การส่งต่ออัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมผ่านคุณค่าด้านประสบการณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่สงคราม
Main Article Content
บทคัดย่อ
อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม มีความสำคัญอย่างยิ่ง สะท้อนถึงสิ่งที่เป็นลักษณะร่วม อันเป็นลักษณะเฉพาะที่แสดงถึงวัฒนธรรม ในบทความนี้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการนำทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่มีอยู่ในพื้นที่สงคราม มีองค์ประกอบที่เกิดจากสงคราม 2 ด้านคือ คนและพื้นที่ คน หมายถึง สงครามทำให้เกิดการอพยพกลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ จึงทำให้เกิดการผสมผสานทางวัฒนธรรมภายใต้การอยู่ร่วมในรูปแบบที่พึ่งพาอาศัยกัน พื้นที่ หมายถึง ประวัติศาสตร์ทางสงคราม ทำให้เกิดสถานที่ท่องเที่ยวในปัจจุบันและเป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติเข้ามาท่องเที่ยวในพื้นที่ แต่เนื่องด้วยปัญหาที่พบในปัจจุบันเรื่องการกระจุกตัวของนักท่องเที่ยวในเมืองท่องเที่ยวสำคัญ ซึ่งส่งผลต่อความยั่งยืนของทรัพยากรธรรมชาติ วัฒนธรรม และเอกลักษณ์ท้องถิ่น รวมถึงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 จึงเป็นจุดเริ่มต้นในการเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสให้เกิดการท่องเที่ยวคุณภาพ ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวทำให้คนในพื้นที่เกิดการปรับตัวในรูปแบบวิถีใหม่ ที่ตอบสนองกับความต้องการที่เปลี่ยนไปของนักท่องเที่ยว นิยมเที่ยวเป็นกลุ่มย่อย และแสวงหาประสบการณ์ในแหล่งท่องเที่ยวใหม่ ๆ ในบทความนี้จะได้นำเสนอข้อมูล การส่งต่ออัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมผ่านคุณค่าด้านประสบการณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่สงคราม ซึ่งประกอบไปด้วย การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ความหมายและแนวคิดเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ พื้นที่สงคราม อัตลักษณ์วัฒนธรรม และ ประสบการณ์ด้านการท่องเที่ยว นำไปสู่การเสนอองค์ความรู้ใหม่ที่เป็นกระบวนการคิดนำไปสู่การออกแบบกลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างหลากหลายมิติในอนาคต
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จุฑาพรรธ์ ผดุงชีวิต. (2551). วัฒนธรรมการสื่อสารและอัตลักษณ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉัตยาพร เสมอใจ. (2558). การจัดการธุรกิจขนาดย่อม. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ชิตาวีร์ สุขคร. (2562). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 1-7. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSTD/article/view/254119
ชูเกียรติ นพเกตุ. (2542). การท่องเที่ยวโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน...จุดเริ่มต้นของการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
พฤฒิยาพร มณีรัตน์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2565). ปัจจัยด้านคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อประสบการณ์ด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหารของนักท่องเที่ยวในชุมชนย่านเมืองเก่าจังหวัดภูเก็ต. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 687–703. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/257213
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานกรมฉบับราชบัณฑตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์.
Chaichuay, V. (2018). Cultural Heritage Information: Concept and Research Issues. Journal of Information Science, 35(2), 130–153. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jiskku/article/view/108375
Ministry of Tourism & Sports. (2020). Tourism Economic Review. Retrieved August 15, 2021, from
https://www.mots.go.th/download/TourismEconomicReport/31TourismEconomicIssue3(April-June63).pdf
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative Tourism. ATLAS News, 23. Pp.16-20. Retrieved August 14, 2021, from https://www.academia.edu/1785786/Creative_Tourism_Richards_and_Raymond_2000
Richards, G. (2018). Panorama of Creative Tourism Around the World. Retrieved August 14, 2021,
from https://www.sac.or.th/databases/sac_research/research-item-search.php?ob_id =237
Richards, G. Wisansing, Ju., Paschinger, E., & DASTA Team. (2018). Creating Creative Tourism Toolkit. Retrieved August 15, 2021, from https://issuu.com/trumpet255/docs/dasta_ct-toolkit_eng