The Development of a Peer Group Counseling Model for Enhancing Peer Counseling Competencies of Psychology Students of the Universities in Chiangmai Province

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนารูปแบบการให้การปรึกษากลุ่มแบบเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะในการให้การปรึกษาแบบเพื่อนช่วยเพื่อน วิธีการวิจัย ประชากรที่ศึกษาเป็นนักศึกษาสาขาวิชาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพายัพ และคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ จำนวน 161 คน และกลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมการทดลองเป็นนักศึกษาสาขาวิชาจิตวิทยา จำนวน 20 คน สุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คนเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Method Research)  ผลการวิจัย 1) สมรรถนะในการให้การปรึกษาแบบเพื่อนช่วยเพื่อนโดยรวมของนักศึกษาสาขาวิชาจิตวิทยา จำนวน 161 คน อยู่ในระดับมาก 2) รูปแบบการให้การปรึกษากลุ่มพัฒนาจากการประยุกต์ใช้แนวคิดและเทคนิคของทฤษฎีการให้การปรึกษากลุ่ม ได้แก่ 1) ทฤษฎีการให้การปรึกษากลุ่มยึดบุคคลเป็นศูนย์กลาง 2) ทฤษฎีการให้การปรึกษากลุ่มการรู้คิด – พฤติกรรม 3) ทฤษฎีการให้การปรึกษากลุ่มพฤติกรรมนิยม และ 4) ทฤษฎีการให้การปรึกษากลุ่มเผชิญความจริง 3) รูปแบบการให้การปรึกษากลุ่มแบบเพื่อนช่วยเพื่อนที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิผลในการเสริมสร้างสมรรถนะในการให้การปรึกษาแบบเพื่อนช่วยเพื่อนของนักศึกษาที่เข้าร่วมการทดลองได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) ผลการสนทนากลุ่มเฉพาะ พบว่า นักศึกษามีความพึงพอใจมาก มีการเปลี่ยนแปลงกับตนเองเกี่ยวกับการให้การปรึกษาในทางที่ดีขึ้น ได้เรียนรู้และเข้าใจกระบวนการในการให้การปรึกษา มีเจตคติ บุคลิกภาพ ความรู้ ความสามารถ และทักษะเพิ่มมากขึ้น สรุป รูปแบบการให้การปรึกษาแบบเพื่อนช่วยเพื่อนมีศักยภาพในการประยุกต์ในการให้การปรึกษาแนะนำแก่นักศึกษาทั่วไปได้