การพัฒนาแผนแม่บทการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน จังหวัดภูเก็ต
คำสำคัญ:
แผนแม่บท, การท่องเที่ยวโดยชุมชน, การท่องเที่ยวยั่งยืน, ภูเก็ตบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการพัฒนาแผนแม่บทการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน จังหวัดภูเก็ต มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดภูเก็ต และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาและจัดทำแผนแม่บทการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดภูเก็ตในระยะ 5 ปี (2561 - 2565) เพื่อเสนอเป็นแนวทางการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนจังหวัดภูเก็ตให้กับสำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดภูเก็ตซึ่งยังไม่เคยมีการจัดทำมาก่อน โดยการวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ มีเครื่องมือหลักคือการสนทนากลุ่มการลงพื้นที่ศึกษาอย่างมีส่วนร่วม และการวิเคราะห์เอกสาร ประชากรในการศึกษาคือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดภูเก็ต 7 ชุมชนตามประกาศของจังหวัดภูเก็ตในปี พ.ศ. 2559 และใช้การวิเคราะห์แก่นสาระในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการศึกษา พบว่า การท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดภูเก็ตมีศักยภาพด้านทรัพยากรที่หลากหลาย โดดเด่น และสมาชิกชุมชนมีจิตบริการ มีจุดอ่อนด้านสิ่งอำนวยความสะดวก งบประมาณ และการประชาสัมพันธ์ โดยมีนโยบายของรัฐและชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ตเป็นโอกาสและค่านิยมของนักท่องเที่ยว การแข่งขันและความไม่มั่นคงของนโยบายรัฐเป็นข้อจำกัดหลัก การวิจัยนี้ได้พัฒนาร่างแผนแม่บทการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดภูเก็ต อันประกอบด้วย 7 ยุทธศาสตร์ และโครงการตามยุทธศาสตร์ 27 โครงการย่อย เพื่อเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาและส่งเสริมศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนในจังหวัดภูเก็ตต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2550). มาตรฐานการส่งเสริมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรมส่งเสริมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2559). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. กรุงเทพ: คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ.
ชิรวัฒน์ นิจเนตร. (2542). การวางแผนการศึกษา. ภูเก็ต: สถาบันราชภัฏภูเก็ต.
ตุลา มหาพสุธานนท์. (2545). หลักการจัดการ หลักการบริหาร. กรุงเทพฯ: พ.ศ. พัฒนา.
เทิดชาย ชวยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2556). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. สุทธิปริทัศน์. 27(83): 97–112
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ. 7(3), ก.ย -ธ.ค: 650-665.
ศูนย์เพื่อการวางแผนการท่องเที่ยวและการแก้ไขปัญหาความยากจนแห่งเอเชีย. (2549). แนวทางการวางแผนการพัฒนาท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน = Guidelines on integrated planning for sustainable tourism development / ศูนย์เพื่อการวางแผนการท่องเที่ยวและการแก้ไขปัญหาความยากจนแห่งเชีย. กรุงเทพฯ: ศูนย์เพื่อการวางแผนการท่องเที่ยวและการแก้ไขปัญหาความยากจนแห่งเอเชีย.
สินธุ์ สโรบล. (2551) . การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ประชาคมวิจัย. 57, 15-21.
สุภางค์ จันทวานิช. (2548). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานจังหวัดภูเก็ต. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัดภูเก็ต 4 ปี (พ.ศ. 2558 – 2561). ภูเก็ต:สำนักงานจังหวัดภูเก็ต.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2560). กุญแจ 3C พิชิตใจนักท่องเที่ยว-ชุมชน. อพท. Travel เที่ยวไปให้ยั่งยืน, 2(12): 8 – 12.
Carmon, N. and Fainstein, S. S. (2013). Policy, Planning, and People Promoting Justice in Urban Development. Pennsylvania: University of Pennsylvania Press.
Dowling, R. K. and Fennel, D. A. (2003). The Context of Ecotourism Policy and Planning. Wallingford: CAB International.
Gartner, W. C. (1996). Tourism Development: Principles, Processes and Policies. New York, USA: John Wiley & Son.
Gartner, W. C. (2004). Rural tourism development in the USA. International Journal of Tourism Research, 6, 151-164
Hall, C. M. (2008). Tourism Planning: Policies, Processes and Relationships (2nd ed.). Harlow: Pearson Education Limited.
Middleton, V., Fyall, A., Margan, M. & Ranchhod, A. (2009). Marketing in Travel and Tourism 4thed. Oxford, UK:Butterworth-Heinemann.
Murphy, P. E. (1985). Tourism. A Community Approach. New York-London: Methuen.
Pinel, D. P. 1999, April. “Create a good fit: A community-based tourism planning model”. In Proceedings of the 1999 International Symposium on Coastal and Marine Tourism Edited by: Miller, M. L., Auyong, J. and Hadley, N. P. Vancouver.
Suansri, P. (2003). Community Based Tourism Handbook. Bangkok: Responsible Ecological Social Tour-REST.
United Nation World Tourism Organisation (UNWTO). (2004). Indicators of Sustainable Development for Tourism Destinations: A Guidebook. Madrid, Spain: World Tourism Organisation.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
