การกำหนดผลการเรียนรู้ที่คาดหวังของ หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบสนเทศสามมิติและสื่อบูรณาการ ผ่านกระบวนการวิจัยเดลฟาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การกำหนดผลการเรียนรู้ที่คาดหวังเป็นกระบวนการเริ่มต้นที่สำคัญของการจัดการศึกษาแบบมุ่งผลลัพธ์โดย หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบสนเทศสามมิติและสื่อบูรณาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้ยึดหลักการจัดการศึกษาแบบมุ่งผลลัพธ์ในการออกแบบหลักสูตร และจัดการเรียนการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 เป็นต้นมา งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดผลการเรียนรู้ที่คาดหวังของหลักสูตร สำหรับจัดทำหลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2564 ผ่านกระบวนการวิจัยเดลฟาย โดยรวบรวม วิเคราะห์ และสังเคราะห์ข้อมูลจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสู่ฉันทามติที่ตอบความต้องการของสาขาอาชีพในตลาดแรงงาน จากการเก็บข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบสนเทศสามมิติและสื่อบูรณาการ จำนวน 23 คน ผู้วิจัยสกัดเป็นปัจจัยด้านสมรรถนะได้จำนวน 31 ข้อ เมื่อวัดผลด้วยดัชนีความเที่ยงตรงของเนื้อหารายข้อ และสถิติของแคปป้าพบว่า ปัจจัยจำนวน 29 ข้อมีความเที่ยงตรง และความเชื่อมั่นอยู่ในเกณฑ์ดีมาก ดัชนีความเที่ยงตรงของเนื้อหาทั้งฉบับคือ 0.927 แสดงว่าปัจจัยด้านสมรรถนะที่สกัดได้สามารถนำไปกำหนดผลการเรียนรู้ที่คาดหวังของหลักสูตรได้ และจัดกลุ่มตามผลลัพธ์การเรียนรู้ที่คาดหวังของหลักสูตรได้ 7 ด้าน ได้แก่ (1) ด้านหลักการและพื้นฐานทางการออกแบบ (2) ด้านความคิดสร้างสรรค์และกลยุทธ์ทางการออกแบบ (3) ด้านการวิจัยเพื่อการออกแบบ (4) ด้านการเล่าเรื่องและถ่ายทอดเนื้อหาผ่านสื่อ (5) ด้านปฏิบัติการออกแบบ (6) ด้านการนำเสนอและทักษะการสื่อสาร และ (7) ด้านคุณภาพของผลงานออกแบบ
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.
Copyright Transfer Statement
The copyright of this article is transferred to Journal of The Faculty of Architecture King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang with effect if and when the article is accepted for publication. The copyright transfer covers the exclusive right to reproduce and distribute the article, including reprints, translations, photographic reproductions, electronic form (offline, online) or any other reproductions of similar nature.
The author warrants that this contribution is original and that he/she has full power to make this grant. The author signs for and accepts responsibility for releasing this material on behalf of any and all co-authors.
เอกสารอ้างอิง
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2563). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนสามัญบิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และประสพชัย พสุนนท์. (2559). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ. 29(2), 31-48.
American Institute of Graphic Arts. (2018). AIGA designer 2025: Why Design Education Should Pay Attention to Trends. Retrieved from: https://educators.aiga.org/wp-content/uploads/2017/08/DESIGNER-2025-SUMMARY.pdf.
An, I. L. (2014). Impact of Outcome-Based Education iIstruction to Accountancy Students in an Asian University. Asia Pacific Journal of Education, Arts and Sciences. 1(5), 48-52.
Anderson, L., & Krathwohl, D. R. (2001). A Taxonomy for Learning, Teaching and Assessing: A Revision of Bloom's Taxonomy of Educational Objectives. New York: Longman.
Dede, C. (2010). Comparing Frameworks for 21st Century Skills. In. J. Bellanca & R. Brandt (Eds.), 21st Century Skills: Rethinking How Students Learn. Bloomington, I.N.: Solution Tree Press.
Dettmer, P. (2005). New Blooms in Established Fields: Four Domains of Learning and Doing. Roeper Review. 28(2), 70-78.
Donohoe, H. M., & Needham, R. D. (2009). Moving Best Practice forward: Delphi Characteristics, Advantages, Potential, Problems, and Solutions. International Journal of Tourism Research. 11, 415-437.
Harden, R. M. (2002). Developments in Outcome-Based Education. Medical Teacher. 24(2), 117–120.
Kaliannan, M., & Chandran, S. D. (2012). Empowering Students through Outcome-Based Education (OBE). Research in Education. 87(1), 50-63.
Krathwohl, D. R., Bloom, B. S., & Masia, B. B. (1964). Taxonomy of Educational Objectives: The Classification of Educational Goals. Handbook II: Affective Domain. New York: David McKay.
Lynn, M. R. (1986). Determination and Quantification of Content Validity. Nursing Research. 35, 382–385.
Macmillan, T. T. (1971). The Delphi Technique. The Annual Meeting of The California Junior Colleges Associations Committee on Research and Development. 1-24.
Morcke, A. M., Dornan, T., & Eika, B. (2013). Outcome (Competency) Based Education: an Exploration of Its Origins, Theoretical Basis, and Empirical Evidence. Advances in Health Sciences Education. 18, 851–863.
Oreta, A. W. C., & Roxas, C. L. C. (2012). Implementing an Outcomes-Based Education Framework in the Teaching of Engineering Mechanics (Statics). International Conference on Civil Engineering Education (ICCEE2012). 1-15.
Polit, D. F., Beck, C. T., & Owen S. V. (2007). Is the CVI an Acceptable Indicator of Content Validity?: Appraisal and Recommendations. Research in Nursing & Health. 30, 459-467.
Rovai, A. P., Wighting, M. J., Baker, J. D., & Grooms, L. D. (2009). Development of an Instrument to Measure Perceived Cognitive, Affective, and Psychomotor Learning in Traditional and Virtual Classroom Higher Education Settings. Internet and Higher Education. 12, 7-13.
Simpson, E. J. (1972). The Classification of Educational Objectives in the Psychomotor Domain.Washington, D.C.: Gryphon House.
Tigelaar, D. E. H., Dolmans, D. H. J. M., Wolfhagen, I. H. A. P., & Van Der Vleuten, C. P. M. (2004). The Development and Validation of a Framework for Teaching Competencies in Higher Education. Higher Education. 48, 253-268.
