The Professional Learning Community in Educational Institutions Perceived by Teachers Opinions Under Kanchanaburi Primary Educational Service Area 3
สภาพชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 3
Keywords:
Professional Learning Community, Teachers’ OpinionsAbstract
The purposes of this research were 1) to study professional learning community in educational institutions and 2) to compare professional learning community in educational institutions perceived by teachers' opinions under Primary Educational Service Area Office of Kanchanaburi Area 3 classified by sizes of educational institutions. The examples used for this research were 277 teachers under Primary Educational Service Area Office of Kanchanaburi Area 3 by the method of stratified sampling. The tool used for the research was 5-level rating scale questionnaire with content validity between 0.67 – 1.00 and reliability at 0.95. The data was collected by statistics which were percentage, mean, standard deviation, One-Way ANOVA analysis and test of difference of pairwise average based on Scheffe’s method with statistical significance at .05. The results showed that: 1) the professional learning community in educational institutions perceived by teachers’ opinions under Primary Educational Service Area Office of Kanchanaburi Area 3 was overall at a high level in operation and respectively found a high level considering from each aspect as follows: collaborative teamwork, learning and professional development caring community, supportive structure for community, shared vision, andshared leadership, 2) the comparison of professional learning community in educational institutions perceived by teachers’ opinions under Primary Educational Service Area Office of Kanchanaburi Area 3 classified by sizes of educational institutions, in overall, was statistically significant difference as the administrators of large-sized educational institutions were more operative than the medium-sized educational institutions.
References
กรุงเทพฯ: การศาสนา.
. (2551). แนวทางการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน
พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ชุนมุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จุลลี่ ศรีษะโคตร. (2557). บรรยากาศองค์การที่ส่งผลต่อชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครู
ในสังกัดเทศบาลนครขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชุลีพร เกลี้ยงสง. (2556). กลยุทธ์การพัฒนาวัฒนธรรมองค์การเพื่อส่งเสริมการเป็นชุมชนแห่ง
การเรียนรู้ ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาและผู้นำการเปลี่ยนแปลงมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย.
ชูกำเนิด และคณะ. (2557). ภาวะผู้นำร่วมสมัย = Contemporary leadership. กรุงเทพฯ:
ปัญญาชน.
ณรงค์ฤทธิ์ อินทนาม. (2553). การพัฒนาหลักเทียบสำหรับการสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในโรงเรียน.
วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นาวารี เจาะอุมา. (2558). วิสัยทัศน์มีความสำคัญต่อการบริการอย่างไร. ค้นเมื่อพฤษภาคม 9, 2561 จาก http://www.guru.google.co.th/guru/thread?tid=7a86f7cdef05e116
ปภาวี พิพัฒนลักษณ์. (2557). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนร่วมตามแนวคิดภาวะผู้นำที่
ยั่งยืนเพื่อเสริมสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาบริหารการศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประเวศ วะสี. (2547). หลักและระบบบริหาร. ขอนแก่น: ภาควิชาบริหารการศึกษา
คณะศึกษาศาสตร มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประวิต เอราวรรณ์. (2558). การวิเคราะห์รูปแบบความสัมพันธ์โครงสร้างเชิงสาเหตุของปัจจัยที่
ส่งผล ต่อภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนที่ประสบความสำเร็จ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2553. (2553). ราชกิจจานุเบกษา (เล่มที่ 127). ตอนที่ 45 ก (14
สิงหาคม)
วรลักษณ์ ชูกำเนิด. (2557). รูปแบบชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพครูสู่การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 บริบท
โรงเรียนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วิจารณ์ พาณิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ตถาตาพับลิเคชั่น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). คู่มือประกอบการอบรมการขับเคลื่อนกระบวนการ PLC
(Professional Learning Community) หรือ “ชุมชนการเรียนรู้ ทางวิชาชีพ” สู่สถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาครูและบุคลากรการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
หนูฤทธิ์ ไกรพล. (2558). การเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่น จังหวัดข่อนแกน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
อุทิศ บารุงชีพ. (2558). การพัฒนาสมรรถนะด้านไอซีทีของครูยุคศตวรรษที่ 21 เพื่อก้าวสู่ชุมชน
แห่งการเรียนรู้. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 11 (2), 189-200.
Forde, E. A. (1967). A theory of leadership effectiveness. York: McGraw-Hill.
Hord, S. M. (1997). Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and
improvement. Austin, TX: Southwest Educational Development Laboratory.
Kanold, K. B. (2011). Dynamic manufacturing: Creating the Learning organization. New York:
Free Press.
Kochenour, M. J. (2010). Building the learning organization:A systems approach
to quantum improvement and global success. U.S.A.: McGraw-Hill.
Kiefer, C. D. (2009). The relationship between high-achieving schools and professional learning
community characteristics and the role of the educational leader. Doetoral dissertation. Retrieved from ProQuest Dissertations and Theses database. UMI No. 3297664.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample sizc for research activities.
Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
Sergiovanni, T. (1994). Building community in schools. San Francisco, CA: Jossey Bass.
Thompson, S. C., Gregg, L., & Niska, J. M. (2004). Professional learning communities,
leadership, and student learning. Research in Middle Level Education
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารลวะศรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