การบริหารจัดการความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว ลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและการบริหารการจัดการความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง 2) เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารการจัดการความปลอดภัยจัดการความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง ใช้ระเบียบวิธีวิจัย แบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการบริหารจัดการความปลอดภัยลุ่ม แม่น้ำ สแกกรัง จำนวน 10 คน วิเคราะห์และนำเสนอผลแบบเชิงพรรณา ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัญหาด้านการรักษาความปลอดภัยต่อชีวิต และทรัพย์สิน คือ 1) ปัญหานักท่องเที่ยวถูกขโมยทรัพย์สิน ของมีค่า 2) ปัญหาการขาดแคลนพนักงานรักษาความปลอดภัยแนวทางในการบริหารจัดการ 3) ปัญหาการขาดแคลนระบบเทคโนโลยีกล้องวงจรปิด 2.แนวทางการบริหารการจัดการความปลอดภัยจัดการความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง 1)การจัดการความปลอดภัยด้านการรักษาความปลอดภัยต่อชีวิตและทรัพย์ การบริการทางด้านการท่องเที่ยวเกี่ยวข้องทุกฝ่ายในการจัดการความปลอดภัย มีการชี้แจงกฎระเบียบด้านความปลอดภัยก่อน 2)การจัดการความปลอดภัยด้านสาธารณภัย ควรมีการติดตั้งถังดับเพลิงในพื้นที่เสี่ยงต่ออัคคีภัยและมีการตรวจสอบ มีการแสดงแนวเขตกั้นอันตราย 3)การจัดการความปลอดภัยด้านสาธารณสุข ควรมีเจ้าหน้าที่ป้องกันโรคระบาดประจำอยู่บริเวณสถานที่ท่องเที่ยวหลัก และมีจุดคัดกรอง เป็นต้น 4.การจัดการความปลอดภัยด้านสิ่งแวดล้อม มีการเตรียมจัดถังขยะแต่ละประเภทการบริหารจัดการและจัดเก็บขยะจากเรือโดยสารและพื้นที่ชุมชน มีการประชาสัมพันธ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช. (2553). แผนแม่บทการปฏิบัติงานอุทยานแห่งชาติะช้าง. สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 2 (ศรีราชา)กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. กรุงเทพฯ : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว. (2554). แผนปฏิบัติราชการกองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว.
กันยรัชนิ์ ศรีจันทร์. (2548). การรับรู้ของผู้มาเยือนต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของหมู่เกาะช้าง จังหวัดตราด. ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต. สาขาวิชาอุทยานและนันทนาการ บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2554). แผนปฏิบัติการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2556). การเดินทางเกาะช้าง. (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก : http://thai.tourismthailand.org/. สืบค้นเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (2563). ศูนย์วิจัยด้านการตลาดการท่องเที่ยว. (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก : https://intelligencecenter.tat.or.th/articles/11851. สืบค้นเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2564.
จิราพร สุเมธีประสิทธิ์. (2557). รู้จักมาตรฐานการบริหารความเสี่ยงระดับสากลกัน. (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก : http://web.kmutt.ac.th/internal-audit/Upload/Standard01.doc. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2564.
เจริญผล สุวรรณโชติ. (2544). ทฤษฎีการบริหาร. กรุงเทพฯ : ทิชชิ่งเอ็ท.
ฐานข้อมูลการท่องเที่ยวเชิงการตลาด. (2557). การรับรู้ข่าวสารด้านการท่องเที่ยว. (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก : http://marketingdatabase.tat.or.th/main.php?filename=index#. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2564.
ภูมิชัย มั่งเรืองสกุล. (2555). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดนครราชสีมา. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
Ariya Riengchantr. (2016). Island Tourism and Sustainable Development in Thailand: Case Study of Koh Pha-Ngan. England : Liverpool John Moores University.
Chukwunonye Ezeah, Jak Fazakerley and Timothy Byrne. (2015). Tourism Waste Management in the European Union: Lessons Learned from Four Popular EU Tourist Destinations. England : The University of Northampton.
Liliana Popescu. (2011). Safety and Security in Tourism. Case Study: Romania. Romania : Craiova.
Sandeva Khajuria and Suvidha Khanna. (2014). Tourism Risks and Crimes at Pilgrimage Destinations: A case study of Shri Mata Vaishno Devi. India : University of Jammu.
Silvio M. Brondoni. (2016). Global Tourism and Terrorism Safety and Security Management. University of Milan-Bicocca.
Translated Thai References
Charoenphon Suwannachot. (2001). Management theory. Bangkok : Tishing Et.
Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation. (2010). Master Plan for National Park Operations. Conservation Area Administration Office 2 (Sriracha), Ministry of Tourism and Sports. (2011). National Tourism Development Plan 2012-2016. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports.
Jiraporn Sumetheeprasit. (2014). Know the international risk management standards. (online). Accessed from : http://web.kmutt.ac.th/internal-audit/Upload/Standard01.doc. Retrieved June 10, 2021.
Kanyarat Srichan. (2005). Visitors' Perceptions on Tourism Image of Koh Chang, Trat Province. Master of Science Thesis. Department of Parks and Recreation Graduate School. Kasetsart University.
Marketing tourism database. (2014). Awareness of tourism news. (online). Access from : http://marketingdatabase.tat.or.th/main.php?filename=index#. Retrieved on April 27, 2021.
Phoomchai Mangruangsakul (2012). Strategies for Sustainable Tourism Development of Nakhon Ratchasima Province. Department of Public Administration. Valaya Alongkorn Rajabhat University.
Tourist Police Division. (2011). Government Action Plan of the Tourist Police Division. Bangkok : Tourist Police Division.
Tourism Authority of Thailand. (2011). National Ecotourism Action Plan. Bangkok : Tourism Authority of Thailand.
Tourism Authority of Thailand. (2013). Traveling to Koh Chang. (Online). Accessed from : http://thai.tourismthailand.org/. Retrieved February 19, 2021.
Tourism Authority of Thailand (2020). Tourism Marketing Research Center. (online). Accessed from : https://intelligencecenter.tat.or.th/articles/11851. Retrieved March 13, 2021.
