องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีกับการสานสัมพันธ์กับผู้นำศาสนาเพื่อสันติภาพจังหวัดชายแดนภาคใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีกับการสานสัมพันธ์กับผู้นำศาสนาเพื่อสันติภาพจังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกบุคลากรในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตัวอย่างในจังหวัดปัตตานี คือ องค์การบริหารส่วนจังหวัดปัตตานี เทศบาลเมืองปัตตานี และองค์การบริหารส่วนตำบลนาเกตุ ผลการศึกษาพบว่า ผู้นำศาสนามีบทบาทสำคัญในการเป็นสะพานเชื่อมระหว่างรัฐกับประชาชน โดยสามารถแบ่งบทบาทเป็น 4 มิติ ได้แก่ 1) การสื่อสารนโยบายและความต้องการระหว่างรัฐกับประชาชน 2) การสร้างพื้นที่ปลอดภัยสำหรับการเจรจาและไกล่เกลี่ย 3) การตีความหลักศาสนาในบริบทสังคมปัจจุบัน และ 4) การเป็นตัวแบบทางสังคม ทั้งนี้ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสามารถสานสัมพันธ์กับผู้นำศาสนาได้อย่างมีประสิทธิภาพผ่านการบูรณาการกลไกดั้งเดิมกับโครงสร้างการปกครองสมัยใหม่ การสร้างพื้นที่ปลอดภัยสำหรับการมีส่วนร่วม การบูรณาการนโยบายสาธารณะกับบริบททางศาสนาและวัฒนธรรม การใช้ศักยภาพเฉพาะของผู้นำศาสนาในการเชื่อมข้ามพรมแดนทางวัฒนธรรม และการสร้างโครงสร้างและกลไกที่สนับสนุนการกระจายอำนาจแบบมีส่วนร่วม ข้อค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่าการสร้างกระบวนการสันติภาพที่มีรากฐานจากท้องถิ่นผ่านความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับผู้นำศาสนาเป็นแนวทางสำคัญในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในจังหวัดชายแดนภาคใต้ได้
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Abu-Nimer, M. (2003). Nonviolence and peace building in Islam: Theory and practice. Gainesville, FL: University Press of Florida.
Boege, V., Brown, A., Clements, K., & Nolan, A. (2009). Building peace and political community in hybrid political orders. International Peacekeeping, 16(5), 599-615. https://doi.org/10.1080/13533310903303248
Chaijaroenwatana, B. (2020). Kan chatkan khwamkhatyaeng (in Thai). [Conflict management: Basic understanding & case studies]. Songkhla: P.C. Printing.
Chamnonganuwat, T. (2023). Kansueksa khwam khithen khong phunam prachachon thi mi to krabuankan santiphap nai phuenthi sam changwat chaidaen phaktai korani sueksa amphoe mueang changwat pattani (in Thai). [Perspectives of local leaders upon conflict resolution and peace process in three southernmost provinces: A case study of Muang District, Pattani Province] (Master’s thesis). Songkhla: Prince of Songkhla University. Retrieved from https://kb.psu.ac.th/psukb/handle/2016/18151
Charoenmuang, T. (2004). Rat Thai: Rat thi krachai amnat la cha (in Thai). [Thai state, a state that has been slow to decentralize power]. Journal of King Prajadhipok’s Institute, 2(1), 5-15. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244798
Chomaitong, S. (2020). Ongkon pokkhrong suanthongthin nai krabuankan sang santi suk chaidaen tai (in Thai). [Local administrative organization in peacemaking processes at the Southern border provinces]. Journal of Public Administration and Politics,9(1), 133-160. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/papojournal/article/view/218299
Cornwall, A. (2008). Unpacking ‘participation’: Models, meanings and practices. Community Development Journal, 43(3), 269-283. https://doi.org/10.1093/cdj/bsn010
Crook, R. C., & Manor, J. (2000). Democratic decentralization. Washington, DC: World Bank.
Deep South Watch. (2025, March 30). Thankhomun DSW (in Thai). [DSW database]. Retrieved April 12, 2025, from https://deepsouthwatch.org/en
Dendara, W. (2018). Botbat khong klum yaowachon changwat chaidaen phaktai Patani nai kan khapkhluean praden santiphap (in Thai). [The Role of youth groups in southern border provinces of Thailand/Patani in advocating peace agendas] (Master’s thesis). Bangkok: Chulalongkorn University. Retrieved from http://cuir. car.chula.ac.th/handle/123456789/73046
Fuwongcharoen, P. (2015). “Saphawa senthang bangkhap”: Ratthasat bon than prawattisat (in Thai). [“Path dependence”: Political science based on history]. Journal of Political Science, 36(3), 92-127.
