แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1). เพื่อศึกษาศักยภาพจังหวัดนครศรีธรรมราชในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม 2). เพื่อวางแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งมีผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 30 คน จากภาครัฐ ภาคเอกชน ประชาชนและนักวิชาการในจังหวัดนครศรีธรรมราช
ผลการศึกษาพบว่า 1) จังหวัดนครศรีธรรมราชมีศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนพื้นฐานอัตลักษณ์และวิถีไทย แบบบูรณาการอย่างยั่งยืน 2) แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่าต้องการ มีความต้องการที่จะมีการพัฒนาด้านบุคคลหรือบุคคลากรที่มีจิตอาสาในการพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชน ควรจัดให้มีการส่งเสริมจากหน่วยงานรัฐบาลคือองค์การบริหารส่วนจังหวัด ส่วนตำบล หรือหน่วยงานที่มีส่วนเกี่ยวข้องมีการสนับสนุนงบประมาณที่มากพอ สำหรับการจัดสรรงบมาจัดซื้ออุปกรณ์ วัสดุ สิ่งของที่นำมาสื่อสาร ด้านความรู้ และภาษาให้กับนักท่องเที่ยว สามารถเข้าใจ รับรู้ ถึงวัฒนธรรมอันดีงามของจังหวัดนครศรีธรรมราช ส่วนด้านการจัดการ จังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นจังหวัดที่เป็นศูนย์กลางภาคใต้ เป็นหัวเมืองใหญ่ ควรจัดให้มีการรวมกลุ่มในการแลกเปลี่ยน ช่วยเหลือ ประสานงาน และรวมถึงให้ข้อมูลซึ่งกันและกัน ให้โอกาสคนในชุมชนมีบทบาทในการพัฒนาและบริหารจัดการการท่องเที่ยวในพื้นที่
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
ฉบับที่ 11 พ.ศ. 2555-2559. สืบค้นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2559, จาก http://www.tourism-asean.org.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558–2560. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2559, จาก http://www.mots.go.th.
เคลาส์ ชวาบ. (2559). การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่4. แปลโดย ศรรวริศา เมฆไพบูลย์. กรุงเทพฯ: Amarin HOW-TO.
ดอน แท็บสก็อต.(2559). เศรษฐกิจดิจิทัล. แปลโดย พรศักดิ์ อุรัจฉัทชัยรัตน์. กรุงเทพฯ:แมคกรอ-ฮิล.
ปิยะชาติ อิศรภักดี. (2559). BRANDING 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: Amarin HOW-To.
พยอม ธรรมบุตร. (2558). เอกสารประกอบการเรียนการสอนวิชา การจัดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์.กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พยอม ธรรมบุตร. (2559). เอกสารประกอบการเรียนการสอนวิชา การจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา.
พยอม ธรรมบุตร. (2560). เอกสารประกอบการเรียนการสอนเกี่ยวกับองค์ประกอบของการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: วิทยาลัย การจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา.
วิจารณ์ พานิช. (2553). มหาวิทยาลัยไทยต้องเปลี่ยนลุคส์ใหม่เพื่อสังคม สร้างจิตสำนึกใหม่การศึกษา. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2560, จาก https://www.isranews.org/thaireform/thaireform-talk-interview/thaireform-talk-social/13483-2010-05-07-12-05-37.html.
สมบัติ กุสุมาวลี.(2558). เศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์,กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุภางค์ จันทวานิช. (2558). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระภัทรา เอกผาชัยสวัสดิ์.(2553).ชุมชนศึกษา.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Alastair Morrison.(2013). Marketing and Management Tourism Destination. Routledge. 711 Third
Avenue,New York,NY10017
Ohridska – Olson, R. (2010). The Creative Tourism Business Model, Cultural
Realms, URL: http://www.culturalms.com
Pine,B.J.LL.HJ, Gilmore (1999),The experience Economy: work is theatre and every business a stage.
Boston, Ma. Haward Business School Press.