การพัฒนานโยบายการเปิดปิดภาคเรียนที่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมประเทศไทยของกระทรวงศึกษาธิการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ารศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ปัญหาเกี่ยวกับนโยบายการเปิดปิดภาคเรียนที่สอดคล้องกับสภาพ แวดล้อมประเทศไทยของกระทรวงศึกษาธิการ และ (2) แนวทางการพัฒนานโยบายการเปิดปิดภาคเรียนที่สอดคล้องกับ สภาพแวดล้อมประเทศไทยของกระทรวงศึกษาธิการ ระเบียบวิธีวิจัยของการศึกษาครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้ แบบสัมภาษณ์ถึงมีโครงสร้างเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ หรือผู้ให้ข้อมูลหลัก จํานวน 20 ราย ในระหว่างเดือนเมษายน - พฤษภาคม 2558 ผลการศึกษาพบว่า ปัญหาเกี่ยวกับนโยบายการเปิดปิด ภาคเรียนที่สําคัญของกระทรวงศึกษาธิการ คือ เป็นการกําหนดนโยบายของที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทยที่ไม่ให้ ความสําคัญกับการเปิดโอกาสให้ประชาชนซึ่งเป็นผู้ที่ได้รับผลจากนโยบายการเปิดปิดภาคเรียนเข้ามามีส่วนร่วมอย่าง กว้างขวาง สําหรับแนวทางการพัฒนาที่เหมาะสมสําหรับนโยบายนี้นั้น กระทรวงศึกษาธิการควรให้ความสําคัญกับหลักการ ประชาธิปไตยที่สนับสนุนการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างกว้างขวางและต่อเนื่อง ควรร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ภาคประชาชน และองค์การที่ไม่สังกัดภาครัฐเพื่อสร้างตัวแบบการกําหนดนโยบายการเปิดปิด ภาคเรียนที่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมประเทศไทยในด้านต่างๆ ได้แก่ ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชน ด้านการวิเคราะห์ สภาพแวดล้อม และด้านลักษณะการกําหนดนโยบาย และนําตัวแบบนั้นมาปรับใช้เป็นแนวทาง ขั้นตอนการปฏิบัติงาน หรือตัวชี้วัดสําคัญของการปฏิบัติงานที่สนับสนุนการกําหนดนโยบายการเปิดปิดภาคเรียนที่สอติคล้องกับสภาพแวดล้อม ประเทศไทยของกระทรวงศึกษาธิการต่อไป
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศ. (2552), อาเซียน. สืบค้นวันที่ 12 พฤษภาคม 2558 จาก http://www.mfa.go.th/asean
คนึงนิจ ศรีบัวเอี่ยม และคณะ. (2545). แนวทางการเสริมสร้างประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540: ปัญหา อุปสรรค และทางออก, กรุงเทพฯ : ธรรมดาเพรส
เดชรัต สุขกําเนิด. (2547). นโยบายสาธารณะกับสุขภาพของคนไทย. กรุงเทพฯ : อุษาการพิมพ์
ธนสาร บัลลังก์ปัทมา. (2551). บทบาทประชาชนในการมีส่วนร่วมจัดการศึกษา : หลักการมีส่วนร่วม คือ หลักร่วมคิด ร่วมทํา ร่วมตรวจสอบ ร่วมรับผิดชอบ. The City Journal, 4(25): 30
ประทุมทิพย์ ทองเจริญ. (2555) วิเคราะห์ Top Down/Bottom p. สืบค้นเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2558 จาก http://yim-siam-imagination hasnolimit.blogspot.com/2012/06/top-down-bottom-up.html.
ประเวศ วะสี. (2549) กระบวนการนโยบายสาธารณะ พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ : มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ
ประสงค์ กัลยาณะธรรม. (2554). กระบวนการกําหนดนโยบายการศึกษาในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10. ดุษฎีนิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2559). 50 แนวคิด ตัวชี้วัด ตัวแบบของการบริหารจัดการ และการบริหารจัดการที่ยั่งยืน, กรุงเทพฯ : โฟร์เทพฯ
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์. (2551). การวิจัยนโยบายสาธารณะในประเทศไทย: ประเด็นที่ควรรู้และข้อคิดสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ), กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยเพื่อพัฒนาประเทศไทย
Anderson, J. E. (2010). Public Policy-making, (7th ed.). New York: Praeger. Biernacki, P. & Waldorf, D. (1981). Snowball sampling: Problems and techniques of chain referral sampling. Sociological Methods & Research, 10 (2): 141-163.
Creswell, J.W. (2002). Educational Research, Planning, Conducting and Evaluating Quantitative and Qualitative Research. New Jersey: Merrill Prentice Hall.
Department of ASEAN, Ministry of Foreign Affairs. (2015). ASEAN. Retrieved May 12, 2015, from http://www.mfa.go.th/asean (in Thai)
Decharut Sukkumnoed. (2004). Public Health and Public Policy. Bangkok: USA Press. (in Thai).
Dye, T. R. (2013). Understanding Public Policy, (14th ed.). Upper Saddle River, New Jersey: Prentice-Hall.
Easton, D. (1953). The Political System: An Inquiry into the State of Political Science. New York: Knopf
Kanungnit Sribua-iem, Thawanrat Worathepvothipong, & Pisit Sukreeyapong. (2002). The direction of the Promotion of Participatory Democracy under the B.E. 2540 Constitution of the Kingdom of Thailand: Problems, Obstacles, and Solutions. Bangkok: Thammadapress. (in Thai)
Pratumtip Thongchareon. (2015). Top-Down/Bottom-Up Analysis. Retrieved May 11, 2015, from http://yim-siam-imaginationhasnolimit.blogspot.com/2012/06/top-down-bottom-up.html (in Thai).
Prasong Kunlayanatham. (2011). The process of setting educational policy in the National Economic and Social Development Plan No. 10. Doctor of Philosophy Program in Education. Educational Administration Branch Silpakorn University. (in Thai).
Pravet Vasi (2006). Public Policy Process, (2nd ed.). Bangkok: National Health Foundation. (in Thai).
Nakamura R. T. and Smallwood F. (1980). The Politics of Policy Implementation. New York: St. Martin's Press.
Somkiat Tangkitvanich. (2008). Public Policy Research in Thailand: Issues to Understand and Comments. Bangkok: Thailand Development Research Institute (TDRI). (in Thai)
Theodoulou, S. Z. & Cahn. M.A. (2013). Public Policy: The Essential Readings. New Jersey: Pearson
Education. Mazmanian, D. A. & Sabatier, P. A. (1989). Implementation and Public Policy: With a New Postscript. Latham, MD: University Press of America.
Middleton J. (2003). The Ultimate Strategy Library: the 50 Most influential Strategic Ideas of All Time.
Oxford: Capstone. Ministry of Education. (2015). The Authority and Responsibility of the Ministry of Education. Retrieved May 14, 2015, from http://www.moe.go.th/main2/authority42.htm (in Thai).
Wiruchnipawan. (2016). 50 Concepts, Indicators, Models of Management Administration and Sustainable Management Administration. Bangkok: Propage publishing.
