แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดตรัง

Main Article Content

แสงสุรีย์ ฐิติรัตนาการ
เสรี วงษ์มณฑา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1). เพื่อศึกษาศักยภาพจังหวัดตรังในการพัฒนาการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ 2). เพื่อวางแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดตรัง โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งมีผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 30 คน จากภาครัฐ ภาคเอกชน ประชาชนและนักวิชาการในจังหวัดตรัง


 ผลการศึกษาพบว่า 1) จังหวัดตรัง มีศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ เนื่องจาก เป็นพื้นที่แห่งความเป็นชุมชนที่มีทรัพยากรท่องเที่ยวทั้งทางธรรมชาติ วัฒนธรรม กิจกรรมรูปแบบต่าง ๆ ที่มีความโดดเด่น มาสนับสนุนให้เป็นจุดแข็งที่สำคัญของจังหวัดตรัง ผสมกลมกลืนกับวัฒนธรรมที่เป็นการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมต่าง ๆ  เหล่านี้ล้วนเป็นการอนุรักษ์ทั้งสิ้น สามารถนำไปพัฒนาด้านการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ 2) แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ จังหวัดตรัง พบว่า มีความต้องการที่จะมีการพัฒนาด้านประชาชนในท้องที่ให้โอกาสคนในชุมชนมีบทบาทในการพัฒนาและบริหารจัดการการท่องเที่ยว ให้ประชาชนที่อยู่ในพื้นที่รู้ และเข้าใจคุณค่าของสถานที่นั้น ๆ  อย่างแท้จริง ช่วยกันรักษาแหล่งท่องเที่ยว เพื่อให้เกิดจิตสำนึกร่วมกันในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ควรจัดให้มีการส่งเสริมจากหน่วยงานรัฐบาลเข้ามาสนับสนุนงบประมาณ เป็นศูนย์กลางในการประสานงาน จัดให้มีการประชุม ทุกภาคส่วน แลกเปลี่ยนความคิดเห็นให้ เพิ่มความรู้ ข่าวสาร ด้านต่าง ๆ และทำให้เกิดการมีส่วนร่วมในการพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวที่ยังคงไว้ซึ่งวิถีชีวิตดั้งเดิม อนุรักษ์ธรรมชาติ ควบคู่กันไป เพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบภาคีส่วนร่วม

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กนกรัตน์ รัตนพันธุ์. (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศถํ้าเลเขากอบ จังหวัดตรัง. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 พ.ศ. 2555-2559. สืบค้นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2563, จาก http://www.tourism-asean.org.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2538). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. จุลสารการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2562, จาก http://th.wikibooks.org.

โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์. (2553). ทรัพยากรธรรมชาติกับการพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 2533.

ณัฐทิตา โรจนประศาสน์. (2558). ความยั่งยืนของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชนชายฝั่งจังหวัดตรัง. คณะวิทยาสารเกษตรศาสตร์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

ดิเรก ฤกษ์หร่าย. (2528). การพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรุงสยามการพิมพ์.

ดุสิตพร ฮกทา. (2560). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว จังหวัดตรัง. วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

ทวี ทิมขำ. (2528). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์

นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2527). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.

นิเวศน์ อรุณเบิกฟ้า. (2553). การจัดการทรัพยากรป่าชายเลน กรณีศึกษา: ชุมชนบ้านหนองสมาน หมู่ที่ 3 ตำบลหาดสำราญอำเภอหาดสำราญ จังหวัดตรัง. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา.(2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). การพัฒนาและการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ.

ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์. (2542). วิถีใหม่แห่งการพัฒนา: วิธีวิทยาศึกษาสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรีชา แดงโรจน์. (2544). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวสู่ศตวรรษที่21.กรุงเทพฯ: ไฟร์ แอนด์ โฟร์ พรินติ้ง.

พจนา สวนศรี. (2541). การจัดการท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมของประชาชน.จุลสารการท่องเที่ยว 2: 12-36

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ

รัฐกานต์ สามสี. (2558). การจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม จังหวัดตรัง. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วัฒนา วงศ์เกียรติรัตน์. (2548). รายงานผลการวิจัยประเมินผลโครงการที่คัดเลือกจากยุทธศาสตร์ทั้ง 7 ด้าน. พิมพ์ครั้งที่ 1. : สำนักนโยบายและแผนกรุงเทพมหานคร.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2541). การบริหารการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพฯ: ไดอะมอนอินบิสลิเนส.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2546). การบริหารการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2525) การพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.

สุดาดวง เรืองรุจิระ. (2543). หลักการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: ยงพลเทรดดิ้ง.

สถาบันบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2542). การดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อรักษานิเวศ. กรุงเทพฯ: สถาบันบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย.

สานิตย์ บุญชู. (2527). การพัฒนาชุมชน: การมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สินธุ์ สโรบล อุดร วงษ์ทับทิม และสุภาวณี ทรงพรวาณิชย์. (2545). การท่องเที่ยวโดยชุมชน :แนวคิดและประสบการณ์. เชียงใหม่ : มิ่งเมืองนวรัตน์จำกัด.

เสรีวงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด การวางแผนการตลาด.กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและ ไซเท็กซ์

องค์การท่องเที่ยวโลก. (2558). ความหมายการท่องเที่ยว. สืบค้น 25 เมษายน 2563,จากhttps://tourismatbuu.wordpress.com.

Buhalis, D. (2000). “Marketing the competitive destination in the future.” tourism management. 21,1:97-116.

Cohen, J. M., and Uphoff, N. T. (1997). Rural Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation Cornell: Rural Development Committee Center for International Studies.

Dissertation Abstracts International, 9(7), 11.

Kotler, P. (1997). Marketing management: analysis, planning implementation, and control. (9th ed). New Jersey: Asimmon &Schuster.

McIntosh R.W. & Goeldner C.R. (1989). Tourism Principles, Practices, Philosophies. New York: John Wiley & Son

McIntosh, R.W., Goeldner, C.R., & Ritchie, J.R. (1995). Tourism: Principles, Practices, Philosophies (7th edition), Chichester: John Wiley

United Nation Organization. (1981). United Nation Department of International Economic and Social Affair. Popular Participation as a Strategy for Promoting Community Level Action and Nation Development.( Report of The Meeting for The Adhoc Group of Expert.) New York: United Nation.