การเพิ่มศักยภาพวิศวกรสังคมสู่การพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน

บทคัดย่อ

   การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้นักศึกษามีทักษะทางวิศวกรสังคมในการคิด วิเคราะห์ สามารถต่อยอดและสร้างนวัตกรรมเพื่อพัฒนาชุมชนและท้องถิ่นด้วยกระบวนการวิจัยอย่างมีส่วนร่วม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัยเชิงปริมาณคือ นักศึกษา 130 คน กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในงานวิจัยเชิงคุณภาพ คือ ผู้เชี่ยวชาญทางการศึกษาและอาจารย์ 35 คน ผู้นำชุมชนและประชาชน 50 คน เครื่องมือการวิจัย คือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยเนื้อหาและแก่นสาระ

   ผลการศึกษา พบว่า 1. ผลการพัฒนานักศึกษาให้มีทักษะทางวิศวกรสังคมในการคิดวิเคราะห์เชื่อมโยงระหว่างเหตุและผล พบว่า มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องมือวิศวกรสังคมอยู่ในระดับมาก ความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด 2. ผลการนำทักษะความรู้ทางวิศวกรสังคมไปใช้ประโยชน์หรือสร้างนวัตกรรม พบว่า ได้ฝึกทักษะการใช้เครื่องมือทางวิศวกรสังคมและเทคนิคการรวบรวมข้อมูลเชิงลึก การสร้างสรรค์งานด้วยกระบวนการคิดอย่างเป็นระบบ 10 นวัตกรรม คือ 1. ทองม้วนบ้านสามเกลียว 2.สนามเด็กเล่นพัฒนาการเด็กพิเศษ 3. ทางเดินนวดเท้าผู้สูงอายุ 4. ปุ๋ยหมักมูลแพะ 5. ข้าวเม่าทิพย์ 6. ปลาร้าสับ 7. ลูกประคบน้อย 8. ผ้าปักลายโบราณบ้านป่าตาล 9. ผ้าย้อมแปรง DIY 10. องค์ความรู้การอยู่ไฟลาวเวียงบ้านป่าตาล และ 3. ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการพัฒนาวิศวกรสังคม คือ การสร้างกระบวนการเรียนรู้จากการลงมือทำจริง ทำให้เกิดองค์ความรู้ในการลงพื้นที่ต่อยอดนวัตกรรม ด้านปัจจัยแห่งความสำเร็จการสร้างนวัตกรรมเพื่อพัฒนาชุมชนและท้องถิ่น คือการร่วมมือ การมีส่วนร่วมทุกภาคส่วนในชุมชนและท้องถิ่น