ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทย*
คำสำคัญ:
ยุทธศาสตร์, การบริหารจัดการ, สายการบินแบบเช่าเหมาลำบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยแบบผสมผสานมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพทั่วไปและปัญหาการบริหารจัดการธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทย2) กำหนดยุทธศาสตร์การบริหารจัดการธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทยและ 3) ศึกษาประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของยุทธศาสตร์การบริหารจัดการธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทย ตามแนวปฏิบัติในการบริหารจัดการที่ดีของบริษัทสายการบินแบเช่าเหมาลำโดยใช้หลัก balanced scorecard:bscกับกลุ่มผู้บริหารสายการบิน กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการบิน กลุ่มนักบิน กลุ่มช่างเครื่อง กลุ่มพนักงานภาคพื้นของสายการบินและกลุ่มผู้ใช้บริการ ผลการวิจัย พบว่า สภาพทั่วไปของธุรกิจการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทยยังมีโอกาสเติบโตอย่างต่อเนื่อง เพราะยังมีลูกค้าและผู้ใช้บริการที่ยังมีความต้องการใช้บริการเครื่องบินแบบเช่าเหมาลำ เพราะมีความสะดวก รวดเร็วและปลอดภัย เป็นต้น ปัญหาด้านบุคลากรเป็นประเด็นที่สำคัญ และบริษัทที่ทำธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำจะให้ความสำคัญในเรื่องการตรงต่อเวลา ความปลอดภัยและความรวดเร็วของการเดินทางเป็นเรื่องสำคัญ รวมทั้งการส่งบุคลากรในกลุ่มงานต่างๆ เข้าฝึกอบรม สัมมนาและลงมือฝึกปฏิบัติงานจริงจะเป็นการเพิ่มศักยภาพของบุคลากรในองค์กร
จากผลการกำหนดยุทธศาสตร์การบริหารจัดการธุรกิจสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทย สามารถกำหนดได้ 6 ยุทธศาสตร์ ดังนี้ ยุทธศาสตร์ที่ 1 การพัฒนาด้านนักบินยุทธศาสตร์ที่ 2 การพัฒนาด้านช่างเครื่องมี ยุทธศาสตร์ที่ 3 การพัฒนาด้านภาคพื้น ยุทธศาสตร์ที่ 4 การพัฒนาด้านการลงทุนยุทธศาสตร์ที่ 5 การพัฒนาด้านลูกค้า และยุทธศาสตร์ที่ 6 การพัฒนาด้านการเรียนรู้และทั้ง 6 ยุทธศาสตร์ ผ่านการประเมินผลความเหมาะสมและความเป็นไปได้ โดยผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ซึ่งพบว่ามีความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมาก ถึงมากที่สุด
ประเด็นยุทธศาสตร์ที่ผู้เชี่ยวชาญให้ความสำคัญสูงสุด 3 ลำดับแรกคือ ยุทธศาสตร์ที่ 1, 2, และ 6 ตามลำดับ นั่นคือ การให้ความสำคัญกับ “บุคลากร” มาเป็นลำดับแรก ทั้งในส่วนของนักบิน ช่างเครื่อง และการเรียนรู้ของบุคลากร
เอกสารอ้างอิง
กฤษณี มหาวิรุฬห์. (2547). แนวคิดการบริหารแบบ Balanced Scorecard. [Online].Available:URL:https://www.geocities.com/vichakan2002/scorecard.doc
การขนส่งอากาศ,กรม. (2551). ธุรกิจการบินแบบเช่าเหมาลำ. กรมการขนส่งทางอากาศสถาบันการบินพลเรือน.
จรินทร์ อาสาทรงธรรม. Balanced Scorecard ช่วยกิจการได้จริงหรือ???.พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: วารสารBU Academic Review ฉบับเดือน มกราคม-มิถุนายน, 2546.
ณัฐธิดา คำภาพันธ์. (2551). พฤติกรรมและความพึงพอใจของผู้ใช้บริการชาวไทยต่อการบริการของสายการบินบริษัทไทยแอร์เอเชีย จำกัด (มหาชน). วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาธุรกิจระหว่างประเทศ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ดิศรินทร์ ศุภสมุทร. (2549). การปรับภาพลักษณ์สายการบินแห่งชาติ. ดุษฎีนิพนธ์ การจัดการดุษฎีบัณฑิต, สาขาการจัดการการสื่อสาร, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต.
