บทวิเคราะห์บทเพลงกับการสื่อสารทางการเมืองในนโยบายสาธารณะ ประชานิยมรัฐบาล ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ถึงประชารัฐในรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
คำสำคัญ:
การสื่อสารทางการเมือง, นโยบายสาธารณะ, ประชานิยม, ประชารัฐบทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการนำเสนอในเชิงวิเคราะห์ โดยผู้เขียนมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาสาระสำคัญของบทเพลงที่มีอิทธิพลกับการสื่อสารทางการเมือง ความสำคัญของบทเพลงที่เป็นสื่อนำมาใช้เป็นเสมือนเครื่องมือในการสื่อสารกับประชาชน เป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดลักษณะ และอุดมการณ์ทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2516-2519 บริบททางการเมืองและสังคมที่โหยหาสิทธิ เสรีภาพ และประชาธิปไตย มีการเรียกร้องรัฐธรรมนูญโดยการใช้บทเพลงในการสื่อสารถึงอุดมการณ์ แนวความคิดทั้งสองฝ่ายของบรรดานักศึกษาและปัญญาชนผ่านบทเพลงเพื่อชีวิต ในทางตรงกันข้ามมีการโต้ตอบผ่านบทเพลงปลุกใจจากฝั่งรัฐบาลด้วย ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2535 มีศิลปินที่ใช้บทเพลงในการสร้างกระแสความรู้สึกร่วมในทางการเมืองและจิตสำนึกร่วมในการชุมนุมประท้วงรัฐบาล ภายหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2557 โดยการนำของพลเอกประยุทธ์ บทเพลงก็ยังเป็นเสมือนเครื่องมือหนึ่งของรัฐบาลที่จะปฏิบัติหรือสัญญาไว้กับประชาชนโดยผ่านการสื่อสารทางการเมืองด้วยบทเพลงนั่นเอง
การนำนโยบายสาธารณะที่รัฐบาลไทยยุคต่างๆ นำมาใช้เพื่อแก้ปัญหาเศรษฐกิจด้านความยากจน ผู้เขียนขอนำเสนอเพื่อให้เห็นในสองลักษณะ คือ “ประชานิยม” ในสมัยรัฐบาลของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช และ “ประชารัฐ” ในรัฐบาลของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นำความหมายในบทเพลงมาเป็นสื่อแสดงเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของประชาชนในช่วงเวลานั้น มองเห็นสภาพการเมือง เศรษฐกิจและสังคม การนำนโยบายสาธารณะของรัฐบาล ตลอดจนภาวะผู้นำทางการเมือง สามารถอธิบายพฤติกรรมของผู้นำในแต่ละยุคสมัย ประชาชนควรเรียนรู้และจดจำว่าผู้นำแบบไหนที่พึงปรารถนาของสังคมไทย
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2557). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐณิชา นันตา. (2553). วาทกรรมเพลงเพื่อชีวิตในบริบทการเมืองไทย (พ.ศ. 2525-2550). วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิวากร แก้วมณี, และวัชรพล แก้วรักษา. (2550). รายงานการวิจัยสถานะและความก้าวหน้าของวิชารัฐศาสตร์ สาขาวิชาการปกครองในประเทศไทย ระหว่างปี 1990-2007. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
นันทวุฒิ พิพัฒน์เสรีธรรม. (2551, มีนาคม-พฤษภาคม). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการเกิดขึ้นของประชานิยมในประเทศไทย. วารสารเศรษฐศาสตร์ธรรมศาสตร์, 26(3), 119-166.
ปราณี วงษ์เทศ. (2523). พื้นบ้านพื้นเมือง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.
พลเดช ปิ่นประทีป. (2558, ตุลาคม 8). วิเคราะห์ความต่าง “ประชารัฐ-ประชานิยม”. คมชัดลึก, 16(101), หน้า 5.
เพลิง ภูผา. (2553). ผู้ก่อการ...ประชาธิปไตย วีรบุรุษหรือกบฏ?. กรุงเทพฯ: บริษัท พิมพ์ดี จำกัด.
มนตรี ศรไพศาล. (2558, กันยายน 22). ประชารัฐ เพื่อราษฎร์และเพื่อรัฐ. ผู้จัดการ, 20(120), หน้า 6.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2558). ประสบการณ์วิชาชีพรัฐศาสตร์. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รัชนี อังตระกูล. (2534, กรกฎาคม-กันยายน). โครงการสร้างงานในชนบทกับการพัฒนาชนบทไทย. รัฐสภาสาร, 39(3), หน้า 108.
วาสนา นาน่วม. (2558). “บิ๊กตู่” นายกฯ โหด มัน ฮา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
วิเชียร วิทยอุดม. (2551). แนวคิดรัฐประศาสนศาสตร์และทฤษฏีระบบราชการ. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
สรวิศ ชุมศรี. (2548, สิงหาคม 8). ความทรงจำเมื่อวันวาน. มติชน, 28(10012), หน้า 11.
สุชาติ แสงทอง. (2549). คนกับการเมืองไทย พ.ศ. 2481-2516. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุภาภรณ์ ติ่งอินทร์. (2553). กลยุทธ์การสื่อสารของสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ที่เคยดำรงตำแหน่งกำนัน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อรพิน ผลสุวรรณ์. (2557). กฎหมายการคลัง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
อนุสรณ์ ธรรมใจ. (2558, ตุลาคม 9). ประชารัฐ ประชานิยมและรัฐสวัสดิการ (1). กรุงเทพธุรกิจ, 21(221), หน้า 6.
อาทร จันทวิมล. (2556). ประวัติของแผ่นดินไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรไทย.
อาภากร โรจนบุรานนท์. (2552). การสื่อสารทางการเมืองผ่านบทเพลงเพื่อชีวิต กรณีศึกษา: วงคาราวานและวงคาราบาว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2557). แปรถิ่นเปลี่ยนฐาน: สร้างการปกครองท้องถิ่นให้เป็นรากฐานของประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Anura, Goonasekara. (1997). Asia and the Information Revolution. Asian Journal of Communication, 7(2), 12-33.
Altheide, David L. (2008). “Medid Logic and Political C0mmunication” in Political communication. London: Sage Publication.
Berlo, David K. (1960). The Process of Communication. New York: Holt Rinehart and Winton.
Peters, Guy. (1996). The Future of Governing: Four Emerging Models. Kansas: Published by The University Press of Kansas.
Merriam, A. (1964). The Anthropology of Music. Illinois: Northwestern University Press.
Sandel, Michael J. (2009). Justice What’s the right thing to do?. New York: Farrar, Straus and Giroux.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.