องค์ประกอบที่สัมพันธ์กับประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตของศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอโดยผ่านการรับรู้ของคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลขององค์ประกอบที่สัมพันธ์กับประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ ตลอดชีวิตของศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอ (กศน.อำเภอ) โดยผ่านการรับรู้ของครู
กลุ่มตัวอย่างเป็นครูหัวหน้าศูนย์ กศน.ตำบล สังกัด กศน.อำเภอ จำนวน 807 คน ที่ได้มาจากวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาเท่ากับ 0.99 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและสถิติอ้างอิง
โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสังคมศาสตร์และโปรแกรมสำหรับการทดสอบความสอดคล้องกลมกลืนของแบบจำลอง สมการโครงสร้าง ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
1. ผลการทดสอบความสอดคล้องกลมกลืนของแบบจำลองของสมการโครงสร้างกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยใช้ ค่าไค-สแควร์สัมพัทธ์ ค่าดัชนีวัดระดับความกลมกลืน ค่าดัชนีวัดระดับความสอดคล้องเปรียบเทียบ และค่าดัชนีหาค่า ความคลาดเคลื่อนในการประมาณค่าพารามิเตอร์ ทดสอบสมมติฐาน พบว่า แบบจำลองที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้อง กลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์
2. องค์ประกอบที่มีอิทธิพลทางตรงต่อประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตของ กศน.อำเภอ ตามลำดับ ค่าสัมประสิทธิ์จากมากไปน้อย คือ พฤติกรรมของครู คุณลักษณะของผู้เรียน และพฤติกรรมของผู้บริหาร ส่วนองค์ประกอบ ที่มีอิทธิพลทางอ้อม เรียงตามลำดับได้แก่ สมรรถนะขององค์การ พฤติกรรมผู้บริหาร และพฤติกรรมของครู
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
นิศานาศ นนท์จุมจัง. (2553). การศึกษาภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนสภาพของผู้บริหารโรงเรียนและประสิทธิผล ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระแก้ว. วารสารการบริหารการศึกษา, 4,2 (เมษายน-กันยายน), 87-99.
พสุ เดชะรินทร์. (2555). พัฒนาองค์กรให้มีขีดสมรรถนะสูง. สืบค้นเมื่อ 29 กรกฎาคม 2555. จาก http://www.opdc. go.th/oldweb/thai/E_Newsletter/oct_2006/e-newsletter/ High%20 Performance.htm
พาสกร อินทร์เทพ. (2555). อิทธิพลของภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงผ่านตัวแปรเกี่ยวกับงานที่มีผลต่อการปฏิบัติงานของ ครูโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาในประเทศไทย. วารสารวิจัยและพัฒนา, 4(4), 67-75.
พิสณุ ฟองศรี. (2550). วิจัยชั้นเรียน: หลักการและเทคนิคปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: พรอพเพอตี้พริ้นต์.
ภารดี อนันต์นาวี. (2549). การวิเคราะห์ภาวะผู้นำของผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษาและบรรยากาศองค์การที่ส่งผล ต่อการบริหารจัดการที่ดีของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ภาคตะวันออก. วารสารศึกษาศาสตร์, 18,1(มิถุนายนตุลาคม), 89-102.
วิมลรัตน์ บุญชู. (2549). องค์ประกอบที่สัมพันธ์เชิงสาเหตุกับประสิทธฺผลการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
สนอง สุภาสัย. (2545). การใช้ภาวะผู้นำที่มีคุณภาพของผู้บริหารโรงเรียนที่ครูมีความพึงพอใจแตกต่างกัน: กรณีศึกษา จังหวัดสมุทรสาคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
สมชาย พุทธโกสัย, สุทธนู ศรีไสย์, และจินต์ วิภาตะกลัศ. (2556). คุณภาพการบริหารจัดการสถานศึกษาระดับประถม ศึกษาในเขตตรวจราชการที่ 2 กระทรวงศึกษาธิการ. วารสารสมาคมนักวิจัย, 18,2(พฤษภาคม-สิงหาคม), 84-98.
สุชาติ เอกปัชชา, สุทธนู ศรีไสย์, และจินต์ วิภาตะกลัศ. (2557). ประสิทธิผลการบริหารจัดการโรงเรียนดีประจำตำบล ในประเทศไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 19,1(มกราคม-เมษายน), 47-58.
สุภัทรา วีระวุฒิ. (2554, กันยายน-ธันวาคม). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงาน คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในจังหวัดนนทบุรี. วารสารการบริหารและพัฒนา, 3(3), 111-126.
Baskett, S., & Miklos, E. (1992). Perspectives of effective principals. The Canadian Administrator, 32(1), 1-10.
Bagozzi, R.P., Yi, Y., & Phillips. L.W. (1991). Assessing construct validity in organizational research. Administrative Science Quarterly, 36(3), 421-458.
Creemers, B. (1994). The Effective Classroom. London: Cassell. Cropley, A.J. (1977). Lifelong Education: A Psychological Analysis. Hamburg: UNESCO Institute for Education.
Deegan, Jr.J. (1978). On the occurrence of standardized regression coefficients greater than one. Educational and Psychological Measurement, 38, 373-888.
Diamantopoulos, A., & Siguaw, J.A. (2000). Introducing LISREL: A Guide for the Uninitiated. London: SAGE Publications.
Farrell, A.M. (2010). Insufficient discriminant validity: a comment on Bove, Pervan, Beatty, and Shiu (2009). Journal of Business Research, 63(3), 324-327.
Fornell, C., & Larcker, D.F. (1981, February). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of Marketing Research, 10(1), 39-50.
Good, C.V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill.
Hair, J.F. Jr., Anderson, R.E., Tatham, R.L. & Black, W.C. (1995). Multivariate Data Analysis with Reading (4thEd). New York: Prentice Hall.
Hall, G., Rutherford, W.L., Hord, S.M., & Huling, L.L. (1984). Effects of three principal styles on school improvement. Educational Leadership, 41(2), 22-26.
Hilderbrand, M.E., & Grindle, M.S. (1994). Building Sustainable Capacity: Challenges for the Public Sector. Retrieved December 15, 2013, from http://mirror.undp.org/magnet/cdrb/parti.htm
Hoy, W.K., & Miskel, C.G. (2001). Educational Administration: Theory Research and Practice (6thEd). New York: McGraw-Hill.
Kline, R.B. (2005). Principles and Practice of Structural Equation Modeling (2ndEd). New York: The Guilford Press.
Medal-Añonuevo, Carolyn. (2001). Revisiting Lifelong Learning for the 21st Century. Humburg: UNESCO Institute for Education.
Mitchell, M., & Jolley, J. (2004). Research Design Explained (5thEd). Toronto: Wadsworth.
O'Regan, N., & Ghobadian, A. (2004). The importance of capabilities for strategic direction and performance.
Management Decision, 42(2), 292-312. Preedy, M. (1993). Managing the Effective School. London: Paul Chapman.
Steers, R.M., & Black, J.S. (1985). Organizational Behavior. New Jersey: Prentice Hall. Tasmin, R., & Wood, P. (2008). Knowledge management and innovation in Peninsular Malaysia. pp. 158-164. In Transferring, Managing and Maintaining Knowledge for Nation Capacity Development. Proceedings on Knowledge Management International Conference 2008
(KMICE 2008). Universiti Utara Malaysia, Sintok.
