Passing on Cultural Identity Through the Value of Experience Creative Tourism in War Areas

Main Article Content

Sukanda Thinthan
Anucha Pangkesorn


Cultural identity are of great importance reflect what is common which is a characteristic that represents the culture In this paper, we point out the importance of bringing in the cultural resources available in war zones. There are two elements caused by war: people and space. People refer to the war causing the migration of ethnically diverse groups to live in the area. Thus resulting in cultural integration under the coexistence in the form of dependence. Area means war history. It has created a tourist attraction today and is what attracts both Thai and foreign tourists to travel in the area. But due to the current problem of the concentration of tourists in major tourist cities this affects the sustainability of natural resources, culture and local identity. including the situation of the epidemic of COVID-19 this is the starting point for turning the crisis into an opportunity for quality tourism. Under the changing behavior of tourists, local people have adapted in a new way. That meet the changing needs of tourists prefer to travel in small groups and seek experiences in new attractions in this article will present information. Passing on cultural identity through the value of creative tourism experiences in war zones which consists of creative tourism Meaning and concept of creative tourism war area Cultural Identity and Tourism Experience leading to the presentation of new knowledge that is a thought process leading to the design of creative tourism strategies which can be applied in a variety of dimensions in the future.

Article Details

How to Cite
Thinthan, S., & Pangkesorn, A. (2023). Passing on Cultural Identity Through the Value of Experience Creative Tourism in War Areas. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 6(1), 246–257. Retrieved from
Academic Articles
Author Biographies

Sukanda Thinthan, Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University, Thailand




Anucha Pangkesorn, Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University, Thailand





จุฑาพรรธ์ ผดุงชีวิต. (2551). วัฒนธรรมการสื่อสารและอัตลักษณ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ฉัตยาพร เสมอใจ. (2558). การจัดการธุรกิจขนาดย่อม. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ชิตาวีร์ สุขคร. (2562). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 1-7. สืบค้นจาก

ชูเกียรติ นพเกตุ. (2542). การท่องเที่ยวโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน...จุดเริ่มต้นของการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

พฤฒิยาพร มณีรัตน์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2565). ปัจจัยด้านคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อประสบการณ์ด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหารของนักท่องเที่ยวในชุมชนย่านเมืองเก่าจังหวัดภูเก็ต. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 687–703. สืบค้นจาก

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานกรมฉบับราชบัณฑตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์.

Chaichuay, V. (2018). Cultural Heritage Information: Concept and Research Issues. Journal of Information Science, 35(2), 130–153. Retrieved from

Ministry of Tourism & Sports. (2020). Tourism Economic Review. Retrieved August 15, 2021, from

Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative Tourism. ATLAS News, 23. Pp.16-20. Retrieved August 14, 2021, from

Richards, G. (2018). Panorama of Creative Tourism Around the World. Retrieved August 14, 2021,

from =237

Richards, G. Wisansing, Ju., Paschinger, E., & DASTA Team. (2018). Creating Creative Tourism Toolkit. Retrieved August 15, 2021, from