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา. (2546). อุตสาหกรรมการบินกับการท่องเที่ยว, ปราสาทสังข์ฉบับเศรษฐกิจ วิเคราะห์. 21(9), 22.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (Tourism Industry).กรุงเทพฯ: พิมพ์ลักษณ์
นภดลร่มโพธิ์. (2553). การวัดผลองค์กรแบบสมดุล.กรุงเทพ: คณะบุคคลอิเมจิเนียริ่ง.
นิภานันท์ เฉยพันธ์. (2551). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางการตลาดบริการกับความพึงพอใจของผู้โดยสายต่อการบริการเครื่องดื่มบนสายการบิน ของ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน). วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการตลาด, มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร.
พสุ เดชะรินทร์. (2546) .เส้นทางจากกลยุทธ์สู่การปฏิบัติด้วย Balanced Scorecard และ Key Preformance Indicators. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรชัย ศรีสว่าง. (2548). ปัจจัยการตัดสินใจเลือกใช้บริการสายการบินนกแอร์. วิทยานิพนธ์ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการทั่วไป บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต.
ภัทรพงษ์ สุขเกษม. (2548). กลยุทธ์การสื่อสารตลาด การรับรู้ และทัศนคติของผู้บริโภคต่อสายการบินต้นทุนต่ำ. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยศ เลาหศิลป์สมจิตร์. (ม.ป.ป.). นโยบายการเปิดเสรีการบินของไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันการบินพลเรือน, ม.ป.ป.
วราภรณ์ เอื้อการณ์ และอิสระ อุดมประเสริฐ. (2553). การศึกษาปัจจัยทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อการซื้อซ้ำของผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำ. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิต,สาขาวิชาการจัดการการบิน, คณะวิศวกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิจัยแอแบคโพล, สำนักมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. (2549). สายการบินต้นทุนต่ำในสายตามประชาชน. มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ.
วิจัยและพัฒนาธุรกิจการบิน, สำนัก สถาบันการบินพลเรือน. (2556). อุตสาหกรรมการบินของไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันการบินพลเรือน.
สมปรารถนา สมินทรปัญญา. (2551). ความคิดเห็นต่อการใช้บริการสายการบินต้นทุนต่ำของผู้โดยสารที่ใช้บริการ ณ ท่าอากาศยานเชียงราย. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการทั่วไป, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
สัมฤทธิ์ รัตนจีนะ. (2552). คู่มือการจัดตั้งบริษัทสายการบินแบบเช่าเหมาลำในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อินทิรา จันทรัฐ. (2552). ความคาดหวังและการรับรู้จริงต่อคุณภาพการบริการสายการบินต้นทุนต่ำ เที่ยวบินภายในประเทศ.วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการบัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Izzet Kilinc, Mehmet Akif Oncu and Yunus Emre Tasgit. 2012. A STUDY ON THE COMPETITION STRATEGIES OF THE AIRLINE COMPANIES IN TURKEY. TOURISMOS: AN INTERNATIONAL MULTIDISCIPLINARY JOURNAL OF TOURISM Volume 7(1), 325-338.
Kapland R.S. and Norton, D.,P. 1999. The Balanced Scorecard. Harvard Business School Press:Massachusetts.
L’ubomír Fedorco and Jakub Hospodka. 2013. AIRLINE PRICING STRATEGIES IN EUROPEAN AIRLINE MARKET. Czech Technical University in Prague, Faculty of Transportation Sciences. Number 2, Volume VIII, July 2013. Pp: 33-41.
Mauricio Emboaba Moreira. 2014. An analytical model for the assessment of airline expansion strategies. JAIRM, 2014 – 4(1), 48-77.
Rogéria de Arantes Gomes Eller and Michelle Moreira. 2013. The main cost-related factors in airlines management. Journal of Transport Literature Vol. 8(1), 8-23.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

