การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อมเพื่อเข้าสู่องค์การสมรรถนะสูง

ไขแข สุวรรณ และ  ตรีเนตร  ตันตระกูล

ผู้แต่ง

ไขแข สุวรรณ และ ตรีเนตร ตันตระกูล

คำสำคัญ:

องค์การสมรรถนะสูง, สมรรถนะ, ธุรกิจโรงแรม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาปัจจัยสมรรถนะ และกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม เพื่อเข้าสู่องค์การสมรรถนะสูง 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยสมรรถนะบุคลากรระดับบริหาร กับกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรม และองค์การสมรรถนะสูง
3. เพื่อศึกษาปัจจัยสมรรถนะและกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม ที่มีผลต่อการเข้าสู่องค์การสมรรถนะสูง 4. เพื่อกำหนดแนวทางการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม เพื่อเข้าสู่องค์การสมรรถนะสูง ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรระดับบริหาร ของโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม ในกรุงเทพมหานคร บุคลากรระดับบริหาร ของโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม ในกรุงเทพมหานคร เนื่องจากประชากรมีขนาดใหญ่และไม่ทราบจำนวนประชากรที่แน่นอนดังนั้นขนาดตัวอย่างสามารถคำนวณได้จากสูตรไม่ทราบขนาดตัวอย่างของ W.G. Cochran จำนวนทั้งสิ้น 420 ตัวอย่าง ผู้ให้ข้อมูลหลักเพื่อการสัมภาษณ์ ได้แก่กลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจโรงเรียนกวดวิชา จำนวน 10คน โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 ผู้ที่ได้รับมอบหมายในการบริหารธุรกิจโรงแรม ผู้บริหาร/ผู้จัดการ/รองผู้จัดการ/ผู้ช่วยผู้จัดการ และหัวหน้างาน/หัวหน้าฝ่าย จำนวน 5 คน กลุ่มที่ 2 กลุ่มนักวิชาการ นายกสมาคมโรงแรมไทยและคณะกรรมการบริหารสมาคมโรงแรมไทย คณะกรรมการพิจารณามาตรฐานที่พักเพื่อการท่องเที่ยวโรงแรม/รีสอร์ท จำนวน 5 คน โดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบตรวจสอบรายการ และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ การหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณ และวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
1. ปัจจัยสมรรถนะ ประกอบด้วย 1.สมรรถนะหลัก 2.สมรรถนะในงาน กระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อมประกอบด้วย 1. การระบุความต้องการในการฝึกอบรมและพัฒนา 2. การออกแบบการฝึกอบรมและพัฒนา 3. การดำเนินการฝึกอบรมและพัฒนา 4. การประเมินผลการฝึกอบรมและพัฒนา
2. ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยสมรรถนะหลักบุคลากรระดับบริหาร สมรรถนะในงาน บุคลากรระดับบริหารมีความสัมพันธ์กับกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรม และ

กระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมมีความสัมพันธ์กับองค์การสมรรถนะสูง
3. อิทธิพลปัจจัยสมรรถนะหลักบุคลากรระดับบริหาร สมรรถนะในงาน บุคลากรระดับบริหาร มีผลต่อกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรม และกระบวนการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมมีผลต่อองค์การสมรรถนะสูง
4. แนวทางการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรระดับบริหารธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดย่อม เพื่อเข้าสู่องค์การสมรรถนะสูง ประกอบด้วย 17 แนวทาง ได้แก่ 11 จัด 6 สร้าง

เอกสารอ้างอิง

ไกรยุทธ ธีรตยาคีนันท์. (2554). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ หน่วยที่ 4, นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช.

ชูชัย สมิทธิไกร. (2556). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์กร. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2557). การบริหารงานทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่ ภาคปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : เอช อาร์ เซ็นเตอร์.

นิสดารก์ เวชยานนท์. (2559). Competency-Based Approach. นนทบุรี : เดอะ กราฟิโก ซิสเต็มส์.

พรชัย เจดามาน. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเพื่อการบริหารจัดการสู่การเปลี่ยนผ่านศตวรรษที่ 21 : ไทยแลนด์ 4.0. เข้าถึงเมื่อ 20 มกราคม 2561. จาก http://personnel.obec.go.th/hris-th

พิริยะ ผลพิรุฬห์. (2556). บทบาทของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมไทยในระบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารเศรษฐศาสตร์ปริทรรศน์ สถาบันพัฒนศาสตร์. ปีที่ 7 ฉบับที่ 1 มกราคม 2556.

วรรณรัตน์ ศรีกนก. (2557). การพัฒนากรอบสมรรถนะของบุคลากร วิทยาลัยกองทัพบก.บทความวิจัย,วารสารพยาบาลทหารบก. ปีที่ 14 ฉบับที่ 3 (ก.ย.-ธ.ค. 2556): 151-158.

สมชาติ กิจยรรยง และอรจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง. (2550). เทคนิคการจัดฝึกอบรมเพื่อพัฒนาบุคลากรอย่างมีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2560). จำนวนโรงแรม. เข้าถึงเมื่อ 20 มกราคม 2561. จากhttps://multi.dopa.go.th/omd3/news/cate6

สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2555). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ ประจำปี 2553-2554 (TQA Criteria for Performance Excellence 2553-2554). กรุงเทพฯ: บริษัท ศิวา โกลด์มีเดีย จำกัด.

สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2561). โครงการส่งเสริมสนับสนุนการจัดทำแผนกลยุทธ์ธุรกิจดิจิทัลและประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับภาคธุรกิจและอุตสาหกรรม. เข้าถึงเมื่อ 2 เมษายน 2561 จาก www.depa.or.th/

Castetter. W.B. & Young. P.I.. (2000).The human resource function in educational administration. 7th ed. Upper Saddle River. NJ: Merrill/Prentice Hall..

Cochran, W.G. (1953). Sampling Techiques. New York : John Wiley & Sons. Inc.

Kasai, Praweena. (2018). Factors Leading to Work Passion for Innovative Work Behavior: Case Study of Small Hotel Business in Thailand Praweena Kasai and Wasita Boonsathorn. Dusit Thani College Journal. Vol.12 No.1 (January-April 2018)

Yamane, Taro. (1967). Statistics, An Introductory Analysis, 2nd Ed., New York : Harper and Row.