บทประพันธ์เพลง “ลาเทนซีคอนแชร์โต” สำหรับเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์และวงดนตรีแจ๊ส
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องลาเทนซีคอนแชร์โตสำหรับเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์และวงดนตรีแจ๊สเป็นงานวิจัยเชิงสร้างสรรค์ในศาสตร์การประพันธ์ดนตรีตะวันตก (Music Composition) ซึ่งใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์บทประพันธ์ดนตรีสำหรับเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องดนตรีอะคูสติก
ผลการวิจัยสามารถสรุปได้ดังนี้ บทประพันธ์เพลงลาเทนซีคอนแชร์โต มีแนวคิดมาจากการใช้ความหมายของ Latency ที่มีคำแปลได้หลากหลายความหมาย ไม่ว่าจะเป็นความหน่วง ความซ่อนเร้นอยู่ภายใน ความแฝงอยู่ ซึ่งผู้ประพันธ์สนใจวิธีการประพันธ์ดนตรีของเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์และวงดนตรีแจ๊สขึ้นมาใหม่ ให้อยู่ในรูปแบบของดนตรีคลาสสิกและดนตรีแจ๊สผสมผสานและแอบแฝงอยู่ในบทประพันธ์ดนตรีชิ้นนี้ โดยกำหนดให้อยู่ในรูปแบบของคอนแชร์โต ซึ่งประกอบด้วย 3 ท่อน มีอัตราเร็ว-ช้า-เร็ว ได้แก่ ท่อน I ผู้ประพันธ์เลือกใช้ลักษณะโครงสร้างของทำนองหลักและการแปร (Theme and Variations) เพื่อไล่ระดับความเข้มข้นของดนตรีไปจนถึงการนำช่วงเดี่ยว (Cadenza) ให้ผู้เดี่ยวเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์ได้แสดงความสามารถของเครื่องดนตรีอย่างเต็มที่ ท่อน II เลือกใช้โครงสร้างแบบลักษณะสองตอน A B โดยเพิ่มบทบาทของเครื่องดนตรีอะคูสติกประชันกับเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์มากขึ้น เพื่อสร้างสีสันของการประสานเสียงในวงดนตรีแจ๊ส และท่อน III ได้เลือกใช้รูปแบบโครงสร้างของรอนโด (Rondo) โดยการนำความคิดเดิมกลับมาทำซ้ำมากกว่า 1 ครั้ง เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของดนตรีแจ๊สมากขึ้นด้วยบันไดเสียง บลูส์ (Blues Scale) และมีการนำรูปแบบสวิงซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของดนตรีแจ๊สมาผสมอยู่ด้วย ตลอดจนการใช้เทคนิคการประพันธ์ของดนตรีในศตวรรษที่ 20 โดยทั้ง 3 ท่อนจะมีการนำเสนอเทคนิคการบรรเลงของเครื่องดนตรีวินด์อิเล็กทรอนิกส์และวงดนตรีแจ๊สในหลากหลายรูปแบบอย่างเต็มประสิทธิภาพ เพื่อเชื่อมโยงองค์ความรู้ของดนตรีแจ๊สและดนตรีคลาสสิก
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร. (2553). อรรถาธิบายและบทวิเคราะห์บทเพลงที่ประพันธ์โดยณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร. กรุงเทพฯ: ธนาเพรส.
ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2563). สังคีตลักษณ์และการวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: เกศกะรัต.
ธีรัช เลาห์วีระพานิช. (2560). แนวคิดการอิมโพรไวส์สำหรับแจ๊สแซกโซโฟน. วารสารดนตรีรังสิต, 12(2), 8-16.
วิบูลย์ ตระกูลฮุ้น. (2558). ดนตรีศตวรรษที่ 20. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ศรี วงศ์ธราดล. (2555). ทฤษฎีดนตรีแจ๊ส เล่ม 1. กรุงเทพฯ: วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง.
Mattingly, R. (2003). Jazz Composition Theory and Practice. Boston: Berklee Press.
Ultimate Jazz Play-Along Jam with Eric Marienthal. (1997). Miami, FL.: Warner Publications.
Vashlishan, M. (2011). The Akai Electric Wind Instrument (EWI4000s): A Technical and Expressive Method (Unpublished doctoral dissertation). University of Miami, Miami.