รูปแบบการพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในพื้นที่กลุ่มจังหวัดอันดามัน: ระนอง พังงา ภูเก็ต กระบี่ และตรัง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและศึกษาศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในพื้นที่กลุ่มจังหวัดอันดามัน ซึ่งประกอบด้วย ระนอง พังงา ภูเก็ต กระบี่ และตรัง รวมถึงการพัฒนาและประเมินรูปแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และเสนอแผนกลยุทธ์สำหรับการพัฒนารูปแบบเส้นทางท่องเที่ยวนี้ การวิจัยดำเนินการในรูปแบบการวิจัยและพัฒนา ประกอบไปด้วย 1) การสำรวจและวิเคราะห์ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเปอรานากันผ่านการทบทวนวรรณกรรมและการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 2) การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเบื้องต้นพร้อมการประชุมกลุ่มย่อยกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 3) การทดลองนำเส้นทางที่พัฒนาขึ้นไปใช้และปรับปรุงตามข้อเสนอแนะ และ 4) การประเมินและจัดทำแผนกลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากัน ผลการวิจัยพบว่า เส้นทางท่องเที่ยวเปอรานากันทั้ง 5 เส้นทางทั้งมีศักยภาพสูงในการดึงดูดนักท่องเที่ยว และสามารถพัฒนาสู่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ยั่งยืน ได้แก่ เส้นทางที่ 1 จังหวัดระนอง : หวนคำนึง ระลึกถึงเจ้าเมืองระนอง เส้นทางที่ 2 จังหวัดพังงา : เสน่ห์เมืองเก่า เล่าความหลัง มนต์ขลังตะกั่วป่า เส้นทางที่ 3 จังหวัดภูเก็ต : วิถีวิจิตร เส้นทางที่ 4 จังหวัดกระบี่ : เล่าเรื่องเมืองเหนือคลอง สืบขานตำนานเก่าที่เกาะลันตา เส้นทางที่ 5 จังหวัดตรัง : เส้นทางนักสร้างเมืองพระยารัษฎาฯ ที่สุดจอมยุทธตะลุยกินแห่งความสุข กลยุทธ์เพื่อการพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในกลุ่มจังหวัดอันดามัน โดยเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชน การจัดการวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน สร้างประสบการณ์ที่น่าจดจำ และรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่นให้ยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2565). รายงานการส่งเสริมและการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดอันดามัน. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
ฟ้าพิไล ทวีสินโสภา และ ศักดิ์ ทวีสินโสภา. (2560). แนวทางการอนุรักษ์วัฒนธรรมเปอรานากันเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดตรังและภูเก็ต. ตรัง: วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 2566-2570). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ประมณฑ์ กาญจนพิมลกุล และ กรรณิการ์ ธรรมพานิชวงค์,(2563). “วิเคราะห์ผลกระทบของโควิด-19 ต่อธุรกิจท่องเที่ยว.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : https://tdri.or.th/2021 /02/covid-112/
ธันวิศิษฎ์พล สืบสุทัศน์. (2022). การสำรวจวัฒนธรรมเปอรานากันเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคใต้ของไทย. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
อรอนงค์ ทิพย์มณี. (2018). กลยุทธ์การเล่าเรื่องวัฒนธรรมเปอรานากันเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชื่อมโยงเส้นทางอันดามัน. วารสารการสื่อสารการตลาดและนวัตกรรมการจัดการ, 1(1), 1-15.
อรอนงค์ ทิพย์มณี. (2020). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเปอรานากันในย่านเมืองเก่าตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 28(3), 477-491.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Butler, R.W. (1980). The Concept of a Tourist Area Cycle of Evolution: Implications for Management of Resources. Canadian Geographer, 24(1), 5-12.
Dwyer, L., Forsyth, P., & Dwyer, W. (2004).Tourism Economics and Policy. Channel View Publications.
Genç, R. (2022). Cultural Routes as a Tool for Sustainable Tourism and Socio-Economic Development. Handbook of Research on Cultural Tourism and Sustainability. IGI Global Scientific Publishing. 17-31. doi: 10.4018/978-1-7998-9217-5.ch002.
Hall, C.M., & Page, S.J. (2014). The Geography of Tourism and Recreation: Environment, Place, and Space. Routledge. New York: Routledge.
Onat, B.S. (2019). Developing a Multidisciplinary Tourism Planning Approach on Cultural Routes. Journal of Multidisciplinary Academic Tourism, 4(1), 37-47.doi: 10.31822/JOMAT.543891.
Prideaux, B., & Cooper, G. (2009). The Amazon: A river tourism frontier DOI:10.1079 /9781845934682.0147 In book: River Tourism,147-164, Edition: 1Chapter: 8Publisher: CABI Publishing.
Richards, G. (2007). Cultural Tourism: Global and Local Perspectives. The Haworth Hospitality Press.
Smith, S. L. (1994). The Tourism Product. Annals of Tourism Research, 21, 582-595. https://doi.org/10.1016/0160-7383(94)90121-X.
Sirikaya-Turk, E., & Gursoy, D. (2022). The impact of COVID-19 on tourism and hospitality: A comprehensive review and future research agenda. Journal of Hospitality and Tourism Research, 46(5), 943-968.
Translated Thai References
Department of Cultural Promotion, Ministry of Culture. (2022). Report on the Promotion and Development of Cultural Tourism in the Andaman Region. (In Thai).
Kanchanapimolkul, P., & Thamphanichwong, K. (2020). “Analysis of the impact of COVID-19 on the tourism business.” [Online]. Available from: https://tdri.or.th/2021 /02/covid-112/
National Tourism Policy Board. (2023). National Tourism Development Plan, Phase 3 (2023–2027). Bangkok: Ministry of Tourism and Sports. . (In Thai).
Pongponrat, K., & Ishida, A. (2024). Sustainable tourism management in the Andaman region: Integrating local culture and tourism. Journal of Sustainable Tourism, 32(4), 584-602. . (In Thai).
Srisook, S., et al., (2021). The impact of Peranakan culture on tourism experience in the Andaman region. Asian Cultural Tourism Journal, 19(2), 130-145. (In Thai).
Srisook, S., et al., (2023). Enhancing cultural tourism through sustainable development in Andaman’s Peranakan heritage. International Journal of Cultural Tourism, 14(3), 240-257. (In Thai).
Thanvisitthpon, S. (2022). Exploring Peranakan Culture for Cultural Tourism Development in Southern Thailand. Nakorn Pathom: Mahidol University. (In Thai).
Poomduang, T., et al., (2021). Stories of Peranakan Culture in Thailand's Andaman Cluster Provinces. Jurnal Komunikasi: Malaysian Journal of Communication Jilid, 37(2) 2021: 226-242. . (In Thai).
Wattanacharoensil, W., & Rattanakomut, S. (2023). Digital transformation in Thai tourism: Quality service and sustainability in a post-COVID era. Tourism Management Perspectives, 47, 101962. . (In Thai).
