โมเดลการจัดการองค์การยุคใหม่สำหรับภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่จังหวัดภาคตะวันออก
คำสำคัญ:
การจัดการองค์การยุคใหม่, ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์, วัฒนธรรมดิจิทัล, วัฒนธรรมนวัตกรรม, ทุนมนุษย์และทักษะบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาการจัดการองค์การยุคใหม่ขององค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่จังหวัดภาคตะวันออก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ: (1) ศึกษาคุณลักษณะทั่วไปขององค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตและระดับความสำคัญของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการจัดการองค์การยุคใหม่, (2) พัฒนาโมเดลการจัดการองค์การยุคใหม่สำหรับภาคอุตสาหกรรมการผลิต, และ (3) ตรวจสอบความเหมาะสมในทางปฏิบัติของโมเดลดังกล่าว การวิจัยใช้รูปแบบ วิจัยแบบผสม (Mixed Methods Research) โดยเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 500 โรงงาน และข้อมูลเชิงคุณภาพจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน ผลการวิจัยพบว่า องค์การส่วนใหญ่เป็นธุรกิจขนาดกลาง ดำเนินกิจการระหว่าง 5–10 ปี มีรายได้ต่อปีต่ำกว่า 100 ล้านบาท และตั้งอยู่ในจังหวัดชลบุรี ในส่วนของระดับความสำคัญของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จ ในการจัดการองค์การยุคใหม่อยู่ใน ระดับมาก โดยปัจจัยที่สำคัญที่สุด ได้แก่ วัฒนธรรมนวัตกรรม รองลงมาคือ ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ วัฒนธรรมดิจิทัล ความยั่งยืนและธรรมาภิบาล และทุนมนุษย์และทักษะ สำหรับโมเดลการจัดการองค์การยุคใหม่ พบว่าความสำเร็จในการจัดการองค์การขึ้นอยู่กับภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ วัฒนธรรมดิจิทัล วัฒนธรรมนวัตกรรม ทุนมนุษย์และทักษะ และความยั่งยืนและธรรมาภิบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (p < .01) โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์และเป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐานทางสถิติ (χ²/df, CFI, TLI, RMSEA) สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนากระบวนการจัดการที่มุ่งเน้นประสิทธิภาพและความยั่งยืนได้จริง
เอกสารอ้างอิง
กรมโรงงานอุตสาหกรรม. (2568). สถิติสะสมจำนวนโรงงานที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการ ตาม พ.ร.บ.โรงงาน พ.ศ. 2535 และ พ.ร.บ.โรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562 จำแนกตามจังหวัด รายประเภท ณ สิ้นปี 2567. สืบค้นจา https://www.diw.go.th/webdiw/static-fac/
ธิติวุฒิ หมั่นมี. (2565). การจัดการองค์การยุคใหม่ในภาคอุตสาหกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พีวัฒน์, น. (2021). บทบาทของภาคอุตสาหกรรมในการพัฒนาเศรษฐกิจประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ABC.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2544). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. เฟื่องฟ้าพริ้นติ้ง.
Almeida, F., & Santos, M. (2023). Digital culture in contemporary organizations: Practices and challenges. London, UK: Palgrave Macmillan.
Aman-Ullah, A., Mehmood, W., Amin, S., & Abbas, Y. A. (2022). Human capital and organizational performance: A moderation study through innovative leadership. Journal of Innovation & Knowledge, 7(4), 100261.
Best, J. W. (1977). Research in education (3rd ed.). Prentice-Hall.
Boal, K. B., & Hooijberg, R. (2023). Strategic leadership: Concepts and practice. New York, NY: Routledge.
Boston Consulting Group. (2021). Thailand’s new economy: Driving sustainable growth through innovation. Boston Consulting Group.
Byrne, B. M. (2016). Structural equation modeling with AMOS: Basic concepts, applications, and programming (3rd ed.). Routledge.
Certo, S. C. (2000). Modern management practices in manufacturing organizations. Boston, MA: McGraw-Hill.
Chao, Y. (2025). Human capital development strategies in the 21st century. Retrieved September 16, 2025, from https://www.examplechao.com
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.
Deloitte. (2021). 2021 global human capital trends: The social enterprise in a world disrupted. Deloitte Insights. From https://www2.deloitte.com/
Daft, R. L. (2021). Organization theory and design (13th ed.). Cengage Learning.
Distanont, A., & Khongmalai, O. (2023). Fostering innovation culture in contemporary organizations. Bangkok, Thailand: Chulalongkorn University Press.
Ekvall, G. (2002). The climate for creativity and innovation in organizations. European Journal of Work and Organizational Psychology, 11(1), 105–123.
Ferraro, F. (2023). Responsible investment and sustainable corporate governance in manufacturing. IESE Business School. From https://www.iese.edu/faculty-research
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Hair, J. F., Hult, G. T. M., Ringle, C. M., & Sarstedt, M. (2021). PLS-SEM: An illustrated guide to using SmartPLS. Sage.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2022). Multivariate data analysis (9th ed.). Cengage Learning.
Hammer, M., & Champy, J. (2009). Reengineering the corporation: A manifesto for business revolution. HarperBusiness.
International Monetary Fund. (2023). World economic outlook: Navigating global divergences. IMF. From https://www.imf.org/
Investopedia. (2025). Human capital definition. Retrieved September 16, 2025, from https://www.investopedia.com
Ireland, R. D., & Hitt, M. A. (2022). Strategic leadership in dynamic environments. Oxford, UK: Oxford University Press.
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling (4th ed.). Guilford Press.
Kotter, J. P. (2012). Leading change. Harvard Business School Press.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–55.
Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and practice (9th ed.). Sage Publications.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
OECD. (2020). OECD skills outlook 2020: Thriving in a digital world. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/20743194
OECD. (n.d.). Human capital and skills. Retrieved September 16, 2025, from https://www.oecd.org
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49–60.
Seega, N. (2024). Sustainable finance leadership and corporate governance practices. Cambridge Institute for Sustainability Leadership. From https://www.cisl.cam.ac.uk
Teece, D. J., Peteraf, M. A., & Leih, S. (2016). Dynamic capabilities and organizational agility: Risk, uncertainty, and strategy in the innovation economy. California Management Review, 58(4), 13–35.
Tidd, J., Bessant, J., & Pavitt, K. (2001). Managing innovation: Integrating technological, market and organizational change (2nd ed.). Chichester, UK: John Wiley & Sons.
Tran, A. V. (2025). Integrating leadership, identity, and knowledge systems for sustainable performance in the era of digital transformation. Discover Sustainability. From https://doi.org/10.1007/s43621-025-01842-1
Wackernagel, M. (2025). Global footprint and sustainability management for industry. Global Footprint Network. From https://www.footprintnetwork.org
Wang, L., Li, H., & Chen, J. (2024). Developing workforce skills for the digital economy. Singapore: Springer.
Wikipedia. (2025). Human capital. Retrieved September 16, 2025, from https://en.wikipedia.org/wiki/Human_capital
World Economic Forum. (2022). Global risks report 2022. WEF. From https://www.weforum.org
Zhang, Y., & Li, X. (2024). Digital transformation and strategic leadership: Adapting to uncertainty. Singapore: Spring.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารลวะศรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารลวะศรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
