เพคตินจากใบเครือหมาน้อย สมุนไพรพื้นบ้านสู่อาหารสุขภาพ
คำสำคัญ:
ใบเครือหมาน้อย, เพคติน, อาหารสุขภาพบทคัดย่อ
เครือหมาน้อย (Cissampelos pareira L.) เป็นสมุนไพรพื้นบ้านที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมและสรรพคุณทางยาในภาคอีสานของประเทศไทย โดยเฉพาะการใช้ใบในการทำอาหารพื้นบ้าน เช่น ลาบหมาน้อย และการนำไปใช้ในทางการแพทย์แผนไทย สมุนไพรชนิดนี้มีสารเพคตินตามธรรมชาติชนิด low methoxyl pectin สูงถึงร้อยละ 30 ซึ่งเป็นสารธรรมชาติที่มีคุณสมบัติในการจับตัวเป็นเจลที่อุณหภูมิห้องโดยไม่ต้องใช้สารเติมแต่ง โดยพบว่า ใบเครือหมาน้อยเมื่อนำมาขยี้กับน้ำต้มสุกสามารถดูดน้ำได้สูงสุดประมาณ 3 เท่า ก่อนที่โครงสร้างเจลจะสูญเสีย ความคงตัว เมื่อเปรียบเทียบกับเจลาติน พบว่าเพคตินจากใบเครือหมาน้อยให้ความคงตัวของเจลที่สูงและสามารถเก็บน้ำได้มากกว่า ในขณะที่เจลาตินต้องใช้ความร้อนหรือน้ำตาลในการสร้างเจล นอกจากนี้ เพคตินยังมีบทบาทในการเพิ่มกากใยอาหาร ดูดซับสารพิษ และลดการดูดซึมน้ำตาลและไขมันในระบบทางเดินอาหาร รวมถึงมีฤทธิ์ช่วยป้องกันการเกิดแผลในกระเพาะอาหาร ใบเครือหมาน้อยยังมีคุณค่าทางโภชนาการของสูง โดยให้พลังงาน โปรตีน เบต้าแคโรทีนและสารอาหารอื่นๆ ที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย การนำผลการศึกษานี้ไปใช้ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารเชิงสุขภาพ เช่น วุ้นใบเครือหมาน้อย และเครื่องดื่มผสมวุ้นใบเครือหมาน้อย ช่วยส่งเสริมการบริโภคสมุนไพรพื้นบ้านไทย พร้อมทั้งอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น และเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับสมุนไพรไทยในตลาด
บทความทางวิชาการฉบับนี้ มีจุดประสงค์เพื่อนำเสนอคุณประโยชน์ของใบเครือหมาน้อยที่มีผลต่อสุขภาพ โดยอาศัยการทบทวนวรรณกรรมและงานวิจัยที่ได้รับการยอมรับจากรากฐานข้อมูลที่มีมาตรฐาน ผลการวิเคราะห์ เชิงประจักษ์ การทวนสอบจากงานวิจัย นำไปสู่เนื้อหาที่จะทำให้ได้รู้จักสมุนไพรพื้นบ้านอย่างเครือหมาน้อยมากขึ้น ได้แก่ ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของเครือหมาน้อย วัฒนธรรมการบริโภคเครือหมาน้อย คุณสมบัติและคุณค่าทางโภชนาการของใบเครือหมาน้อย การเกิดเจล รวมทั้งแนวทางการพัฒนาต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์อาหารเชิงสุขภาพ จากใบเครือหมาน้อย เพื่อเป็นการส่งเสริมให้สมุนไพรพื้นบ้านได้ประโยชน์ต่อสุขภาพและมีมูลค่าเพิ่ม ทั้งยังสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นและวัฒนธรรมการบริโภค รวมถึงสรรพคุณทางยาตามตำราแพทย์แผนไทยให้เป็นที่รู้จักอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ก่องกานดา ชยามฤต, & ลีนา ผู้พัฒนพงศ์. (2545). สมุนไพรไทย ตอนที่ 7. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ประชาชาติจำกัด.
กองโภชนาการ กรมอนามัย. (2544). ตารางแสดงคุณค่าทางโภชนาการในอาหารไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การทหารผ่านศึก.
กฤษณะ โสภี. (2568). “หมาน้อย” ไม่ใช่ “หมาตัวเล็ก” แต่เป็นจานเด็ดของอิสาน [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://www.silpa-mag.com/culture/article_6324
จุไรรัตน์ เกิดดอนแฝก. (2548). สมุนไพรบำบัดเบาหวาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เซเว่น พริ้นติ้ง กรุ๊ป จำกัด.
ชยันต์ พิเชียรสุนทร, แม้นมาส ชวลิต, & วิเชียร จีรวงศ์. (2548). คำอธิบายตำราพระโอสถนารายณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อมรินทร์.
ญาธิปวีร์ ปักแก้ว. (2553). หมาน้อย….เพคตินจากป่าธรรมชาติที่นับวันจะสูญสิ้น (หน้า 1–3).
ทวีพงษ์ ภวชโลทร, & ภัทรธิรา ผลงาม. (2566). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารจากใบเครือหมาน้อย. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติการวิจัยประยุกต์ ครั้งที่ 5 “มิติใหม่ของโลกภายหลังจากการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019: ความท้าทายและโอกาส”. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
ธาวิดา ศิริสัมพันธ์. (2565). เครือหมาน้อย ฉายา “หมอตำแย” [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://www.khaosod.co.th/technologychaoban/techno-news/article_163899
นงเยาว์ เทพยา. (2554). เพคติน [บทความทางวิชาการ]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
เบญจพร ภัทรวุฒิไพศาล, และคณะ. (2564). การสกัดและคุณสมบัติของเพคตินจากเครือหมาน้อย (Cissampelos pareira). วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาหาร, 13(2), 45–52.
พิเชษฐ เทบำรุง. (2546). การสกัดเพคตินจากใบกรุงเขมา [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ราตรี พระนคร, และคณะ. (2564). เครือหมาน้อย “กรุงเขมา” มหัศจรรย์พืชป่า. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสกลนคร, หน้า 1–20.
Chemsino. (2567). เพกตินกับเจลาติน: แตกต่างกันอย่างไร [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://th.cnadditives.com/info/pectin-vs-gelatin-what-is-the-difference-96616080.html
Gelken. (2564). จะแยกแยะระหว่างเพคตินและเจลาตินได้อย่างไร? [ออนไลน์]. สืบค้นจาก http://th.gelkengelatin.com/news/how-to-distinguish-between-pectin-and-gelatin/
LST. (2565). ความแตกต่างระหว่างเจลาตินและเพคติน [ออนไลน์]. สืบค้นจากhttps://www.lstchocolatemachine.com/th/news/difference-between-gelatin-and-pectin/
Schrieber, R., & Gareis, H. (2550). Gelatine handbook: Theory and industrial practice. Wiley-VCH.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 โรงเรียนการเรือนสวนดุสิต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวัฒนธรรมอาหารไทย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของโรงเรียนการเรือน มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ห้ามผู้ใดนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรจากโรงเรียนการเรือน มหาวิทยาลัยสวนดุสิต นอกจากนี้ เนื้อหาที่ปรากฎในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์