Galtung, J. (1996). Peace by peaceful means: Peace and conflict, development and civilization. London: SAGE Publications.
Harpviken, K. B., & Røislien, H. E. (2008). Faithful brokers? Potentials and pitfalls of religion in peacemaking. Conflict Resolution Quarterly, 25(3), 351-373. https://doi.org/10.1002/crq.212
Hermans, T. (2003). Cross-Cultural Translation studies as thick translation. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, 66(3), 380-389. https://doi.org/10.1017/S0041977X03000260
Islam, S. S. (1998). The Islamic independence movements in Patani of Thailand and Mindanao of the Philippines. Asian Survey, 38(5), 441-456. https://doi.org/10.2307/2645502
Jaikaew, A. (2012). Kan soemsang samatthana ongkan borihan suan tambon phuea phatthana rupbaep kan pokkhrong suanthongthin thi sotkhlong kap sathaban thang sangkhom lae watthanatham nai changwat chaidaen phaktai (in Thai). [Enhancing the capacity of Subdistrict administrative organizations to develop a model of local governance in accordance with social and cultural institutions in the Southern border provinces]. (Research report). Songkhla: Prince of Songkla University.
Lederach, J. P. (1997). Building peace: Sustainable reconciliation in divided societies. Washington, DC: United States Institute of Peace Press.
Lederach, J. P. (2005). The moral imagination: The art and soul of building peace. New York: Oxford University Press.
Liow, J. C. (2009). Islam, education, and reform in Southern Thailand: Tradition and transformation. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies.
Liow, J. C. (2011). Muslim identity, local networks, and transnational Islam in Thailand’s Southern border provinces. Modern Asian Studies, 45(6), 1383-1421. https://doi.org/10.1017/S0026749X11000084
McCargo, D. (2008). Tearing apart the land: Islam and legitimacy in Southern Thailand. New York: Cornell University Press.
Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Neelapaijit, P. (2012). Khwamyutitham kap kan khapkhluean khwamkhatyaeng: Sueksa korani hetkan khwamrunraeng na sophoo takbai changwat narathiwat (in Thai). [Justice and conflict transformation: The case study of Takbai incidence, Narathiwat province] (Doctoral dissertation). Bangkok: Chulalongkorn University. Retrieved from http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/63808
Philpott, D. (2007). Explaining the political ambivalence of religion. American Political Science Review, 101(3), 505-525. https://doi.org/10.1017/S0003055407070372
Phraratchabanyat kamnot phaen lae khanton kan krachai amnat hai kae ongkon pokkhrongsuanthongthin phoso 1999 (in Thai). [The Determining Plan and Process of Decentralization Act B.E.2542 (1999, November 17). Royal Thai Government Gazette. Vol. 116, Part 114a, pp. 48-66.
Ramsbotham, O., Woodhouse, T., & Miall, H. (2005). Contemporary conflict resolution: The prevention, management and transformation of deadly conflicts. Cambridge, UK: Polity Press.
Salae, H. (2010). Phuying mutsalim thamklang khwamkhatyaeng: Kan plian phan chak yuea su phu khapkhluean ngan santiphap (in Thai) [Muslim women amidst conflict: The transition from victim to peace activist] (Master’s thesis). Bangkok: Chulalongkorn University.
Tepsing, P. & Laeheem, K. & Azizskun, H. (2021). Imam kap kan soem sang khwam samphan rawang chao mutsalim kap chao phut nai sam changwat chaidaen phaktai (in Thai). [Imams and the enhancement of the relationship between Muslims and Buddhists in the Three Southern Border Provinces of Thailand]. Journal of Liberal Arts, Maejo University, 9(2), 207-223. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/liberalartsjournal/article/view/251418
Wehr, P., & Lederach, J. P. (1991). Mediating conflict in Central America. Journal of Peace Research, 28(1), 85-98. https://doi.org/10.1177/0022343391028001009
Whiteley, N. (2012). Art and pluralism: Lawrence Alloway’s cultural criticism. Liverpool: Liverpool University Press.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. New York: United Nations.
