การรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานของลูกจ้างในสถานประกอบกิจการ จังหวัดอุดรธานี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ใช้ในการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้าง             ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานของลูกจ้างในสถานประกอบกิจการ และเปรียบเทียบการรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานของลูกจ้างในสถานประกอบกิจการในพื้นที่จังหวัดอุดรธานี     โดยจำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา สถานภาพสมรส รายได้ ประสบการณ์การทำงาน ประสบการณ์  การถูกเลิกจ้าง ความสนใจเกี่ยวกับสิทธิลูกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน ขนาดของสถานประกอบกิจการ และช่องทางการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิกรณีเลิกจ้าง กลุ่มตัวอย่างเป็นลูกจ้างที่ทำงานในสถานประกอบกิจการ จำนวน 400 คน โดยใช้เครื่องมือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ตรวจสอบความเที่ยง (Reliability) ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.969 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน  t-Test และ One-way ANOVA ผลการวิจัยพบว่า การรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานของลูกจ้างในสถานประกอบกิจการโดยภาพรวมอยู่ในระดับน้อย และเมื่อเปรียบเทียบการรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานของลูกจ้างในสถานประกอบกิจการ พบว่า ประสบการณ์การถูกเลิกจ้าง และช่องทางการรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างต่างกัน ลูกจ้างมีการรับรู้สิทธิกรณีเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานแตกต่างกันซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานการวิจัย ทั้งนี้ผลการวิจัยนี้ได้สะท้อนถึงความจำเป็นในการเสริมสร้างความรู้และการเผยแพร่ข้อมูลด้านสิทธิแรงงานอย่างทั่วถึง เพื่อให้ลูกจ้างมีความเข้าใจและสามารถปกป้องสิทธิของตนเองได้อย่างเหมาะสม