ความสำเร็จของการบริหารงานตามหลักอิทธิบาทสี่ของพระสงฆ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในเขตพื้นที่จังหวัดอุทัยธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาสภาพความสำเร็จ องค์ประกอบเชิงยืนยัน และความสัมพันธ์เชิงเหตุผล ความสำเร็จตามหลักอิทธิบาท 4 ของพระสงฆ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในเขตจังหวัดอุทัยธานี ข้อมูลจากแบบสอบถาม ที่มีคุณภาพของพระสงฆ์ 464 รูป ใน 293 วัด โดยการเลือกสุ่มแบบหลายขั้นตอน ถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยค่าสถิติคือ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน One-sample t-test การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และ การวิเคราะห์ เส้นทาง ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสำเร็จโดยรวมและปัจจัยด้านความเชื่อในพระพุทธศาสนาตามหลักอิทธิบาท 4 ของ พระสงฆ์ อยู่ในระดับสูง ส่วนปัจจัยอีก 3 ด้านคือ การจัดการ บุคลิกภาพ และ การสื่อสาร อยู่ในระดับต่ำ (P<.05) 2) องค์ประกอบเชิงยืนยันความสำเร็จในการบริหารงานตามหลักอิทธิบาท 4 ของพระสงฆ์เกี่ยวกับปัจจัยด้าน บุคลิกภาพ การสื่อสาร การจัดการ ความเชื่อในพระพุทธศาสนา และ ความสำเร็จ ประกอบด้วย 3, 3, 7, 4, และ 4 องค์ประกอบ สำคัญตามลำดับ และ 3) ความสัมพันธ์เชิงเหตุผลตามแบบจำลองความสำเร็จตามหลักอิทธิบาท 4 ของพระสงฆ์ ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พบว่า แบบจำลองมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่าสถิติเป็นไปตามข้อตกลงคือ Chi-square = 109.14, df = 184, P-value = 1.000, RMSEA = 0.000 สรุปได้ว่า แบบจำลองมีความเหมาะสม สามารถ อธิบายความสัมพันธ์เชิงเหตุผลได้คือ ความสำเร็จในการบริหารงานตามหลักอิทธิบาท 4 ของพระสงฆ์ ได้รับอิทธิพลทาง ตรงมาจาก 2 ปัจจัยสำคัญ คือ ปัจจัยด้านความเชื่อในพระพุทธศาสนา และ ปัจจัยด้านการจัดการ อยู่ในระดับต่ำ และ ได้รับอิทธิพลทางอ้อมจากปัจจัยด้านบุคลิกภาพ โดยผ่านปัจจัยด้านการจัดการหรือปัจจัยด้านความเชื่อในพระพุทธศาสนา อยใู่นระดบัปานกลาง และพบวา่ ปจัจยัทงั้หมดสามารถทำนายความสำเรจ็ทงั้ทางตรงและทางออ้มของพระสงฆใ์นการเผยแผ่ พระพุทธศาสนา ได้ร้อยละ 45.10 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
บุญมี บุญเอี่ยม. (2544). ศึกษาการนำอิทธิบาท 4 ไปใช้ในการทำงานของพนักงานศูนย์ควบคุมการบินภูเก็ต บริษัท วิทยุ การบินแห่งประเทศไทย จำกัด. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยทักษิณ.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2541). ธรรมนูญชีวิตพุทธจริยธรรมเพื่อชีวิตที่ดีงาม, พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระราชวรมุนี (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2551). “คุณธรรมสำหรับนักบริหาร”. จริยธรรมสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร: เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
พระเทพวิสุทธิกวี (พิจิตร ฐิตวัณโณ). (2538). การพัฒนาจิต. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย. พุทธทาสภิกขุ. (2535). การเก็บความโกรธใส่ยุ้งฉาง, พิมพ์ครั้งที่ 5. นนทบุรี: พี.เองลิฟวิ่ง.
สมชาย พุทธโกสัย สุทธนู ศรีไสย์ และ จินต์ วิภาตะกลัศ. (2556). “คุณภาพการบริหารจัดการสถานศึกษาระดับ ประถมศึกษาในเขตตรวจราชการที่ 2 กระทรวงศึกษาธิการ,” วารสารสมาคมนักวิจัย, 18(2): 92-94.
สุทธนู ศรีไสย์. (2551). สถิติประยุกต์สำหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์, พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
Kline, R.B. (1998). Principles and practice of structural equation modeling, New York: Guild Press. Steiger, J.H. (1990). “Structural model evaluation and modification: An internal estimation approach.” Multivariate Behavioral Research, 25: 173-180.
Ullman, J.B. (2001). Structural equation modeling. In B.G. Tabachnick, and L.S. Fidell, Using Multivariate Statistics, (4th ed.), 653-771. New York: Allyn Bacon.
