ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความตระหนักต่อจรรยาบรรณวิชาชีพสื่อมวลชนของนักศึกษาสาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ พระนคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความตระหนักต่อจรรยาบรรณวิชาชีพ สื่อมวลชน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาสาขาวิชานิเทศศาสตร์ ชั้นปีที่ 4 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ภาคการศึกษาที่ 1 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 112 คน ผู้วิจัยทำการเลือกแบบเจาะจง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาที่ผู้วิจัย รับผิดชอบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วัดคุณลักษณะของนักศึกษาด้านความตระหนักต่อจรรยาบรรณ วิชาชีพสื่อมวลชน เหตุผลเชิงจริยธรรม ลักษณะมุ่งอนาคต ความสัมพันธ์ระหว่างนักศึกษากับเพื่อน และความสัมพันธ์ ระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ซึ่งประกอบด้วย การแจกความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย เลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้สถิติอ้างอิงเพื่อทดสอบสมมติฐานการวิจัย ได้แก่ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ ของเพียร์สัน, สถิติทดสอบที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะมุ่งอนาคต เหตุผลเชิงจริยธรรม และความสัมพันธ์ระหว่างนักศึกษากับเพื่อน มีความสัมพันธ์กับความตระหนักต่อจรรยาบรรณวิชาชีพ สื่อมวลชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 (ตามลำดับ) ความสัมพันธ์ระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ไม่มี ความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความตระหนักต่อจรรยาบรรณวิชาชีพสื่อมวลชน
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวรรณ เทพพิทักษ์. (2544). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเหตุผลเชิงจริยธรรม พฤติกรรมจริยธรรมและความเครียด ในการทำงาน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธันยชนก แก้วคงเมือง. (2551). บุคลิกภาพ และเหตุผลเชิงจริยธรรม กับจริยธรรมในการทำงานของผู้บริหาร บริษัท สามมิตรมอเตอร์สแมนูแฟคเจอริง จำกัด (มหาชน). วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ) มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุหงา ชัยสุวรรณ. (2545). การกำหนดจรรยาบรรณวิชาชีพโฆษณาในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปัญชลี พึ่งพิศ. (2548). ประสบการณ์ในมหาวิทยาลัยของนักศึกษาหลักสูตรศิลปะศาสตร์ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ที่ ส่งผลต่อทักษะและความตระหนักต่อจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพสื่อมวลชน. ปริญญานิพนธ์ หลักสูตรปริญญา วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์. (2556). รายงานผลการศึกษาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแนวทางและกลไกการกำกับ ดูแลที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย. เสนอต่อคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการ โทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.).
ศิริพร แย้มนิลและจินตนา บิลมาศ. ปัจจัยด้านจริยธรรมที่ส่งผลต่อความเชื่อถือไว้วางใจของประชาชนต่อภาครัฐ. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. (ออนไลน์). 34(2). 124-136. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 จากเว็บไซต์ http://tdc.thailis.or.th/tdc/browse.php? option=s how&browse_type=title&titleid=15 4530&query=ปัจจัยด้านจริยธรรม&s_mode=any&d_field=&d_start=0000-00-00&d_end= 2557-11-01&limit_lang=&limited_lang_code=&order=&order_by=&order_type=&result_ id=1&maxid=1
สุนันทา แก้วสุข. (2539). รายงานวิจัยเรื่องการศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับจริยธรรมของนักศึกษาครู. มหาวิทยาลัยราชภัฏ ธนบุรี.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2557). เอกสารโครงการส่งเสริมจริยธรรมและจรรยาบรรณวิชาชีพ “สื่อมวลชนรุ่นใหม่” ประจำปี 2557. (อัดสำเนา).
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2557). คู่มือจริยธรรมและการกำกับดูแลกันเองในกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์.
อารดา เทอดธรรมคุณ. (2547). ความตระหนักชองผู้สื่อข่าวต่อจริยธรรมวิชาชีพหนังสือพิมพ์ไทย. วิทยานิพนธ์วารสาร ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
