การใช้สารสกัดพืชสมุนไพรกานพลูและข่าเพื่อควบคุมเชื้อราจากฝักถั่วลิสงเน่า ตำบลนิคมสร้างตนเอง อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของสารสกัดน้ำมันหอมระเหยจากพืชสมุนไพรกานพลูและข่า ในการยับยั้งเชื้อราที่ทำให้ถั่วลิสงเน่าเสีย การวิจัยแบ่งเป็น 3 กิจกรรม ได้แก่ 1) การคัดแยกและระบุเชื้อราจากฝักถั่วลิสงเน่า 2) การทดสอบประสิทธิภาพสารสกัดในการยับยั้งเชื้อรา และ 3) การทดสอบประสิทธิภาพ ในแปลงทดลอง ผลการวิจัยพบว่าสามารถคัดแยกเชื้อราได้ 10 ไอโซเลท โดยไอโซเลทเด่น No.1(1), No.3(2) และ No.3(5) ระบุได้เป็น Aspergillus spp. การทดสอบประสิทธิภาพสารสกัดน้ำมันหอมระเหยจากกานพลู ข่า และกานพลู+ข่า ที่ความเข้มข้นร้อยละ 10, 50 และ 100 พบว่าสารสกัดจากกานพลูมีประสิทธิภาพดีที่สุดในการยับยั้งเชื้อรา โดยที่ความเข้มข้นร้อยละ 50 สามารถยับยั้งเชื้อรา No.1(1), No.3(2) และ No.3(5) ได้ร้อยละ 68.27±1.42, 71.79±1.81 และ 71.15±1.23 ตามลำดับ การทดสอบการฉีดพ่นน้ำมันกานพลูร้อยละ 50 (w/w) สามารถลดความรุนแรงของโรคได้ใกล้เคียงกับการฉีดพ่นสารคาร์เบนดาซิม ผลการประเมินการถ่ายทอดเทคโนโลยีสู่ชุมชนพบว่าผู้เข้าร่วมมีความรู้/ความเข้าใจ ความพึงพอใจ และการนำไปใช้ประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเท่ากับ 4.82±0.39, 4.78±0.46 และ 4.86±0.39 ตามลำดับ งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของสารสกัดพืชสมุนไพรในการควบคุมเชื้อราก่อโรคถั่วลิสงและเป็นทางเลือกในการลดการใช้สารเคมี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการเกษตร. 2545. การปลูกถั่วลิสง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การพิมพ์.
ประภาพร แพงดา, รัติยา พงศ์พิสุทธา และ ชัยณรงค์ รัตนกรีฑากุล. 2565. การจำแนกชนิดของเชื้อราสาเหตุโรค
เน่าดำของถั่วเขียวและการเข้าทำลายพืชเศรษฐกิจที่สำคัญบางชนิด. แก่นเกษตร, 50(4): 959-971.
วัชรี เสาร์เทพ, อรอุมา เพียงซ้าย และ พัชรวิภา ใจจักรคำ. 2559. การจำแนกชนิดของเชื้อรา Aspergillus spp.
และ Penicillium spp. ที่ปนเปื้อนในอาหารผลิตผลทางการเกษตรและดินเพาะปลูกและการสร้างสารพิษอะฟลาท็อกซิน บี1. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร, 47(3): 189-198.
สิริวัฒน์ บุญชัยศรี และ สนิษา บุญจันทร์. 2554. การใช้สารสกัดจากธรรมชาติเพื่อยับยั้งการเจริญของเชื้อจุลินทรีย์
จากถั่วลิสงฝักสดที่เกิดการเน่าเสีย. วิทยาศาสตร์เกษตร, 42(2): 67-74.
สุรีย์ นานาสมบัติ ธิดารัตน์ วัฒนสุข เมทนี แสงพิทักษ์ และ วราภรณ์ สิงห์คาบาล. 2560. ผลการต้านเชื้อราและการเสริมฤทธิ์กันของน้ามันหอมระเหยจากพืชบางชนิดต่อเชื้อราที่ทำให้ผลิตผลทางการเกษตรเน่าเสีย. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, ฉบับพิเศษ, 12-21.
Bainard, L. D., Isman, M. B., & Upadhyaya, M. K. 2006. Phytotoxicity of clove oil and its primary constituent eugenol and role of leaf epicuticular wax in the susceptibility to these essential oils. Weed Science, 54(5): 833-837.
Kishore, G. K., Pande, S., & Podile, A. R. 2007. Management of late leaf spot of groundnut (Arachis hypogaea) with chitosan and plant extracts. International Journal of Pest Management, 53(2): 83-91.
Nawrot-Chorabik, K. 2013. Antifungal activity of clove oil against Rhizoctonia solani. Phytopathologia, 68: 47-54.
Omidbeygi, M., Barzegar, M., Hamidi, Z., & Naghdibadi, H. 2007. Antifungal activity of thyme, summer savory and clove essential oils against Aspergillus flavus in liquid medium and tomato paste. Food Control, 18(12): 1518-1523.