การศึกษาการพัฒนามาตรฐานโรงเรียนผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างมาตรฐานโรงเรียนผู้สูงอายุ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นผู้บริหาร นักวิชาการ ผู้นำท้องถิ่น ผู้เกี่ยวข้องกับงานด้านผู้สูงอายุ และผู้ทรงคุณวุฒิ รวมจำนวน 75 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบ SWOT Analysis แบบสอบถาม แบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับของลิเคิร์ท แบบสัมภาษณ์ แบบพิจารณายืนยันร่างมาตรฐาน แบบสอบถาม เพื่อศึกษาความเหมาะสมของมาตรฐาน และแบบพิจารณาให้ข้อคิดเห็นและข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าคะแนนเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที ชนิดตัวอย่างหนึ่งกลุ่ม ผลการวิจัยมี ดังนี้ 1) มาตรฐานโรงเรียนผู้สูงอายุ แบ่งเป็น 3 ด้าน คือ ด้านคุณภาพผู้สูงอายุ ด้านการจัดการเรียนรู้และการพัฒนาโรงเรียนผู้สูงอายุ และด้านการบริหารจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุ 2) การพัฒนามาตรฐานโรงเรียนผู้สูงอายุ มาตรฐานทั้ง 3 ด้าน ผู้บริหาร นักวิชาการ ผู้นำท้องถิ่นผู้เกี่ยวข้องกับงานด้านผู้สูงอายุ และผู้ทรงคุณวุฒิ เห็นว่า มีความเหมาะสมทั้ง 3 ด้าน รวม 52 ตัวบ่งชี้ และเมื่อเทียบกับเกณฑ์ พบว่า มีความเหมาะสมอยู่ในระดับสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเกี่ยวกับมาตรฐานโรงเรียนผู้สูงอายุ แบ่งออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่ (1) ระดับหน่วยงานต้นสังกัด (2) ระดับโรงเรียนผู้สูงอายุ (3) ระดับหลักสูตร โดยผู้บริหาร นักวิชาการ ผู้นำท้องถิ่นผู้เกี่ยวข้องกับงานด้านผู้สูงอายุ และผู้ทรงคุณวุฒิเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย ทั้ง 3 ระดับ 2 ด้าน 30 กลไกการขับเคลื่อน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
Chuearatpong, J. (1996). Curriculum Development: Principles and Practices. Bangkok: Alien press. (in Thai)
Ferguson, George A. (1981). Statistical Analysis in Psychology and Education. 5th ed.Tokyo: McGraw – Hill.
Kongjareon, M. & Boriboon, K. (2019). Development of A Community-Based School Model for The Elderly. Bangkok: Srinakharinwirot University. (in Thai)
Likert, R.A. (1932). Technique for the Measurement of Attitudes. Arch Psychological. 25(140): 1 – 55.
Ministry of Education. (2015). Standard Criteria for Undergraduate Programs 2015. 2020 Oct. Received from https://bit.ly/3s3mK3i.PDF (in Thai)
Nuansakul, N. (2005). Bachelor of Science Program Assessment (Agriculture) Improved Course 1992 of Ubon Ratchathani University. Thesis, Master of Education. Srinakharinwirot University. (in Thai)
Phusara, R. (2008). Curriculum Development: The Educational Reforms. Bangkok: Book Point. (in Thai)
Soonthornwipat, P. (2000). Development of An Educational Quality Assurance System for Military schools. Thesis, Department of Higher Education Chulalongkorn University. (in Thai)
Srinakharinwirot University. (2017). One Day Learning Handbook. Project for enhancing the health and occupational skills of the elderly according to the sufficiency economy Under the Thai Potential Development Project Integrated work plan to develop people's potential according to their ages Fiscal Year 2017. (in Thai)
Stufflebeam, D. L., & Coryn, C. L. S. (2014). Evaluation: Theory, Models, and Applications (2nd eds.). San Francisco: Jossey-Bass.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (1990). Systematic Evaluation. Boston: Kluwer–Nijhoff.
Stufflebeam, D. L. (2008). The CIPP model for evaluation in national conference on educational research 17-18 January 2008. Phitsanulok, Thailand: Faculty of Education Naresuan University.
Thunthanakul, S. (2020). Graduate Program Assessment Faculty of Education Naresuan University. Bangkok: Naresuan University. (in Thai)
World Health Organization. (2002). Active aging: a policy framework. Aging Male. 2002 Mar; 5(1): 1-37.
