แนวคิดการสร้างภาคีหุ้นส่วนระหว่างภาครัฐกับเอกชนเพื่อยกระดับ การให้บริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
คำสำคัญ:
ภาคีหุ้นส่วนระหว่างภาครัฐกับเอกชน, บริการสาธารณะ, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นบทคัดย่อ
การนำเอาแนวคิดการเป็นหุ้นส่วนระหว่างรัฐและเอกชน ทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นได้พยายามแสวงหาความร่วมมือจากทุกภาคส่วนเพื่อให้เกิดการพัฒนาในท้องถิ่นของตนเองให้เกิดประสิทธิภาพและตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนในท้องถิ่น การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจากนโยบายสู่การปฏิบัติพบว่า ภารกิจในการจัดบริการสาธารณะที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นได้รับการถ่ายโอนจากรัฐในส่วนกลางใน 4 มิติบริการสาธารณะ ได้แก่ 1) ด้านการจัดบริการสาธารณะที่เกี่ยวกับโครงสร้างพื้นฐาน 2) ด้านการบริหารจัดการแหล่งน้ำเพื่อการเกษตร และด้านการส่งเสริมคุณภาพชีวิต 3) ด้านการจัดระเบียบชุมชน สังคม และรักษาความสงบ และ 4) ด้านการลงทุน ทรัพยากร สิ่งแวดล้อม และศิลปวัฒนธรรม
เอกสารอ้างอิง
สร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: เอกสารเผยแพร่ศูนย์ศึกษาการพัฒนาประชาธิปไตย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จรัส สุวรรณมาลา. (2538). ปฏิรูประบบการคลังไทย กระจายอำนาจสู่ภูมิภาคและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ :
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ไชยวัฒน์ เผือกคง, สุพัฒนพงศ์ แย้มอิ่ม, เอราวัณ ทับพลี, ปริวิทย์ ไวทยาชีวะ, ถิรายุส์ บำบัด, สุภัทร ชูประดิษฐ์
และ ณัฐพงษ์ คันธรส. (2561). “ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมและการสร้างรัฐบาลเปิดเพื่อการสร้างความโปร่งใสในการบริหารราชการ”. รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการ (Proceeding) การประชุมวิชาการรัฐประศาสนศาสตร์แห่งชาติ ครั้งที่ 8 วันที่ 14 ธันวาคม 2561 ณ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, หน้า 51-59.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : บริษัทพิฆเนศพรินติ้งเซนเตอร์ จำกัด.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2541). บริการสาธารณะในระบบกฎหมายปกครองของฝรั่งเศส. พิมพ์ครั้งที่ 1 กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
โภคิน พลกุล และอิสสระ นิติประภาส. (2533). การมีความร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
ศุภชัย ยาวะประภาษ. 2539. การปรับปรุงกระบวนงานอย่างต่อเนื่อง : กลยุทธ์ในการเพิ่มคุณภาพบริการภาครัฐ. พิมพ์ครั้งที่ 1. : คณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุภัทร ชูประดิษฐ์. (2561). “การวิจัยและพัฒนาทักษะชีวิตแบบมีส่วนร่วมเพื่อปรับปรุงคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนในเขตพื้นที่สูง โครงการนำร่องภายใต้ยุทธศาสตร์ โครงการปฏิรูปการศึกษาเชียงใหม่ในเขตพื้นที่สูงทั้งระบบเพื่อลดความเหลื่อมล้ำและเสริมสร้าง
ศักยภาพชุมชนด้วยพหุวิทยาการ”. พันธกิจมหาวิทยาลัยกับสังคม, The 5th Engagement Thailand Annual Conference, วารสาร EnT Digest, 5(1), หน้า 74–79
สำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ. (2561). การให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐตามพระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2556. เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2561 สืบค้นจาก https://www.ppp.sepo.go.th/assets/document/file/slide.pdf
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12. กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2559). การวิเคราะห์การร่วมลงทุนระหว่างภาครัฐและเอกชน. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
Audrey Baron-Gutty and Supat Chupradit. (2009). Education Economy and Identity: Ten Years of Educational Reform in Thailand. IRASEC. Retrieved from https://www.irasec.com/
Bevir, M. (editor). (2011). The SAGE Handbook of Governance. London: SAGE Publication.
DELGOSEA. (2001). Best Practices on People’s Participation in Planning and Decision making in Southeast-Asia. Volume 1 May. Retrieved from www.delgosea.eu
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
