ตัวแบบการพัฒนาความคิดสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพฯและปริมณฑล

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพฯและปริมณฑล รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพฯและปริมณฑล ประกอบด้วย กรุงเทพมหานคร นนทบุรี นครปฐม ปทุมธานี สมุทรปราการ สมุทรสาคร จำนวน 490 คน โดยใช้แบบสอบถามในการรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ตัวแบบสมการโครงสร้างแบบ Composite-based SEM  ผลการวิจัยพบว่า 1. การรับรู้ความสามารถของตนเอง (β=.51) การจัดการเรียนรู้ (β=.24) และสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ (β=.15) มีอิทธิพลต่อความคิดสร้างสรรค์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (R²=.69)  2. การรับรู้ความสามารถของตนเอง (β=.31) และสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ (β=.15) มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนการจัดการเรียนรู้ (β=.11) มีอิทธิพลต่อความความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ความคิดสร้างสรรค์ มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (R²=.71) งานวิจัยนี้มีข้อเสนอว่า ความคิดสร้างสรรค์เป็นปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนมัธยมปลาย ผลการวิจัยนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับ         ผู้กำหนดนโยบายการศึกษาและผู้สอนในการออกแบบหลักสูตรและกิจกรรมที่เน้นการพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการให้กับนักเรียน