Management of Elderly Allowance of Tharangok Subdistrict Administration Organization, Ban Laem District, Phetchaburi Province, Under Thailand 4.0 Policy
การบริหารจัดการโครงการเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าแร้งออก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ตามนโยบายไทยแลนด์ 4.0
Keywords:
Management, living allowances for the elderly, Thailand 4.0 policyAbstract
This research aimed to study: 1) management level of elderly allowance project of Tharangok Subdistrict Administrative Organization, Ban Laem District, Phetchaburi Province, 2) leadership and Thailand 4.0 policy in the management of elderly allowance project of Tharangok Subdistrict Administrative Organization, Ban Laem District, and 3) causal relationships between leadership and Thailand 4.0 policy and the management of elderly allowance project of Tharangok Subdistrict Administrative Organization, Ban Laem District. Samples of this study were 122 elderly persons living in Tharangok Subdistrict Administrative Organization area. Data were treated and analyzed by using descriptive and Inferential Statistics methods, which were percentage, mean, standard deviation, Chi-square test and Multiple Regression Analysis. Findings: 1) The management of the allowance for the elderly of Tharangok Subdistrict Administrative Organization Ban Laem District Phetchaburi province, in overall, has a medium level of management. 2) Leadership and Thailand 4.0 policy in managing the elderly living allowance project of Tharangok Subdistrict Administration Organization. Ban Laem District Phetchaburi province, found that in general, the practice is in a high level. 3) Leadership and Thailand 4.0 policy for creativity Have a causal relationship with the management of the elderly living allowance project of Tharangok Subdistrict Administrative Organization Ban Laem District Phetchaburi Province With a statistic significance of .001. Thailand 4.0 Policy on Innovation and Technology Have a causal relationship with the management of the elderly living allowance project of Tharangok Subdistrict Administrative Organization Ban Laem District Phetchaburi Province With statistical significance of .05 and 4) Personal characteristics, such as age, are related to the management of the elderly living allowance project of Tha Raeng Subdistrict Administration Organization Ban Laem District Phetchaburi Province with statistical significance of .05.
References
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2552). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2554-2564) ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1. กรมกิจการผู้สูงอายุ.
ชนัญญา ปัญจพล (2558) การเตรียมความพร้อมเข้าสู่วัยผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาสำนักงานปลัด กระทรวงสาธารณสุข (ส่วนกลาง). วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชลิดา ศรมณี. (2555). การสร้างสรรค์นวัตกรรมบริการสาธารณะโดยองค์การบริหารส่วนตำบล. รายงานการวิจัยได้รับเงินอุดหนุนการวิจัยจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ประเภทการวิจัยมหาวิทยาลัย ประจำปี พ.ศ. 2555.
ณัฐกฤตา ศิริโสภณ. (2561). ประสิทธิผลของนวัตกรรมที่ส่งเสริมพฤติกรรมการป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลทหารบก 19(ฉบับพิเศษ), 495-504.
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2553). Modern Management การจัดการสมัยใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
พีระศักดิ์ วรฉัตร. (2556). ปัจจัยเชิงโครงสร้างที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นบริเวณพื้นที่ชายแดนไทย-กัมพูชา. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย 8(1), 261-290.
เมธี ถูกแบบ สุชาติ ผิวงาม และ ประพีร์ อภิชาตสกล. (2555). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติ: ศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารศรีนครินทรวิโรฒและพัฒนา (สาขามนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์) 4(7), 89-102.
ราชกิจจานุเบกษา. (2552). ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยหลักเกณฑ์การจ่ายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2552. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเษกษา.
ราเชนทร์ นพณัฐวงศกร, รวิวงศ์ศรีทองรุ่ง และวิเชียร วิทยอุดม. (2560). ความพึงพอใจของผู้สูงอายุต่อการให้บริการจ่ายเบี้ยยังชีพขององค์การบริหารส่วนตำบลบางพูด อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 9, 194-204.
วิโรจน์ ก่อสกุล และคณะ. (2557). เอกสารประกอบการบรรยายกระบวนการวิชาองค์การและนวัตกรรมในองค์การ. กรุงเทพฯ: โครงการรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วีระพงษ์ บางเดี่ยว. (2554). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตชนบท จังหวัดยโสธร. การศึกษาอิสระปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เศรษฐวัฒน์ โชควรกุล. (2555). นโยบายการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดภาคตะวันตกเฉียงเหนือ. วารสารรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ 1(1), 146-165.
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าแร้งออก. (2561). เอกสารประวัติความเป็นมาขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าแร้งออก. เพชรบุรี: ผู้แต่ง.
อารีย์ มยังพงษ์ และ เกื้อกูล ตาเย็น (2559) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความต้องการเรียนรู้สื่อเทคโนโลยีของผู้สูงอายุในยุคหลอมรวมเทคโนโลยี. งานวิจัยนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากเงินรายได้ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2559 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
อิงทิติยา วงศ์จินดา และ จิตพนธ์ ชุมเกตุ. (2560). การศึกษาความต้องการสวัสดิการของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่ ตำบลสระพลี อำเภอประทิว จังหวัดชุมพร. RMTUCON การประชุมวิชาการระดับชาติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลครั้งที่ 11 และการประชุมวิชาการระดับนานาชาติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลครั้งที่ 10, 1489-1501.
Davis, G. A. (1973). The school wide enrichment model: Developing creative and productive giftedness. In Canlangelo, N., and Davis, G. A. Handbook of GiftedEducation 184-203. United State of American: Pearson Education.
Layton. R. (editor). (1994). Who Need the Past? Indigenous Values and Archaeology. London: Routledge.
Samuel B Green. (1991). How Many Subjects Dose It Take to Do a Regression Analysis? Multivariate Behavioral Research 26(3), 499-510.
Schumpeter, J. (1934). The Theory of Economic Development. (reproduced, New York: 1961). Cambridge: Harvard University Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารลวะศรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
