การเมืองท้องถิ่นกับการกำหนดนโยบายด้านสุขภาวะองค์กร กรณีศึกษา องค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
คำสำคัญ:
แนวทางการพัฒนา, องค์กรสุขภาวะ, องค์การบริหารส่วนตำบล, บทบาทการเมืองท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา (1) ระดับสุขภาวะองค์กรขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี (2) วิเคราะห์ปัจจัยทางการเมืองและองค์ประกอบสุขภาวะองค์กรขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี และ (3) เสนอแนวทางในการพัฒนาองค์กรสุขภาวะในบริบทการเมืองท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นงานวิจัยแบบผสมผสาน
ผลการวิจัยพบว่า (1) บุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ มีค่าระดับสุขภาวะองค์กรอยู่ในระดับมีความสุข (66.12) (2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางการเมืองและองค์ประกอบสุขภาวะองค์กรขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันในระดับต่ำและปานกลาง โดยด้านการงานดี มีความสัมพันธ์โดดเด่นที่สุดกับองค์ประกอบสุขภาวะ (3) แนวทางในการพัฒนาองค์กรสุขภาวะในบริบททางการเมืองขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ ประกอบด้วย 4 ประการ ได้แก่ การวางแผนที่ดี การสร้างบรรยากาศที่ดีในการทำงาน การเพิ่มขวัญกำลังใจ และความภาคภูมิใจในการทำงาน ทั้งนี้ การเมืองท้องถิ่นมีผลโดยตรงต่อสุขภาวะองค์กร ผ่านนโยบายผู้บริหาร ความโปร่งใส ความมั่นคง และ การจัดการทรัพยากร หากการเมืองมีเสถียรภาพ โปร่งใส และสนับสนุนการพัฒนา บุคลากรจะมีแรงจูงใจ แต่หากมีความขัดแย้ง แทรกแซง หรือใช้นโยบายเพื่อประโยชน์ส่วนตน จะทำให้บุคลากรขาดความเชื่อมั่นและลดความสุขในการทำงาน
ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะ ดังนี้ (1) ควรส่งเสริมความโปร่งใสและเสถียรภาพทาง การเมืองท้องถิ่น (2) ควรปรับปรุงสภาพแวดล้อมในที่ทำงานให้สะอาด เป็นระเบียบ ปลอดภัย และส่งเสริมสุขภาพจิตใจ เพื่อให้บุคลากรรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย
เอกสารอ้างอิง
ขวัญเมือง แก้วดำเกิง. (2557). ก้าวไปสู่องค์กรสุขภาวะ ก้าวไปเป็น Happy Workplace ความรู้สำหรับนักสร้างสุของค์กร (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยมหิดล, คณะสาธารณสุขศาสตร์.
ฐาปนี วังกานนท์. (2556). ปัจจัยด้านการทำงานที่มีอิทธิพลต่อความเครียดของพนักงาน : กรณีศึกษา บริษัท แอมพาส อินดัสตรี จำกัด (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
นฤมล ไทรตระกูล. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอนิคมพัฒนาจังหวัดระยอง (งานนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปัญญวัฒน์ จุฑามาศ. (2565, มกราคม - มิถุนายน). การจัดการองค์กรสู่องค์กรแห่งความสุขเพื่อประสิทธิภาพในการทำงานของพนักงานองค์กรเอกชน. วารสาร วิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 11(1), 99-111.
ปัทมาวรรณ จินดารักษ์ และสายสุนีย์ เกษม. (2562). สมดุลระหว่างชีวิตและการทำงานกับความหลากหลายของกลุ่มวัย. วารสารนักบริหาร, 39(1), 3-11.
รุจิราพร แตงผึ้ง, ชัยมงคล สุพรมอินทร์ และปรรฐมาศ พสิษฐภคกุล. (2568). การวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งความสุขของบุคลากรส่วนกลางกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 3(1), 108-119.
วรัญญา ดุษดี. (2560). ผลกระทบของความผาสุกของพนกังาน ความสมดุลระหว่างชีวิตกับการทำงาน และวัฒนธรรมองค์การ ที่มีต่อความผูกพันของพนักงานต่อองค์การของธุรกิจตัวแทนจำหน่ายรถยนต์. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 14(1), 178-197.
วิภาดา แก้วนิยมชัยศรี. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการเป็นองค์การแห่งความสุขของเทศบาลใน จังหวัดบึงกาฬ (วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วุฒิเดช ซึ้งจิตสิริโรจน์ และพรรัตน์ แสดงหาญ. (2562, มกราคม). รูปแบบการดำเนินงานขององค์กรสุขภาวะต้นแบบในเขตภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจและการบัญชีมหาวิทยาลัยขอนแก่น, 3(1), 99-102.
ศิรินันท์ กิตติสุขสถิต, กาญจนา ตั้งชลทิพย์, สุภรติ์ จรัสสิทธิ์, เฉลิมพล สายประเสริฐ, พอตา บุญยตีรณะ, และวรรณภา อารีย์. (2555). คู่มือการวัดความสุขด้วยตนเอง Happinometer. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2567, เมษายน 2). องค์กรแห่งความสุข. http://www.roy in.go.th
สุรเกียรติ อาชานุภาพ. (2551). การสร้างเสริมสุขภาพ : แนวคิด หลักการ และบทเรียนของไทย. หมอชาวบ้าน.
โสรธัส ปุ่นสุวรรณ. (2566). การพัฒนาองค์กรแห่งความสุขและความผูกพันต่อองค์กรที่มีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของข้าราชการครู โรงเรียนเครือข่ายขุนทะเล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1 [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎ์ธานี].
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร ทั้งนี้ ข้อมูล เนื้อหา และข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว กองบรรณาธิการไม่มีความจำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
เนื้อหา ข้อมูล รูปภาพ และองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฯ อยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ของวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น การนำไปเผยแพร่ ดัดแปลง หรือใช้ประโยชน์ในลักษณะใด ๆ ไม่ว่าเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด ต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารก่อน
