การศึกษาศักยภาพองค์ประกอบของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาศักยภาพองค์ประกอบของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรีผลการศึกษาวิจัยครั้งที่ได้ศึกษาเรื่องการศึกษาศักยภาพองค์ประกอบของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาบริบทและสำรวจทรัพยากรทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี 2) เพื่อศึกษาศักยภาพทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี โดยมีการใช้เครื่องมือในการเก็บข้อมูล คือ การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ซึ่งผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการให้สัมภาษณ์เชิงลึก ประกอบไปด้วย ตัวแทนหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคชุมชน และนักวิชาการ การสำรวจเชิงพื้นที่ (Area Frame Survey) เพื่อให้ได้ข้อมูลที่เป็นจริงมากที่สุด ผลการวิจัยพบว่า 1) การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรีเป็นแหล่งท่องเที่ยวเมืองรองที่มีศักยภาพสูง เนื่องจากครบเครื่องเรื่องวิถีถิ่นและแหล่งธรรมชาติ เอกลักษณ์แหล่งท่องเที่ยว ภาพลักษณ์แหล่งท่องเที่ยว และบุคลิกภาพแหล่งท่องเที่ยว มีอัตราการเติบโตใกล้เคียงกับเมืองหลัก มีสถานที่ท่องเที่ยวทุกประเภท คือ มีทั้งการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ เชิงวัฒนธรรม รวมทั้งมีแหล่งประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน 2) พบว่าการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรีนั้นมีศักยภาพที่เพียงพอต่อการรองรับนักท่องเที่ยว แต่ควรได้รับการพัฒนาเพิ่มเติมในศักยภาพทางด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว (Accessibility) และด้านกิจกรรม (Activities) ซึ่งสิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งสำคัญต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวของเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2562). จันทบุรีเมืองรองมาแรง. จุลสารวิชาการการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กิรณา กมลอินทร์. (2558). แนวทางการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดกาฬสินธุ์มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.
คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561-2564). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก.
ณรงค์ พลีรักษ์. (2557). การท่องเที่ยวชุมชนเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 2(9), น. 3-15.
บุณยสฤษฎ์ อเนกสุข. (2559). ยล เยี่ยม เยือน เหย้า :แนวคิดและทฤษฎีว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล. (2560). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร.
มนัส สุวรรณ. (2538). นิเวศวิทยากับการพัฒนาเศรษฐกิจ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร
ยุทธกาน ดิสกุล. (2553). ประเพณีประดิษฐ์และอัตลักษณ์ชุมชนคลองแห. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
หน่วยบริการวิชาการ วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม. (2557). แนวทางการสื่อสารการตลาดเชิงบูรณาการในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination in the Future. Tourism Management, 21(1), pp. 97-116.
Graburn, N. (1989). The Fourth World and Fourth World Art. the Shadow of the Sun: Perspectives on Contemporary Native Art.
Henderson, J. C. J. (2009). Islamic tourism reviewed. Tourism Recreation Research, 34(2), pp. 207-211.
TRANSLATED THAI REFERENCES
Academic Service Center College of Social Communication Innovation. (2014). Guidelines for Integrated Marketing Communication for Cultural Tourism in Wangsomboon District Sa Kaeo Province. Srinakharinwirot University. Bangkok. (in Thai)
Aneksuk, Bunyasarit. (2016). Home Visit: Concepts and Theories on Cultural Tourism. (2nd edition). Phitsanulok. Naresuan University Publishing House. (in Thai)
Dissakul, Yutaka. (2010). Reinvented Traditions and Khlong Hae Community Identities Construction. Bangkok: Thammasat University. (in Thai)
Kamonin, Kirana. (2015). Development Guidelines for Cultural Tourism in Kalasin Province. University of Phayao, Phayao. (in Thai).
National Economic and Social Development Board. (2018-2021). Eastern Province Group Development Plan. (in Thai)
Pleerux, Narong. (2014). Community-Based Historical and Cultural Tourism in East Coastal Area. Journal of Thai Hospitality and Tourism. 2(9), pp. 3-15. (in Thai).
Singsaktrakul, Parichat. (2020). The Study of Potentiality and Conservation Tourism Development Approach of Baan Thung-Maprang, Kuan Doan District and Baan Kuan Kalong District in Stun Province. (2nd edition). Bangkok: Odeon Store Publishing House. (in Thai)
Suwan, Manat. (1995). Ecology and Economic Development. (2nd edition). Bangkok: Odeon Store Publishing House. (in Thai)
Tourism Authority of Thailand. (2019). Chanthaburi, a Strong Secondary City. TAT Review Magazine. Bangkok: Tourism Authority of Thailand. (in Thai)
