แนวทางพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดสตูล
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพจังหวัดสตูลในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ 2) เพื่อวางแนวทางในการพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดสตูล 3) เพื่อหาแนวทางในการส่งเสริมการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดสตูล โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งมีผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 21 คน จากองค์กรภาครัฐ องค์กรภาคเอกชน ภาคประชาชน ภาคนักวิชาการด้านการท่องเที่ยว และภาคนักวิชาการด้านการตลาด ผลการศึกษาพบว่า 1) จังหวัดสตูลมีศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ
บนพื้นฐานการท่องเที่ยวแบบบรูณาการอย่างยั่งยืน 2) แนวทางการพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดสตูล พบว่ามีความต้องการที่จะพัฒนาศักยภาพบุคลากรในการพัฒนาชุมชนโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมผสมผสานเทคโนโลยีให้เกิดนวัตกรรมด้านการท่องเที่ยวสู่ตลาดการท่องเที่ยว 4.0 การพัฒนาระบบบริหารจัดการด้านการท่องเที่ยวในด้านอุปทานให้ได้มาตรฐาน เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวนานาชาติและพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวให้สอดคล้องและเชื่อมโยงกับระบบโลจิสติกส์และตลาดการท่องเที่ยว 3) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวทางธรรมชาติจังหวัดสตูล พบว่าควรมีเสริมสร้างเศรษฐกิจชุมชนพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนOTOP และผลิตภัณฑ์ภูมิปัญญา และนวัตวิถีชุมชน สู่การสร้าง Brand การค้าที่สามารถแข่งขันได้ ส่งเสริมการโฆษณาประชาสัมพันธ์ทางการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของจังหวัดสตูลที่มีคุณภาพ และส่งเสริมอนุรักษ์ ฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติของจังหวัดสตูล
Article Details
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานสตูล. (2561). เที่ยวสตูล อุทยานธรณีสตูลUNESCO ประกาศเป็นแหล่งอุทยานธรณีโลก แหล่งที่ 5 ของอาเซียน แห่งแรกของไทย. สืบค้นเมื่อ 8 ธันวาคม 2563 จากhttps://travel.trueid.net/detail /O3LrVJLDb7k
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2554). การคิดเชิงบรูณาการ. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.
โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2551). การวางแผนและพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2557). การวางแผนและพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่). กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สามลดา.
ชุติกาญจน์ กันทะอู. (2560). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานกรณี ศึกษาบ้านร่องฟอง อำเภอร่องฟอง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2563
จาก file:///C:/Users/acer/Downloads/Documents/5787141220.pdf
ชนาธิป พรกุล. (2543). CAFS: A Student-Centered Instructional Mode. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2543). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่: สถาบันราชภัฎเชียงใหม่.
เดวิด สโคว์ชิลล์. (2561). World Travel and Tourism Council: WTTC ไทยติดโผชาติท่องเที่ยวโตเร็วที่สุดในโลก. สืบค้นเมื่อ 8 ธันวาคม 2562 จาก https://www. bangkokbiznews.com/news/detail/747014
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2551). การท่องเที่ยวไทยนานาชาติปี พ.ศ. 2551. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อ
การพัฒนาการท่องเที่ยวไทย
ธีระภัทรา เอกผาชัยสวัสดิ์. (2554). ชุมชนศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2557). ฐานข้อมูลชุมชนที่มีการดำเนินการท่องเที่ยว
ณ ปี 2557. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์หมาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น
สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2542). รายงานขั้นสุดท้ายการดำเนินการกำหนดนโยบายเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (พิมพ์ครั้งที่2). กรุงเทพฯ: สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย.
สุวิทย์ มูลคำ, นภดล เจนอักษร, นุกูล คชฤทธิ์ และอรทัย คำมูล. (2542). Child Center: Story Method: การบูรณาการหลักสูตรและการเรียนการสอนโดยเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ: ที.ที.พริ้น.