ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดของผู้นำเข้าข้อมูลลามกที่มีมาตราการป้องกันการเข้าถึง โดยเรียกเก็บเงินค่าเข้าชม และมาตราการป้องปรามการแพร่หลายของข้อมูลลามกในสื่อสังคมออนไลน์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา นิยามของคำว่า “ข้อมูลลามก” ปัญหาการครอบครองหรือนำเข้าข้อมูลลามกที่เป็นภาพตนเองหรือผู้อื่นที่นำไปเก็บไว้ในสื่อสังคมออนไลน์ โดยเพื่อแสวงหาประโยชน์ทางการเงิน  ปัญหาความรับผิดของผู้นำเข้าข้อมูลลามกในสื่อสังคมออนไลน์ที่มีมาตรการป้องกันการเข้าถึง หรือปิดกั้นไว้ แต่การประกาศให้สมัครเป็นสมาชิก (Subscribe) หรือค่าเข้าดู และปัญหาเกี่ยวกับการปิดกั้นหรือเอาออกซึ่งข้อมูลลามกที่ ไม่อาจป้องปรามแพร่หลายของข้อมูลลามกในสื่อสังคมออนไลน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ศึกษาแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวกับการกำหนดความผิด โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาและเปรียบเทียบ ผลการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ไม่ได้ให้บทนิยามคำว่า “ข้อมูลลามก” ไว้ จึงไม่อาจนำมาปรับใช้ลงโทษกับผู้นำคลิปของตนเองและเก็บไว้ในสื่อสังคมออนไลน์ที่หารายได้จากคลิปส่วนตัวมากยิ่งขึ้น ไม่อาจนำบทบัญญัติมาตรา 14(4) มาปรับใช้ลงโทษผู้นำข้อมูลลามกและมีมาตราป้องกันการเข้าถึง ( Locked Account) และเรียกเก็บค่าเข้าชมหรือค่าสมาชิกได้ นอกจากนี้ เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจพบข้อมูลที่คอมพิวเตอร์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีนั้น ผู้วิจัยจึงเสนอให้บัญญัตินิยาม คำว่า “ข้อมูลลามก” โดยให้หมายรวมถึงข้อมูลภาพโป้เปลือยที่มีการปิดบังหรือเซ็นเซอร์ บัญญัติความรับผิดทางอาญากับบุคคลที่นำเข้าข้อมูลลามกที่มีเจตนาแสวงหาประโยชน์จากข้อมูลลามก