การพัฒนาการตลาดออนไลน์ของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานทรัพยากรกล้วยไข่ จังหวัดกำแพงเพชร
คำสำคัญ:
การตลาดออนไลน์, สื่อการตลาดออนไลน์, การท่องเที่ยวเชิงเกษตร, กล้วยไข่, กำแพงเพชรบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อพัฒนาการตลาดออนไลน์ของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานทรัพยากรกล้วยไข่ จังหวัดกำแพงเพชร และ 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวต่อการตลาดออนไลน์ของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานทรัพยากรกล้วยไข่ จังหวัดกำแพงเพชร ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสนทนากลุ่มกับผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาดออนไลน์ จำนวน 9 คน คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง และนักท่องเที่ยว จำนวน 222 คน สุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนาในรูปค่าความถี่ และค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนาการตลาดออนไลน์ของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานกล้วยไข่มี 8 ขั้นตอน ได้แก่ (1) กำหนดกลุ่มเป้าหมายอย่างชัดเจน (2) กำหนดจุดขายและสร้างเอกลักษณ์ (3) การทำคอนเทนต์การตลาดที่หลากหลาย เช่น คลิปวิดิโอสั้น การเล่าเรื่อง บทความ อินโฟกราฟิก และการรีวิว (4) ใช้สื่อออนไลน์หลากหลายช่องทาง ได้แก่ Facebook, Instagram, TikTok, YouTube และ Google My Business (5) สร้าง Community online (6) จัดกิจกรรมเปิดตัว (7) บูรณาการการตลาดออนไลน์กับออฟไลน์ และ (8) การวัดผลและปรับปรุงกลยุทธ์อย่างสม่ำเสมอ 2) การศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวต่อการตลาดออนไลน์ของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานทรัพยากรกล้วยไข่ พบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ประทับใจต่อสื่อการตลาดออนไลน์ฯ (49.50%) เนื้อหาในคลิปชัดเจน (47.70%) เนื้อหาในคลิปน่าสนใจมาก (55.40%) คุณภาพของภาพและเสียงของคลิปอยู่ในระดับดีมาก (50.90%) ความยาวของคลิปเหมาะสม (55.40%) เนื้อหาที่นักท่องเที่ยวประทับใจมากที่สุดในคลิปวิดิโอ 3 อันดับแรก มีดังนี้ (1) วิถีชีวิตของเกษตรกร (2) การทำอาหารคาวจากกล้วยไข่ และ (3) กระบวนการปลูกกล้วยไข่
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวไทย ปี 2565. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กิตติทัช เขียวฉออน, กัลยา ยิ้มศรีแพร, ฑัญพร มาศนาเรียง และ บังอร สดชื่น. (2566). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวที่สนใจในกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อส่งเสริมความยั่งยืน. วารสารการท่องเที่ยวเชิงเกษตร, 15(2), 45-62.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2565). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตร พ.ศ. 2565-2569. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
ครรชิต มาระโภชน์ และ ทักษิณาฏ สมบูรณ์. (2566). เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิจัยการพัฒนาท้องถิ่น, 8(3), 78-95.
จารุพร มีทรัพย์ทองและคณะ. (2568).การพัฒนาสื่อดิจิทัลบนเครือข่ายสื่อสังคมออนไลน์ในการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์กรณีศึกษา กลุ่มวิสาหกิจชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวบ้านนาเวียงใหญ่ ตําบลศรีสองรัก อําเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 27(2), 214-225.
จิรวุฒิ หลอมประโคน, และรุ่งรวี จิตภักดี. (2563). แนวทางการพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในจังหวัดจันทบุรี. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(2), 127-146.
ชุติมา จันทรมณี. (2564). การเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักและวิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ. ศูนย์ประสานงานชุดนักวิชาการจังหวัดอุบลราชธานี.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2564). รายงานพฤติกรรมผู้บริโภคในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ธนาคารแห่งประเทศไทย.
ธนกฤต สังข์เฉย, และวรรณา ศิลปอาชา. (2564). ปัจจัยความสำเร็จของการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในภาคกลางของประเทศไทย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), 300-316.
ปรีดา สามงามยา, สุพัตรา ศรีสุวรรณ และสุภาภรณ เลิศศิริ. (2565). การสงเสริมการทองเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรมดวยสื่อเทคโนโลยีอัจฉริยะของตลาดน้ําบางขามอําเภอบานหมี่ จังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 19(2), 20-34.
พรรณวดี กิตติอุดมรัตน์. (2566) การพัฒนาการสื่อสารทางการตลาดในการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบางเทา. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 43(2), 14-27.
พิชามญชุ์ เลิศวัฒนพรชัย, และสมหมาย เสถียรธรรมวิทย์. (2566). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีความเป็นจริงเสมือนในการตลาดออนไลน์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 10(2), 175-191.
วรัญญา ติโลกะวิชัย, และพัชนี เชยจรรยา. (2565). การสื่อสารการตลาดดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในยุควิถีชีวิตใหม่: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม, 9(1), 119-140.
วิภาดา เถาธรรมพิทักษ์, สิปปวิชญ์ วงศ์สุวัฒน์ และ ทิพวรรณ จันทมณีโชติ. (2566). การออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงเกษตรเชื่อมโยงอย่างสร้างสรรค์โดยฐานทรัพยากรท้องถิ่นของชุมชนท่าสะบ้า อำเภอวังวิเศษ จังหวัดตรัง. วารสารการจัดการท่องเที่ยวยั่งยืน, 12(1), 23-40.
วีระนันท์ คำนึงวุฒิและอัญชนา กลิ่นเทียน. (2562). การพัฒนารูปแบบสื่อประชาสัมพันธ์และการตลาดออนไลน์สำหรับสินค้า OTOP ในประเทศไทย กรณีศึกษาสินค้า OTOP จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(2), 32-45.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2564). ผลกระทบของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อการท่องเที่ยวไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สิทธิคุณ สิหาพันธ์, วิสาลี ลีลาพัฒนา, วิจิตร ธงมา & วิจิตร ธงมา (2567). การยกระดับการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในประเทศไทยผ่านกลยุทธ์การตลาดดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาสในยุคปกติใหม่. วารสารการจัดการธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลลพบุรี, 12(2), 239–256.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2565). รายงานสถานการณ์เศรษฐกิจการเกษตรไทย ปี 2565. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว. (2565). แนวโน้มการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
อัศวิน แสงพิกุล. (2556). ระเบียบวิธีวิจัยด้านการท่องเที่ยวและการโรงแรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
Liu, J., & Wang, H. (2022). Mobile social media adoption in China's agritourism: Effects on farm performance and rural development. Journal of Sustainable Tourism, 30(4), 789-812.
Rodriguez-Alcalá, M. (2021). Digital platforms and consumer engagement in Latin American agritourism: Evidence from sustainable coffee farms. Tourism Management Perspectives, 38, 100812.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารลวะศรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารลวะศรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
