รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการในอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์

ผู้แต่ง

  • ณหทัย เถื่อนวิถี นโยบายสาธารณะและการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต 1761 ถนนพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
  • นิตยา สินเธาว์ นโยบายสาธารณะและการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต 1761 ถนนพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
  • ขจรศักดิ์ เจ้ากรมทอง นโยบายสาธารณะและการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต 1761 ถนนพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250

คำสำคัญ:

รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหลัก, การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์, การจัดการความรู้

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการจัดการความรู้ และการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์และอิทธิพลต่อสมรรถนะหลักของแรงงานระดับปฏิบัติการในอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ และเสนอรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหลักของแรงงานระดับปฏิบัติการในอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ นิคมอุตสาหกรรมบ้านหว้า (ไฮเทค) วิธีการวิจัย: การสำรวจจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 154 คน ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกในประเด็นเกี่ยวกับการจัดการความรู้ การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ และแนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวนทั้งสิ้น 12 คน และการสอบทานตัวแบบจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 6 คน ผลการวิจัย: รูปแบบสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการ ประกอบด้วยการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง การสื่อสารและการจัดการ การมุ่งผลสัมฤทธิ์ และทักษะที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงาน การจัดการความรู้มีอิทธิพลต่อสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < 0.001 การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ มีอิทธิพลต่อสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < 0.01  นัยทางทฤษฎี/นโยบาย: การจัดการความรู้และการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ที่ดีขององค์กรสามารถพัฒนาสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการได้

เอกสารอ้างอิง

Armstrong, M. (2006). Handbook on human resource management practice (10th ed.). Kogan.

Boonsin, S. (2560). Human resource management. Research Administration Center, Chiang Mai University.

Carla, O. D., & Grayson, C. J. (1998). If only we know what we know: The transfer of internal knowledge and best practice. The free press.

Chaisri, A. (2563). Competency-based human resource management. Academic MCU Buriram Journal, 5(2), 234-247.

Green, S. B. (1991). How many subjects does it take to do a regression analysis?. Multivariate Behavioral Research, 26(3), 499-510.

Panich, W. (2548). Knowledge management and Thai public administration. Knowledge Management Promotion Institute for Society.

Puted, F., Kaliannan, M., & Alam, N. (2016). Employee core competencies and organizational excellence: An interpretative analysis. Australian Journal of Business and Economic Studies, 2(1), 45-55.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-11-08

รูปแบบการอ้างอิง

เถื่อนวิถี ณ., สินเธาว์ น., & เจ้ากรมทอง ข. (2024). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหลักของแรงงานไทยระดับปฏิบัติการในอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ . วารสารเกษมบัณฑิต, 25(2), 103–115. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jkbu/article/view/275188

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research articles