศนคติของผู้เรียนต่อการบรรยายด้วยภาษาญี่ปุ่นของผู้สอนชาวไทยในรายวิชาการอ่านภาษาญี่ปุ่นขั้นสูง. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(1), 25-48.
ยุพกา ฟูกุชิม่า. (2563). ความพึงพอใจของผู้เรียนต่อการทดลองใช้ภาษาเป้าหมายในการจัดการเรียนการสอนรายวิชาการออกเสียงภาษาญี่ปุ่น. วารสารศิลปศาสตร์, 21(1), 59-89.
ยุพกา ฟูกุชิม่า, และริกะ อินะงะขิ. (2562). ความเชื่อและความคาดหวังของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยต่อชั้นเรียนภาษาญี่ปุ่น ครูภาษาญี่ปุ่นและบทบาทของผู้สอน. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 9(2), 1-25.
ยุพกา ฟูกุชิม่า, กนกพร นุ่มทอง, และสร้อยสุดา ณ ระนอง. (2556). ความนิยมในการเรียนภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนของนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์: แรงจูงใจแตกต่างกันอย่างไร. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 30(1), 27-40.
สมพร โกมารทัต. (2548). รายงานผลการวิจัยเรื่องการศึกษาเปรียบเทียบวัฒนธรรมการสอนภาษาญี่ปุ่นในฐานะภาษาที่สองระหว่างมหาวิทยาลัยในประเทศไทยกับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อมรรัตน์ มะโนบาล, และเตวิช เสวตไอยาราม. (2560). การศึกษาความวิตกกังวลในการเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียนระดับต้นที่มีพื้นฐานภาษาญี่ปุ่นแตกต่างกัน. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 7(1), 33-50.
อัจฉรา อึ้งตระกูล. (2564). ปัญหาการเรียนภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียนวิชาเอกที่ไม่มีพื้นฐานความรู้ภาษาญี่ปุ่น. ใน นันท์ชญา มหาขันธ์ (บ.ก.), เอกสารหลังการประชุมวิชาการระดับชาติสมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 15 “ความหวัง พลังและวิถีตะวันออก การสร้างทุนมนุษย์ที่ยั่งยืน” (น. 142-155). สมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย.
George, D., & Mallery, P. (2003). SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference. 11.0 update (4th ed.). Allyn & Bacon.
Klinkesorn, P. (2017). Japanese learning motivation of major and non-major students. International Journal of Management and Applied Science, 3(10), 78-82.
大西由美. (2010). 「ウクライナにおける大学生の日本語学習動機」『日本語教育』 147, 82-96.
郭俊海・大北葉子. (2001). 「シンガポール華人大学生の日本語学習の動機づけについて」『日本語教育』 110, 130-139.
郭俊海・全京姫. (2006). 「中国人大学生の日本語学習の動機づけについて」『新潟大学国際センター紀要』 2, 118-128.
久保田美子. (2005). 「ノンネイティブ日本語教師のビリーフ調査―指導内容、指導方法を中心とした分析―」『応用言語学研究』 7, 163-176.
久保田美子. (2017). 「ノンネイティブ日本語教師のビリーフと学習経験―2004・2005年度と2014・2015 年度の量的調査結果の比較―」『国際交流基金日本語教育紀要』 13, 7-22.
スニーラット・ニャンジャローンスック. (2021). 協働実践研究会 池田玲子(編), 『アジアに広がる日本語教育ピア・ラーニング』 (pp. 117-128). ひつじ書房.
高嶋幸太・大橋洸太郎. (2016). 「日本で教える母語話者教師がよいと考える外国語教育―自由記述データと捕獲率を用いた分析から―」『日本語教育実践研究』 3, 42-56.
水本篤・竹内理. (2008). 「研究論文における効果量の報告のために―基礎的概念と注意点―」『英語教育研究』 31, 57-66.
縫部義憲・狩野不二夫・伊藤克浩. (1995). 「大学生の日本語学習動機に関する国際調査ーニュージーランドの場合ー」『日本語教育』 86, 162-172.
成田高宏. (1998). 「日本語学習動機と成績との関係―タイの大学生の場合―」『世界の日本語教育』 8, 1-11.
パッチャラポーン・ケーオキッサダン. (2017). 「Can-doをベースとしたコミュニカティブ日本語教育―タイの高等教育機関における日本語教科書作成への応用の可能性―」『日本語・日本学研究』 7, 111-128.
顔幸月. (2003). 「日本語の会話授業における教師の母語使用に対する意識―台湾7大学の質問紙調査から―」『日本教科教育学会誌』 25(4), 59-68.
楊孟勲. (2011). 「台湾における日本語学習者の動機づけと継続ストラテジー : 日本語主専攻・非専攻学習者の比較」『日本語教育』 150, 116-130.
吉川景子. (2010). 「タイ中等教育における日本語学習動機と学習行動との関係ー積極的に学習行動を行う上位群と下位群の比較ー」『国際交流基金バンコク日本文化センター日本語教育紀要』 7, 41-50.
山下順子. (2020). 「日本語学習における動機づけ尺度の開発―インドネシア人大学生を対象に―」『広島大学大学院人間社会科学研究科紀要 「教育学研究」』 1, 531-539.
