การพัฒนางานวิชาการในสถานศึกษา: การส่งเสริมความสามารถทางปัญญาที่หลากหลายเพื่อการเรียนรู้ที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนางานวิชาการในสถานศึกษาผ่านแนวทางการส่งเสริมความสามารถทางปัญญาที่หลากหลาย อันเป็นรากฐานสำคัญของการเรียนรู้ที่ยั่งยืน เนื้อหาแบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ (1) แนวทางการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา ซึ่งครอบคลุมการกำหนดนโยบาย การวางแผน และการดำเนินงานด้านวิชาการให้มีประสิทธิภาพ (2) กระบวนการพัฒนาการบริหารวิชาการ โดยมุ่งเน้นการปรับใช้แนวคิดและกลยุทธ์ที่สามารถส่งเสริมศักยภาพผู้เรียนให้สอดคล้องกับความต้องการของศตวรรษที่ 21 และ (3) แนวคิดพหุปัญญากับความสามารถทางปัญญาที่หลากหลาย ประกอบด้วย 9 ด้าน ได้แก่ ด้านภาษา ด้านตรรกะ-คณิตศาสตร์ ด้านมิติสัมพันธ์ ด้านร่างกายและการเคลื่อนไหว ด้านดนตรี ด้านมนุษยสัมพันธ์ ด้านการเข้าใจตนเอง ด้านธรรมชาติวิทยา และด้านการดำรงอยู่ของชีวิต ซึ่งเป็นกรอบแนวคิดสำคัญในการพัฒนาผู้เรียนให้มีความสามารถรอบด้าน บทความนี้ชี้ให้เห็นว่าการบูรณาการแนวคิดพหุปัญญาเข้ากับการบริหารงานวิชาการสามารถสร้างรูปแบบการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาศักยภาพของผู้เรียนในระยะยาว และเป็นรากฐานสำคัญของการศึกษาเพื่อความยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จุฬากรณ์ มาเสถียรวงศ์. (2562). นโยบายและยุทธศาสตร์ทางการศึกษาแบบมุ่งอนาคตเพื่อเด็กและเยาวชนไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชรษฐรัฐ กองรัตน์. (2527). การเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน: การพัฒนาสมรรถนะการคิดขั้นสูงเพื่อการเรียนรู้อย่างยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(3), 1701–1720. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/270281
ฐาปณัฐ อุดมศรี. (2558). รูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพด้านวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีมาภรณ์ พัฒนะ, จิดาภา เร่งมีศรีสุข, กนกพร ภาคีฉาย, นภัทร์ แก้วนาค และ วนิดา วงศ์บรรณาคม. (2567). รูปแบบการใช้นวัตกรรมและเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ของวัยรุ่นไทยในอนาคต. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(4), 781–792. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/270603
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2535). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพมหานคร.
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ. (2566). นวัตกรรมทางการศึกษา: องค์ประกอบและกลไกการพัฒนาสถาบันการศึกษาไทยสู่สากล. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 3(2), 161–180. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jeil/article/view/261444
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้สู่การพัฒนาการจัดการศึกษาของสถานศึกษานำร่องเพื่อความยั่งยืนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(5), 3038–3055. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/274409
สมาน อัศวภูมิ.(2557). การบริหารสถานศึกษาตามแนวการปฏิรูปการศึกษายุคใหม่ (ฉบับปรับปรุง). อุบลราชธานี: อุบลกิจออฟเซทการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2550). แนวทางการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการศึกษา ตามกฎกระทรวง กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการกระจายอำนาจการบริหารและจัดการศึกษา พ.ศ. 2550. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
หวน พินธุพันธ์. (2548). การบริหารการศึกษานักบริหารมืออาชีพ. นนทบุรี: พินธุพันธ์การพิมพ์.
Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. New York: Basic Books.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations. New York: The Free Press.
Nurmalasari, A., & Fauzi, A. (2021). Integrating Gardner’s theory in learning design for future education. International Journal of Instruction, 14(4), 127–144. https://doi.org/10.29333/iji.2021.1448a
Sukmawati, D., Handayani, S., & Sunarto. (2022). Application of multiple intelligences to improve students’ academic performance. International Journal of Educational Research Review, 7(3), 246–254. https://doi.org/10.24331/ijere.1124562
