แนวทางการพัฒนาและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ด้านอาหารชุมชนบ้านครัว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวเป็นเฟืองสำคัญในการสร้างความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ ชุมชนบ้านครัวเป็นชุมชนทางประวัติศาสตร์ของชาวมุสลิมจามที่เข้ามาตั้งรกรากในผืนแผ่นดินไทยมาเป็นเวลาหลายศตวรรษแล้ว การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์นั้นควรเป็นอย่างไร บทความวิจัยนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของชุมชนบ้านครัวที่เป็นชุมชนมุสลิมจามจะเป็นชุมชนท่องเที่ยวเป้าหมายเชิงสร้างสรรค์ด้านอาหาร และชุมชนท่องเที่ยวในเมืองตามนโยบายของกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลักจากภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคชุมชน ภาควิชาการ และภาคผู้เชี่ยวชาญวัฒนธรรมมุสลิมจำนวน 28 คน สรุปวิเคราะห์ผลเชิงพรรณา ผลการวิจัยพบว่าชุมชนบ้านครัวมีศักยภาพที่จะเป็นชุมชนท่องเที่ยวในเมืองได้เพราะมีทุนทางวัฒนธรรม และทุนทางประวัติศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของมุสลิมจาม และอยู่ในทำเลที่นักท่องเที่ยวสามารถมาเยือนได้สะดวกสบาย ในการพัฒนาจะต้องใช้ประโยชน์จากวัฒนธรรมอาหารและประวัติความเป็นมาของบ้านครัวเป็นจุดขายที่สำคัญ แต่สิ่งที่ต้องปรับปรุงแก้ไข คือ การปรับภูมิทัศน์ภายในให้สวยงาม การพัฒนาสาธารณูปโภคที่จะอำนวยความสะดวกให้นักท่องเที่ยว และจะต้องมีโครงการในการพัฒนาคนในชุมชนให้เป็นทูตวัฒนธรรมของชุมชน และจะต้องใช้การสื่อสาราการตลาดแบบบูรณาการสร้างภาพลักษณ์และชื่อเสียงให้นักท่องเที่ยวรู้จัก ชื่นชม และเกิดแรงบันดาลใจที่จะมาเยือนชุมชนบ้านครัว ผู้วิจัยได้นำเสนอกระบวนทัศน์เป็นกรอบความคิดในการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ด้านอาหารของชุมชนบ้านครัวว่า BANKRUATOUR ประกอบด้วย B: Betterment, A: Attributes, N: Networking K: Knowledge, R: Resources, U: Understanding, A: Authenticity, T: Technology, O: Organization, Unity และR: Rebranding
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ปรากฏในวารสารนี้ เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ซึ่งสมาคมนักวิจัยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป การนำเสนอผลงานวิจัยและบทความในวารสารนี้ไปเผยแพร่สามารถกระทำได้ โดยระบุแหล่งอ้างอิงจาก "วารสารสมาคมนักวิจัย"
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). สถานการณ์การท่องเที่ยวปี 2561 และแนวโน้มปี 2562.
(ออนไลน์). แหล่งที่มาhttps://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=1127.
ยุลดา ทรัพย์สมบูรณ และ วริยา ภัทรภิญโญพงศม. (2564). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอาหารอย่างสร้างสรรค์ กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง ตำบลม่วงงาม อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 16(2), 125-140.
สำนักงานพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2017). สืบค้น 25 มีนาคม 2568 จาก https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=index.
Ababneh, S. (2012). Motivation and attitudes of vocational education female students towards learning English. International Journal of Vocational Education and Training, 20(1), 43-52.
Barney, J.B. (1991). Firm Resources and Sustainable Competitive Advantage. Journal of Management, 17, 99-120. http://dx.doi.org/10.1177/014920639101700108.
Bhatia, M.R. (1983). Plate Tectonics and Geochemical Composition of Sandstones. Journal of Geology,91, 611-627.
Duncan. (2005). Principles of Advertising & IMC. 2nded. Boston, Mass.: McGraw- Hill/Irwin.
Femandes, C., and Rachoa, S. (2014). Reinventing tourism at a traditional cultural tourism destination: A case study of Viana do Castelo (Portugal), International Journal of Business and Globalisation, 12(3), 281-296 DOI:10.1504/IJBG.2014.060213.
Fennell, D. A. (1999). Ecotourism an Introduction. London : Rout ledge.
Goodwin, H. and Santilli, R. (2009). Community-Based Tourism: A Success? ICRT Occasional Paper, 11, 1-37.
