แนวทางการพัฒนาทักษะแรงงานภาคอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อสนับสนุนนโยบาย “ประเทศไทย 4.0”

บทคัดย่อ

       การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method Research) ทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบุพปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ บุพปัจจัยด้านการบริหารทรัพยากรบุคคลของภาคอุตสาหกรรม บุพปัจจัยการจัดการศึกษาด้านอาชีวศึกษาของภาครัฐและเอกชน กับการพัฒนาทักษะแรงงานภาคอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อสนับสนุนนโยบาย “ประเทศไทย 4.0” และ 2) เพื่อศึกษาอิทธิพลของบุพปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ บุพปัจจัยด้านการบริหารทรัพยากรบุคคลของภาคอุตสาหกรรม บุพปัจจัยการจัดการศึกษาด้านอาชีวศึกษาของภาครัฐและเอกชน ที่มีผลต่อการพัฒนาทักษะแรงงานภาคอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อสนับสนุนนโยบาย “ประเทศไทย 4.0” ประชากรกลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานบริษัทอุตสาหกรรมการผลิตที่ตั้งอยู่ในเขตนิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง จังหวัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 420 คน

      ผลการวิจัยพบว่า บุพปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ บุพปัจจัยด้านการบริหารทรัพยากรบุคคลของภาคอุตสาหกรรม บุพปัจจัยการจัดการศึกษาด้านอาชีวศึกษาของภาครัฐและเอกชน มีความสัมพันธ์กับการพัฒนาทักษะแรงงานภาคอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อสนับสนุน

นโยบาย “ประเทศไทย 4.0” ซึ่งตัวแปรส่วนใหญ่มีความสัมพันธ์กันและมีความสัมพันธ์ไปในทิศทางเดียวกัน โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรเป็นความสัมพันธ์ทางบวก มีขนาดของความสัมพันธ์หรือค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อยู่ระหว่าง 0.107 ถึง 0.787 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ .01 ส่วนผลการวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้าง พบค่าดัชนีความกลมกลืนของโมเดล โดยค่าไค-สแควร์ (x²) มีค่าเท่ากับ 64.43 ค่าองศาอิสระ (df) มีค่าเท่ากับ 52 ค่า p-value เท่ากับ 0.116 ค่าไค-สแควร์สัมพัทธ์ (x²/df) มีค่าเท่ากับ 1.239 มีค่าน้อยกว่า 2.00 แสดงว่าตัวแบบโมเดลสมการเชิงโครงสร้างมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ จึงสามารถอธิบายได้ว่าบุพปัจจัยทั้ง 3 ตัวมีอิทธิพลต่อแนวทางการพัฒนาทักษะแรงงานภาคอุตสาหกรรมการผลิต เพื่อสนับสนุนนโยบาย “ประเทศไทย 4.0”