Huras, C. E. (2015). Community-Based Creative Tourism. The Bamboo Route Initiative in Gualea Ecuador: "Community-Based Creative Tourism" as a Strategy for Poverty Reduction Taipei, Taiwan: Unpublished manuscript.
Kithiia, J. and Reilly, S. (2010). Real (or) Staged?, Authenticity and Cultural Portrayal in Indigenous Tourism Portrayal in Indigenous Tourism., Journal of Tourism & Hospitality 5(5):213 DOI:10.4172/2167-0269.1000213.
Kotler & Armstrong. (2008). Principles of Marketing (12th ed.). London: Pearson Education Limited.
Kotler, P. and Keller, K.L. (2012). Marketing Management. 14th Edition, Pearson Education.
Kwong, M. (2017). An ultrastructural study of the application of dentine adhesives to acid- conditioned sclerotic dentin October 2000, Journal of Dentistry, 28(7), 515-28.
Kwong, G. S. (2017). Outsourcing to online food delivery services: Perspective of F&B business owners. Journal of Internet Banking and Commerce, 22(2), 1-13.
Lfzel et al. (2007). Trans-European Wildlife Networks Project -TEWN TEWN Manual Recommendations for the reduction of habitat fragmentation caused by transport infrastructure development Trans-European Wildlife Networks Project -TEWN TEWN Manual Recommendations for the reduction of habitat fragmentation caused by transport infrastructure development, EuroNatur Foundation, Radolfzell, GermanyISBN: 978-3-00-032533-5.
Sip (2018). (ออนไลน์). แหล่งที่มา https://d30mzt1bxg5llt.cloudfront.net/public/uploads/sip-reports/2020_OSB_PRME-SIP-Report_vf.pdf.
Sheth, J.N. et al. (1991). Why We Buy What We Buy: A Theory of Consumption Values, Journal of Business Research, 22(2), 159-170 DOI:10.1016/0148-2963(91)90050-8.
Peter, J. P., & Olson, J.C. (1990). Consumer Behavior and Marketing Strategy. 2nd ed. Homewood, IL: Irwin.
Richards, J.A. (1999). Remote Sensing Digital Image Analysis: An Introduction, Springer-Verlag, Berlin, Germany, 240 p.https://doi.org/10.1007/978-3-662- 03978-6.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism, ATLAS News, 23, 16–20.
Richards, G., & Wilson, J. (2004). Developing Creativity in Tourist Experiences: A Solution to The Serial Reproduction of Culture?, December 2006, Tourism Management 27(6):1209-1223DOI:10.1016/j.tourman.2005.06.002.
Richards, G. (2000). World culture and heritage and tourism. Tourism Recreation Research 25 : 9-18.
Richards, J. C., & Bohlke, D. (2011). Creating Effective Language Lessons. Cambridge: Cambridge University Press.
Techakana, J. (2020). A Structural Equation Model for Developing and Promoting Creative Tourism in Thailand, Journal of Advanced Research in Dynamical and Control Systems, 6(4), 7730–7740.
Techakana, J. (2020). Approaches to Strategic Management of Bangkok Theater Network. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 4(1), 64–73. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ajrc/article/view/242164.
UNESCO. (2006). Toward Sustainable Strategies for creative tourism. Discussion Report of the Planning Meeting for 2008 International Conference on Creative Tourism.Santa Fe.New Mexico U.S.A.
United Nations World Tourism Organization (UNWTO), Anita Blomberg-Nygard, and Chris K. Anderson. "United Nations world tourism organization study on online guest reviews and Hotel classification systems: an integrated approach." Service Science 8.2 (2016): 139-151.
Wisuthiluck, S. (2015). Knowledge of creative tourism: Guideline and practice manual. Retrieved August 20, 2019, from https://bit.ly/2NKk0pF.
Translated Thai References
Aiemsiriyawath, P. (2018). of Ban Phu Nam Ron Community, Dan Chang District, Suphan Buri Province. Copyright of Graduate School, Silpakorn University. (in Thai).
Ministry of Tourism and Sports. (2018). Tourism situation in 2018 and trends in 2019. (Online). Source: https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=1127. (in Thai).
National Economic and Social Development Board. (2017). Retrieved March 25, 2025, from https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=index. (in Thai).
Sip (2018). (Online). Source: https://d30mzt1bxg5llt.cloudfront.net/public/uploads/sip-reports/2020_OSB_PRME-SIP-Report_vf.pdf. (in Thai).
Subsomboon, Y., & Pattharapinyophong, W. (2021). Guidelines for the Promotion of Creative Gastronomy Tourism: A Case Study of Lao Vien Ethnic Group in Muang Ngam Sub-district, Sao Hai District, Saraburi Province. Journal of Liberal Arts Review, 16(2), 125-140. (in Thai).
